[Φαινόμενα] Υπερεκτεθειμένοι και λαλίστατοι

«Δουλέψτε περισσότερο για να κερδίζετε περισσότερα». Την προτροπή δεν την απηύθυνε η Μέρκελ ή η Λαγκάρντ στους Ελληνες αλλά ο Νικολά Σαρκοζί στους Γάλλους κατά την προεκλογική του εκστρατεία το 2007.

Αντί να τους αναλύσει και να τους πείσει τότε για την ορθότητα των οικονομικών λύσεων που πρότεινε, ήταν πολύ πιο επικοινωνιακό να τους δώσει σε μια φράση την υποτιθέμενη «απόλυτη λύση». Μια πρόταση που αυτομάτως έστρεφε την προσοχή των ψηφοφόρων στο τι κάνουν οι ίδιοι για τη βελτίωση της κατάστασής τους και όχι ο πολιτικός-που-έρχεται-να-τους-σώσει.

Κάπως έτσι έγινε και η προχθεσινή δήλωση της Κριστίν Λαγκάρντ ότι σκέφτεται περισσότερο τα παιδάκια και τον φτωχό λαό του Νίγηρα που ζει με ελάχιστα, υπαινισσόμενη, εμμέσως πλην σαφώς, ότι οι Ελληνες δεν δικαιούνται διά να ομιλούν. Μετατόπιζε την εικόνα από την προβληματική οικονομική λύση που εφαρμόζεται στην Ελλάδα στη συγκίνηση ενώ συνόψιζε – και απλοποιούσε – το πρόβλημα της φτώχειας του Τρίτου Κόσμου σε συγκριτικό μέγεθος, ώστε να μοιάζουν πολυτελή τα προβλήματα λαών όπως του ελληνικού.

Θα μπορούσε να είναι τηλεόραση του χειρίστου είδους. Του είδους που κατά τις δεκαετίες της μέθης από τον εύκολο πλουτισμό απενοχοποιούσε τους τυχερούς μέσω της συγκίνησης για τους αναξιοπαθούντες ενώ ανακούφιζε τους όχι και λίγους περιθωριοποιημένους κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι «υπάρχουν και πολύ χειρότερα». Και μάλιστα, με ακόμη ένα πιο ύπουλο μήνυμα προς τους τελευταίους, ότι είναι τυχεροί γιατί ζουν από την πλευρά του κόσμου που, αν μη τι άλλο, προσφέρει ευκαιρίες.

Προϊόν αυτού του επικοινωνιακού περιβάλλοντος είναι και η Κριστίν Λαγκάρντ, ήταν πολιτικός άλλωστε και υπουργός πριν αναλάβει τα ηνία του ΔΝΤ. Πολιτικός όπως ο Σαρκοζί, όπως και η Μέρκελ που άρχισε πριν από δύο χρόνια την εκστρατεία «σωτηρίας του ευρώ» με πύρινους λόγους, υπόδειγμα σκληροπυρηνικού λαϊκισμού, για τους «τεμπέληδες Ελληνες». Από εδώ πήρε το νήμα και η Λαγκάρντ για να αναφερθεί στους «φοροφυγάδες Ελληνες».

Μπορεί να έσπευσαν η γαλλίδα υπουργός Βαλό-Μπελκασέμ να χαρακτηρίσει «γελοιογραφική» τη σύγκριση της Ελλάδας με τον Νίγηρα, ο Μελανσόν «αναξιοπρεπή» και ο διευθυντής της «Guardian» που φιλοξένησε τη συντέντευξη Λαγκάρντ και τις ανωτέρω δηλώσεις να την κατηγορήσει για διγλωσσία και να της θυμίσει ότι «γνωρίζει πολύ καλά ότι πίσω από την κρίση χρέους της Ευρώπης βρίσκονται οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες». Ομως από τη Μέρκελ και τον επίσης υπερεκτεθειμένο στα μίντια Σόιμπλε μέχρι τη Λαγκάρντ το επικοινωνιακό γαϊτανάκι των αρνητικών στερεοτύπων για τους Ελληνες συνεχίζεται.

Εσπευσε βέβαια στην προσωπική της ιστοσελίδα να «ανασκευάσει» η Λαγκάρντ τις δηλώσεις της, αφού είχε μπλοκαριστεί από τις χιλιάδες διαμαρτυρίες Ελλήνων και ξένων και αφού είχε προκαλέσει ορυμαγδό επίσημων επικρίσεων. Δεν είχε συνειδητοποιήσει τι απαντούσε στον δημοσιογράφο που της ανέφερε την Ελλάδα;

Σημασία έχει ότι η συζήτηση, σε μια κρίσιμη στιγμή της Ευρώπης, επικεντρώθηκε σε μια λεπτομέρεια του αναστατωμένου παγκόσμιου τοπίου την οποία διόγκωσε ο καθοριστικός ρόλος στις εξελίξεις της ίδιας της Λαγκάρντ. Παρασύροντας μάλιστα σε συναισθηματικές αντιδράσεις και ανακεφαλαίωση γνωστών επιχειρημάτων υπέρ Ελλήνων, την ώρα που η παγκόσμια κρίση βρίσκεται στο σημείο να απαιτεί ένα επόμενο βήμα υπό το κράτος απολύτου ψυχραιμίας.

Αντ’ αυτού, υπερεκτεθειμένες στα μίντια και λαλίστατες οι πολιτικές προσωπικότητες μοιάζει, αντί να αναζητούν το νέο όραμα για μια Ενωμένη Ευρώπη ή έστω ένα οικονομικό πρόγραμμα για τη βιώσιμη συνοχή της, να καταφεύγουν σε επικοινωνιακές ευκολίες για να επηρεάσουν τις ψυχικές διαθέσεις των πολιτών της Ευρώπης. Σαν να τους θεωρούν απλούς θεατές των σκηνικών δρώμενων.