[Αποψη] Κουβέντα να γίνεται

Τα κόμματα που διεκδικούν να κυβερνήσουν τη χώρα μιλούν για ανάπτυξη λες και πρόκειται για μια αυτοματοποιημένη διαδικασία: ότι δηλαδή θα αποφασίσουν οι εταίροι μας να ρίξουν λεφτά είτε με κάποιο πρόγραμμα τύπου Σχεδίου Μάρσαλ, είτε με αναπτυξιακά ευρωομόλογα, είτε μέσω της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων κ.ο.κ., και η χώρα θα γίνει ελντοράντο. Παρουσιάζουν ότι αρκεί το πάτημα ενός κουμπιού για να ξεκινήσει η ανάκαμψη.

Ξεχνούν όμως κάτι που οι Ευρωπαίοι δεν χάνουν ευκαιρία να το θυμίζουν: ότι η Ελλάδα τις προηγούμενες δεκαετίες αποτελούσε βασικό προορισμό κοινοτικών κονδυλίων. Ωστόσο, παρότι εισέρευσαν στη χώρα τρία ΚΠΣ, δεν καταφέραμε να ολοκληρώσουμε έναν αυτοκινητόδρομο 450 χιλιομέτρων που να συνδέει την Αθήνα με τη Θεσσαλονίκη. Αλλά και τα μεγάλα έργα που ολοκληρώθηκαν, όπως το Αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος, η Γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου, τα ολυμπιακά έργα κ.λπ. δεν έδωσαν στη χώρα ούτε αναπτυξιακή ώθηση ούτε ενίσχυσαν ουσιαστικά την παραγωγική της βάση. Οποια ανάπτυξη απολαύσαμε, βασίστηκε στο φθηνό χρήμα που έφερε το ευρώ και στην κατανάλωση. Γι’ αυτό και μόλις κόπηκαν τα δανεικά, η οικονομία κατέρρευσε.

Για να πέσουν λεφτά στην Ελλάδα, είτε από κοινοτικούς πόρους είτε από ιδιώτες, θα πρέπει να υπάρχει πρόσφορο έδαφος για επενδύσεις. Κανείς δεν πρόκειται να μπει στον κόπο θα δαπανήσει χρήματα σε μια χώρα με πολιτική αστάθεια, χωρίς ισχυρή κυβέρνηση και δομές για να διαχειριστεί κονδύλια, να πάρει δεσμευτικές αποφάσεις, να νομοθετήσει και να προστατεύσει τις επενδύσεις των ιδιωτών. Με άλλα λόγια, η συζήτηση δεν θα έπρεπε να είναι για τη δόση της ανάπτυξης. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι θα πρέπει να είναι μεγαλύτερη. Η συζήτηση πρέπει να είναι για τις μεταρρυθμίσεις και τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο κράτος και τις δομές της οικονομίας ώστε να έλθουν επενδύσεις. Και γι’ αυτό δεν μιλάει κανείς.