e-mail

Τον Σοπενχάουερ μην τον κλαις

Κυρία Φοίβη, γεια σου.

Διάγω αισίως το 85ο έτος μου. Γνώρισα χιλιάδες ανθρώπους, γνώρισα τόπους και ανθρώπινους χαρακτήρες που αρχίζουν από αδάμαντες και φθάνουν μέχρι τενεκέδες. Πρωταθλητές στην αλλαγή χαρακτήρα, διάθεσης, συμπεριφοράς και τρόπου σκέπτεσθαι είναι οι πολιτικοί, ανεξαρτήτως χρώματος ή μπογιάς.

Πρώτη τους ενέργεια μόλις αποφασίσουν να πολιτευθούν είναι να βάλουν κάτω το λεξιλόγιό τους και να διαγράψουν τις λέξεις «τσίπα», «ντροπή», «μπέσα», «συνέπεια» και τη φράση «λόγω τιμής».

Γνώρισα εκατοντάδες πολιτικούς αλλά μόνο δεκάδες συνεπείς ενάρετους, σταθερούς στην ιδεολογία τους και μακριά από τον κρατικό κορβανά.

Ενεκα τούτων, οι εκλογές μάς παρουσιάστηκαν σαν θίασος ποικιλίας από πρωταγωνιστές ικανούς για ρόλους οιασδήποτε αντίληψης και για θεατές κάθε γούστου. Εζησα όλα τα υπάρχοντα και δοκιμασμένα πολιτεύματα, όλα λοιπόν στις προσεχείς εκλογές είναι παρόντα και πολλά με μάσκες αποκριάτικες.

Είναι οι μεταμφιεσμένοι οπαδοί που πίσω τους κρύβουν την απαξίωσή τους προς τον λαό, την ομαλότητα, την ειρήνη και οραματίζονται ολοκληρωτικά καθεστώτα και κυβερνήσεις με το έτσι θέλω και αυτό θα γίνει. Αυτοί είναι οι ύαινες που παρουσιάζονται όταν μυρίσουν κάποιο κουφάρι σε αποσύνθεση. Για το λέσι αυτό δεν έχουμε πολλά να πούμε. Είναι ο λαός μας που κοντόφθαλμοι, ανώριμοι και ανίκανοι για ηγέτες πολιτικοί τον κατάντησαν άπορον και έρμαιο της θελήσεως αυτών που υπηρετούν αποκλειστικά τα δικά τους συμφέροντα ή τους κυρίους τους που είναι οι χρηματοπιστωτικοί οίκοι.

Η πατρίδα μας και όλοι οι λαοί που υφίστανται τις ίδιες οικονομικές δυσκολίες δεν θα δουν πλέον άσπρη μέρα εάν οι κρατούντες δεν αποφασίσουν για μία παγκόσμια σεισάχθεια. Οι εκλογές δεν δίνουν λύση.

Ευχαριστώ, Βασίλης Λαρισαίος

(που στα γεράματα άρχισα

να διαβάζω Σοπενχάουερ).

Παρατηρήσατε ποτέ προσεκτικά, όλο αυτό το διάστημα πριν από τις εκλογές, τις μικροχειρονομίες, τις μικρολεπτομέρειες στο φέρσιμο πολλών πολιτικών μας, αγαπητέ Βασίλη; Τον πανικό πίσω από λόγια και συσπάσεις, π.χ., του Αντουάν; Αν ναι, τότε μάλλον θα τον δικαιώσετε τον Σοπενχάουερ: «Από τα μικροπράγματα καταλαβαίνουμε καλύτερα τον χαρακτήρα του ανθρώπου. Γιατί στα πιο μεγάλα γίνεται πιο προσεκτικός και κρύβεται».

Λέξεις ξεδιάντροπες και λέξεις ντροπιασμένες

Αγαπητή Φοίβη.

Παίρνω αφορμή, για το σχόλιο που ακολουθεί, από κάποιες ορθογραφικές διορθώσεις που έχουν γίνει σε κείμενα που σας έχω στείλει κατά καιρούς.

Οσοι εδιδάχθημεν τα Ελληνικά της μέσης εκπαίδευσης τη δεκαετία του 1950 στα περίφημα οκτατάξια γυμνάσια της εποχής, με επίσημη γλώσσα την καθαρεύουσα, έχουμε δυσκολία απόλυτης προσαρμογής στη σημερινή πραγματικότητα.

Δεν είναι εύκολο λ.χ. το απάγκειο να το γράψουμε απάγκιο.

Δεν είναι εύκολο να καταργήσουμε τις χρονικές και συλλαβικές αυξήσεις των παρελθόντων χρόνων και να χρησιμοποιούμε τον ίδιο τύπο είτε πρόκειται για προστακτική έγκλιση είτε για παρατατικό ή αόριστο.

Δεν είναι εύκολο για τις λέξεις, βαθέως, (η) βαθεία, (τα) βαθέα, να χρησιμοποιούμε μία και μόνη: βαθιά. Παραδείγματα πολλά, αλλά να μην κάνω κατάχρηση χώρου και χρόνου φιλοξενίας (Σας ευχαριστώ πολύ που μου την προσφέρετε).

Εδώ είδαμε κι επάθαμε με το μονοτονικό. Ακόμη και τώρα όταν γράφω με το χέρι δυσκολεύομαι να αποφύγω ψιλές, δασείες, περισπωμένες, υπογεγραμμένες κ.ο.κ. Ευτυχώς λείπουν από τα πληκτρολόγια.

Πρόταση-παράκληση: εφ’ όσον το κείμενο δεν περιέχει κραυγαλέα ορθογραφικά λάθη και ο γράφων χρησιμοποιεί μία από πλείονες ορθογραφικές εκδοχές, να παραμένει ως έχει.

Με βαθείαν εκτίμησιν, νυν και αεί,

Νίκος Δ., εκ Κρήτης

ΥΓ.: Για τη δοκιμότητα του έωλος ή αίολος έχω άποψη, αλλά χρειάζεται μεγάλη συζήτηση.

Οπως ραπάρουν και οι Active Member, αγαπητέ Νίκο, «Λέξεις νεκρές και μεγάλες, / μαρμαρωμένες αγκάλες, / κλώνοι σε γυάλες, οι ξεδιάντροποι. / Ηρθαμε, δέσαμε, πήγαμε, φύγαμε, / ακούσαμε, μάθαμε κι ό,τι κάναμε, το πάθαμε, / μαζέψαμε, και λυγίσαμε, γιατί βαρύναμε. / Είδαμε, τότε, πιστέψαμε, ξεχάσαμε, / ματώσαμε – βουτήξαμε, πατώσαμε, / σπείραμε, οργώσαμε, νικήσαμε, χάσαμε, / πήραμε, δώσαμε, αρπάξαμε, πλύναμε, λερώσαμε, / γεννήσαμε, σκοτώσαμε…».

Τι τον θέλεις τον κετσέ;

Κυρία Φοίβη μου,

Είδατε τις τελευταίες ώρες πριν από τις εκλογές αυτές τις αντιπαραθέσεις πολιτικών με το «νεανικό κοινό»; Προσωπικά είδα, για παράδειγμα, στη συζήτηση με την Ντόρα κάτι κοριτσάκια που εμφανίζονταν πιο βαμμένα από την πολιτικό να τις κάνουν σχεδόν ανούσιες ερωτήσεις. Και εδώ θέλω να τονιστεί το «πιο βαμμένες από την Ντόρα».

Την εκτίμησή μου, Ρέα Αναγνώστου

Ας μην ψάχνουμε το «καλτ» – ξενόφερτο ζητούμενο εσχάτως στη νεοελληνική κοινωνία του ξεπεσμού – αγαπητή Ρέα, στους Γκουσγκούνηδες και άλλους χαριτωμένους. Το «καλτ» (όχι υποχρεωτικά με την καλή την έννοια) είναι μπροστά μας, ενίοτε και στα πρόσωπά μας…