[Φαινόμενα] Μιντιακά παράδοξα

Με το «σύνθημα» του exit poll βγήκαν στα πάνελ τα αριθμητήρια και ξεκίνησε ένα πρωτοφανές υπερθέαμα αριθμητικών πράξεων που διήρκεσε ολόκληρη την εκλογική βραδιά και συνεχίστηκε το επόμενο πρωί, λες και εκεί στα τηλεοπτικά στούντιο, υπό το φως των προβολέων, σε μια μεγαλειώδη απευθείας μετάδοση θα σχηματιζόταν κυβέρνηση καθ’ υπόδειξη της πανελικής αριθμητικής. Λες και το αποτέλεσμα της εκλογικής κάλπης υπήρξε για να τροφοδοτήσει την τηλεόραση και όχι την πολιτική, όπου οι εξελίξεις είθισται να είναι ευρύτερες των σχολικών μαθηματικών. Αλλά ο εθισμός δύο και πλέον δεκαετιών στον πολιτικό «διάλογο» με τηλεοπτικούς όρους είναι δύσκολο να ξεπεραστεί.

Σε άλλες εποχές θα μιλούσαμε την επομένη των εκλογών για την τηλεοπτική φαντασμαγορία και για τις καναλικές ομάδες παρουσίασης των αποτελεσμάτων που «θριάμβευσαν». Σημαντικότερα αυτήν τη φορά είναι τα εγχώρια μιντιακά παράδοξα που χαρακτήρισαν μια σύντομη και θυελλώδη προεκλογική περίοδο, αναδεικνύοντας τις παθογένειες του τοπίου και σφραγίζοντας την εκλογική βραδιά.

Κύρια παραδοξότητα η απουσία προεκλογικού debate. Και όχι μόνο ενός αλλά περισσότερων, καθώς οι ιστορικές στιγμές για τον τόπο απαιτούσαν τη μεγαλύτερη δυνατή ενημέρωση των πολιτών.

Καιρός να ενηλικιωθούμε και ως προς το θέμα αυτό. Παραμένει απίστευτο το γεγονός ότι ακόμη συζητάμε αυτό που παντού αλλού θεωρείται αυτονόητο. Ας συμφωνηθούν οι κανόνες που θα ισχύουν μονίμως. Πρώτος και κυριότερος να είναι όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί και όχι όλοι οι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι. Δυο αρκούν. Ας επιλέγονται με κλήρο. Ενας από κανάλι και ένας από εφημερίδα.

Το θέμα δεν είναι ποιες δημοσιογραφικές καριέρες θα επιβεβαιωθούν με μια συμμετοχή στο debate για μια ερώτηση όλη κι όλη, άντε δύο, αλλά με πόση συνέπεια θα ανταποκριθεί η τηλεόραση στην εγχώρια πολιτική πραγματικότητα.

Πάντως, ορισμένα στοιχεία των προχθεσινών εκλογικών καναλικών σόου δεν μπορεί να διαφύγουν την προσοχή, μια και η «επόμενη μέρα» αφορά εξίσου την πολιτική όσο και τη μιντιακή σκηνή. Αξια προσοχής είναι η παράδοξη «συγκατοίκηση» στην ομάδα της εκλογικής βραδιάς του Σκάι δύο διαφορετικών «ρευμάτων» ενημέρωσης.

Το ένα εκπροσωπούμενο από τη Σία Κοσιώνη, που έχει «χτίσει» βήμα βήμα προφίλ μακριά από τον λαϊκισμό, με έμφαση στην τήρηση των στοιχειωδών κανόνων σεβασμού του κοινού. Και το άλλο εκπροσωπούμενο από τον Νίκο Ευαγγελάτο, οπαδό του σκληρού κιτρινισμού και του τηλεοπτικού κυνισμού (ξεκινώντας από την αλήστου μνήμης υπόθεση Σορίν Ματέι και φτάνοντας μέχρι τη δημοσίευση από την εκπομπή του και συστηματικά από το site του των φωτογραφιών των ιερόδουλων φορέων του AIDS, παρά την περί του αντιθέτου παρέμβαση της επιτροπής για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την απόφαση περί μη δημοσίευσης του ίδιου του Σκάι).

Να θεωρήσουμε ότι το εκλογικό πρόγραμμα του Σκάι αποτύπωνε τα μηνύματα των καιρών για υποχρεωτικές συνεργασίες παντός είδους; Πάντως δεν αποφύγαμε τον συνειρμό με την αμέσως προηγούμενη περίπτωση «συνεργασίας» του Νίκου Ευαγγελάτου – ιδίως ακούγοντάς τον να διορθώνει συχνά εκφράσεις της Σίας Κοσιώνη – με κυρία της ενημέρωσης, επίσης εκπρόσωπο διαφορετικής από τη δική του «σχολής», την Ελλη Στάη στον Αnt1, την οποία τότε εξώθησε σε άτακτη αποχώρηση. Οπως κι αν έχει, ο σπαραγμός του παλιού που προσπαθεί να επιβιώσει σε ένα μέσο πολύ ακριβό και διαρκώς εξελισσόμενο θα είναι ακόμη μακρύς.

Ενα ακόμη παράδειγμα επ’ αυτού αποτελούν οι φήμες που είχαν οργιάσει για την εκλογική βραδιά της ΝΕΤ, οι οποίες ήθελαν την Ελλη Στάη να έχει σε τιμητική θέση καλεσμένο τον Νίκο Χατζηνικολάου, ανταποδίδοντας τις δικές του προσκλήσεις στο Alter, όταν βρισκόταν «άστεγη», αλλά δίνοντας έτσι στην κρατική τηλεόραση μια συγκεκριμένη εικόνα ιδιωτικής και μάλιστα από τις εποχές της μεγάλης «φούσκας».

Μπορεί να διαψεύστηκαν από την τελική σύνθεση της ομάδας παρουσιάστριας – σχολιαστών, αλλά δεν παύουν να αποτελούν δείγμα μιας διάχυτης αγωνίας για τα τηλεοπτικά συστατικά της επόμενης ημέρας.

Τελικώς η Ελλη Στάη είχε την ευκαιρία την εκλογική βραδιά να επιδείξει την εμπειρία της στη διαχείριση κρίσιμων ενημερωτικών σόου, αν και η σκηνοθεσία της εικόνας που την τοποθετούσε σε πανύψηλο σκαμπό για να βρίσκεται υπερυψωμένη, πάνω και από τους συμπαρουσιαστές Πολίτη και Φελέκη, σε συνδυασμό με το υπερβολικό για την περίσταση παγιετέ σακάκι – πίστα έδειχναν μια επιμονή σε ένα ξεπερασμένο μοντέλο παρουσιάστριας – σταρ, που δεν το ‘χει πλέον ανάγκη ούτε η ίδια ούτε το τηλεοπτικό κοινό.