[Φαινόμενα] Πάνελ υψηλής τοξικότητας

Ενα απόσπασμα από έξαλλη, μέχρι χειροδικίας μετ’ ανταλλαγής ύβρεων, αντιπαράθεση του νεοεκλεγέντος βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και γνωστού συγγραφέα Πέτρου Τατσόπουλου και του μέλους του κόμματος Δράση, επιχειρηματία Στέλιου Σταυρίδη (πισίνες Ideales), κάνει από προχθές μεγάλη τηλεοπτική και ιντερνετική καριέρα.

Δεν είναι όμως η μόνη στιγμή εκρηκτικής συνάντησης πολιτικών, νέων και παλαιοτέρων, που προκαλεί πικρές σκέψεις και συμπεράσματα. Στο σαλονάκι της εκπομπής «Μίλα» της Τατιάνας Στεφανίδου βρίσκονται αίφνης, προχθές το απόγευμα, εκπρόσωποι όλων των πολιτικών χώρων σε μια απομίμηση λαϊκής αρένας, όπου το κοινό καθισμένο στις κερκίδες γύρω τούς θέτει ερωτήσεις που εκφράζουν τον θυμό του για τα δύσκολα οικονομικά, το ανεξέλεγκτο μεταναστευτικό κ.λπ. Οι πολιτικοί επιχειρούν να απαντήσουν διαπληκτιζόμενοι μεταξύ τους με τέτοια σφοδρότητα ώστε η διακοπή για τις διαφημίσεις κάθε τόσο τους κόβει τις φράσεις στον αέρα.

Κομφούζιο, πλην αποκαλυπτικό για τον προσεκτικό θεατή: Πρώτον, της στάσης ενός κόσμου απέναντι στην πολιτική που ακόμη την αντιμετωπίζει ως ένα σύστημα πελατειακών παροχών και εκφράζει θυμό επειδή καταρρέοντας έμεινε με ανικανοποίητες τις επιθυμίες. Δεύτερον, της στάσης των ίδιων των πολιτικών, μερικών τουλάχιστον, που εξακολουθούν να αντιδρούν με αυτοματισμούς παροχών. Και τρίτον, ενός είδους τηλεόρασης η σκηνοθεσία της οποίας δίνει έμφαση στην παθολογία του εγχώριου δημόσιου διαλόγου καθώς αυτή ακριβώς είναι που παράγει θέαμα.

Και μάλιστα θέαμα τέτοιας τοξικότητας που ακυρώνεται το σενάριο περί ψεκασμού μας με χημικά από παγκόσμια κυβέρνηση που θέλει, λέει, να προκαλέσει στους Ελληνες συμπεριφορές πέραν της λογικής (περί αυτού έχει πειστεί ένας διόλου ευκαταφρόνητος αριθμός ελλήνων πολιτών, υποθέτουμε που ως ψηφοφόροι εκλέγουν και πολιτικούς για τη Βουλή). Αρκούν τα δεκάδες πάνελ και οι ορδές των πρόθυμων πολιτευτών, εκλεγμένων και μη, έμπειρων και άπειρων στην πανελική πολιτική-του-χαμένου-σάλιου για να προκαλέσουν τα ίδια αποτελέσματα με τους δόλιους ψεκασμούς.

Αμέσως μετά το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου διαπιστώναμε, δυστυχώς με υπερβάλλοντα ενθουσιασμό, την επιστροφή ή έστω την ανάγκη επιστροφής της πολιτικής στο επίκεντρο του δημόσιου ενδιαφέροντος με αφορμή τις πρώτες συζητήσεις που ανέλυαν και επιχειρούσαν να ερμηνεύσουν το «μήνυμα της κάλπης».

Υστερα από μια μακρά περίοδο απαξίωσης της πολιτικής και του πολιτικού λόγου – κάτι που δεν συνέβαινε μόνο στη δική μας χώρα αλλά σχεδόν σε όλον τον κόσμο, εξού και οι ισπανοί και πορτογάλοι «Αγανακτισμένοι» έχουν σύνθημά τους και θεωρούν επίτευγμα του κινήματός τους την «επιστροφή της πολιτικής στους δρόμους» -, ύστερα από τα ακραία και απολίτικα ξεσπάσματα του εγχώριου θυμού, θεωρήσαμε ότι οι όλο και πιο αντιπροσωπευτικές συνθέσεις των πάνελ στις ενημερωτικές εκπομπές και το ενδιαφέρον για τις πολιτικές εξελίξεις που προκαλούσε το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν οι ευκαιρίες για να αναδειχθεί ουσιαστικός πολιτικός λόγος. Με την προϋπόθεση ότι για όλους τους εμφανιζομένους στα πάνελ, πολιτικούς, παρουσιαστές – δημοσιογράφους και φυσικά τηλεθεατές, το υψηλό αίσθημα ευθύνης μπροστά στην κρισιμότητα των στιγμών είχε αντικαταστήσει την αλλοτινή χαλαρή και ψυχαγωγική προσέγγιση της πολιτικής από το εγχώριο τελετουργικό τηλενημέρωσης.

Αποδεικνύεται ότι παραμένουν αλώβητα από την ετυμηγορία της κάλπης τα σκληρά τηλεοπτικά ήθη που διαμόρφωσε μια τηλεόραση συντονισμένη με τους ρυθμούς του εγχώριου πολιτικού συστήματος του οποίου κυρίαρχα συστατικά ήταν ο ισχυρός δικομματισμός και το πελατειακό σύστημα. Για την ακρίβεια, το εκλογικό αποτέλεσμα μοιάζει να αντιμετωπίστηκε ως αφορμή για σόου παρά για επίδειξη αυτοσυγκράτησης και ωριμότητας των πολιτικών στελεχών.