[Εναλλακτικά] Η αυτοδικία ως πολιτική

ΠΑΜΕ πίσω. Η Πέμπτη 7 Ιουνίου ήταν ημέρα αυτοδικίας. Στην κοινωνία, αλλά και στην πολιτική.

Στην Παιανία, ένας 23χρονος πήρε τον νόμο στα χέρια του. Καταδίωξε και σκότωσε με καραμπίνα έναν άνδρα από την Αλβανία που επιχείρησε μαζί με κουκουλοφόρο συνεργό του να μπει στο σπίτι της μητέρας του. Αυτά σε μια νύχτα όπου έγιναν αλλεπάλληλες απόπειρες ληστείας στη γειτονιά, με την Αστυνομία να πηγαινοέρχεται άκαρπη και τους ληστές να μπαινοβγαίνουν από σπίτι σε σπίτι.

Στο πρωινό πλατό του Αnt1, μια εν θερμώ αντιπαράθεση μεταξύ του εκπροσώπου της Χρυσής Αυγής Ηλία Κασιδιάρη με τη Ρένα Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ και τη Λιάνα Κανέλλη του ΚΚΕ κατέληξε σε πράξεις βίας. Ο Κασιδιάρης έριξε ένα ποτήρι νερό στο πρόσωπο της Ρένας και γρονθοκόπησε της Λιάνας πριν αποδράσει από το στούντιο.

ΦΥΣΙΚΑ, πριν πέσει η τελευταία σταγόνα, το ποτήρι έχει ήδη γεμίσει. Η βίαιη εγκληματικότητα – ληστείες μετά φόνου – σαρώνει τη χώρα. Οι πολίτες αισθάνονται απροστάτευτοι στα σπίτια τους. Αντίστοιχα, η φραστική βιαιότητα στα πλατό της τηλεόρασης έχει εδώ και καιρό περάσει τα όρια ανοχής μιας νορμάλ δημοκρατίας. Εδώ και καιρό, ανθεί επίσης η πολιτική βία στις πλατείες. Από τα γιαούρτια, τα κραξίματα και τους προπηλακισμούς επωνύμων περάσαμε στους ξυλοδαρμούς και τα μαχαιρώματα. Επόμενο ήταν οι δύο πραγματικότητες να συναντηθούν σε πρωινάδικο τηλεόρασης.

Οι καραμπίνες και οι γροθιές παραπέμπουν στη λογική της αυτοδικίας. Ο πολίτης παίρνει τον νόμο στα χέρια του. Ο πολιτικός σηκώνει χέρι επάνω στον αντίπαλό του. Είχαν προηγηθεί οι σφοδρές συγκρούσεις κόκκινων και μαύρων στην Πλατεία Συντάγματος, έξω από τη Βουλή.

Ολα αυτά σημαίνουν ότι η Ελλάδα αποκλίνει από το κράτος δικαίου, όπου ο νόμος τηρείται από την Αστυνομία και επιβάλλεται από τη Δικαιοσύνη. Η χώρα ξεφεύγει επίσης από την πρακτική διαλόγου της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και γίνεται θέατρο πολιτικής βίας. Πρόκειται για παλινδρόμηση σε κοινωνικό και θεσμικό πρωτογονισμό.

Η ΒΙΑ παράγει όλο και περισσότερη βία. Οι σκηνές αναρχίας – στον δρόμο ή στην τηλεόραση – διαρκώς πολλαπλασιάζονται. Μέχρις ότου γενικευθούν. Αυτός είναι και ο κίνδυνος της 18ης Ιουνίου. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, η Ελλάδα δεν μπορεί να διχαστεί σε δύο χώρες όπου οι μεν δεν μπορούν να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι με τους δε. Αυτό δεν αφορά μόνο γροθιές, αλλά και ακραία ρητορική περί προδοσίας, «Βρυξελλήνων» και άλλων εκφράσεων μισαλλοδοξίας. Και δεν αφορά μόνο τα μεγάλα κόμματα που μίκρυναν. Αλλά τα μικρά που μεγάλωσαν. Ακραίες πολιτικές δυνάμεις όπως η Χρυσή Αυγή φαίνεται ότι θα τις αποβάλει η δημόσια ζωή.