Ο καλύτερος (ίσως) αμερικανός ηθοποιός

Ο Τζον Ντάγκλας Τόμσον ήταν ήδη 28 χρόνων και έβγαζε με επιτυχία τα προς το ζην ως εμπορικός αντιπρόσωπος μιας software εταιρείας όταν μια θεατρική παράσταση άλλαξε τη ζωή του κυριολεκτικά σε μία νύχτα. Ηταν μια παραγωγή του έργου του σύγχρονου αμερικανού συγγραφέα Ογκαστ Γουίλσον (πέθανε το 2005 σε ηλικία 60 ετών) «Ο Τζο Τέρνερ ήρθε κι έφυγε» από τη θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου του Γέιλ. Η κοπέλα που είχε προσκαλέσει να δουν μαζί το έργο δεν ήρθε τελικά, αλλά από τη στιγμή που ξεκίνησε η παράσταση δεν κοίταξε ούτε στιγμή την άδεια θέση πλάι του, αφού είχε απορροφηθεί εντελώς από τα τεκταινόμενα στη σκηνή. «Ηταν αυτή η αναπαράσταση μιας βαθιάς ευγένειας, ο ανθρωπισμός της ιστορίας, οι εκπληκτικοί χαρακτήρες», θα δήλωνε δύο δεκαετίες έπειτα από εκείνη την καθοριστική στιγμή, σε πρόσφατη συνέντευξή του στους «Νιου Γιορκ Τάιμς». «Οταν έπεσε η αυλαία ήμουν βέβαιος ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός». Η πρώτη του επιτυχημένη ακρόαση ήταν περίπου έναν χρόνο αργότερα, όταν κατάφερε – χωρίς προϋπηρεσία ή σοβαρή εκπαίδευση – να πάρει τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια σύγχρονη εκδοχή του «Αμλετ» (με αποκλειστικά αφροαμερικανικό καστ) στη Βοστώνη. Από τότε η πορεία του στο σανίδι αποτελεί μια από τις πιο εντυπωσιακές περιπτώσεις μετεωρικής εξέλιξης θεατρικού ηθοποιού σε σημείο που πλέον να θεωρείται από κάποιους ο καλύτερος «κλασικός ηθοποιός» της Αμερικής.

Διάσημος ιδιαίτερα για τις ερμηνείες του τα τελευταία χρόνια στους επώνυμους ρόλους του «Οθέλλου», του «Μάκβεθ» αλλά και του «Αυτοκράτορα Τζόουνς» του Ευγένιου Ο’ Νιλ, ο Τόμσον δικαιούται να συγκαταλέγει ανάμεσα στους φανατικούς θαυμαστές του τους Μπεν Μπράντλεϊ και Τσαρλς Ισεργουντ – επιφανείς θεατρικούς κριτικούς των «Νιου Γιορκ Τάιμς» -, αλλά και τον διάσημο μελετητή του Σαίξπηρ και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, τον Τζέιμς Σαπίρο, ο οποίος έχει δηλώσει ότι ο Τόμσον είναι ο κορυφαίος αμερικανός ερμηνευτής του Βάρδου, χωρίς συναγωνισμό. Η διαφορά του με τους άλλους συμπατριώτες του που έχουν κατά καιρούς κερδίσει δάφνες υποδυόμενοι σαιξπηρικούς ήρωες («τιτάνες» της σκηνής αλλά και της οθόνης, όπως ο Αλ Πατσίνο, ο Κέβιν Κλάιν, ο Λιβ Σράιμπερ ή η Μέριλ Στριπ) είναι, εκτός από το χρώμα του δέρματός του, ότι ο Τόμσον παραμένει αποκλειστικά ηθοποιός του θεάτρου. Αυτόν τον καιρό διαπρέπει στο Σικάγο υποδυόμενος τον Τζο Μοτ, έναν από τους κεντρικούς ήρωες του έργου του Ευγένιου Ο’ Νιλ «Ο παγοπώλης έρχεται», ενώ επιθυμώντας να διευρύνει ακόμη περισσότερο την γκάμα του, εδώ και λίγο καιρό παρακολουθεί μαθήματα σε ειδικά σεμινάρια για κλόουν της Δραματικής Σχολής του Γέιλ (κλείνοντας κατά κάποιο τρόπο έτσι τον κύκλο από εκείνη τη βραδιά που του άλλαξε τη ζωή), με σκοπό να τα αφομοιώσει στο υποκριτικό οπλοστάσιό του για να υποδυθεί αποτελεσματικά κωμικούς ήρωες του Σαίξπηρ, όπως ο μνημειώδης Φάλσταφ του «Ερρίκου Δ’» ή ο Μαλβόλιο της «Δωδέκατης νύχτας».

Μετά το τέλος των παραστάσεων του «Παγοπώλη» στο Σικάγο, τον περιμένει άλλη μια υποκριτική πρόκληση: θα κληθεί να υποδυθεί και τους δύο χαρακτήρες του έργου «Σάτσμο στο Γουόλντορφ» του Τέρι Τίτσαουτ. Ο συγγραφέας είναι βιογράφος του Λούις Αρμστρονγκ («Σάτσμο» ήταν το παρατσούκλι του σπουδαίου πρωτοπόρου της τζαζ) και ο Τόμσον θα παίξει στη σκηνή όχι μόνο τον διάσημο τρομπετίστα και τραγουδιστή, αλλά και τον λευκό μάνατζέρ του Τζο Γκλέιζερ. «Είναι οπωσδήποτε αγχωτικό να υποδύεσαι κάποιον τόσο γνωστό στο ευρύ κοινό, αλλά θα προσπαθήσω να προσεγγίσω την ιδιωτική, θυμωμένη και ενδεχομένως σκοτεινή πλευρά του Λούις Αρμστρονγκ», δηλώνει στο κατώφλι των 50 πλέον ο ηθοποιός που γεννήθηκε στην Αγγλία από τζαμαϊκανούς γονείς, αλλά μετακόμισε στις ΗΠΑ σε μικρή ηλικία. Ο Τζον Ντάγκλας Τόμσον μοιάζει, σύμφωνα με τους κριτικούς, έτοιμος να αναμετρηθεί με οποιονδήποτε ρόλο. Ακόμη και αν χρειαστεί να αφήσει για λίγο το σανίδι και να υποκύψει στις σειρήνες της μεγάλης (ή της μικρής) οθόνης.