[Στην ανάπαυλα] Μην το ρωτάς στον ουρανό
![[Στην ανάπαυλα] Μην το ρωτάς στον ουρανό](https://www.tanea.gr/app/uploads/2012/04/11079223_ΦAΣOYΛHΣ-4χρ_1335293501143.jpg)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ετσι όπως μετράμε τη ζωή μας με τις δημοσκοπήσεις, τον χρόνο με τα οχτάωρα που χάσαμε, την ημέρα με το δελτίο (διασποράς) ειδήσεων και την αγάπη μας ξεχασμένη σε παλιές φωτογραφίες, δεν ξέρω τι περιμένουμε στην αποβάθρα των εκλογών.
Ολοι με κάτι παλιοβαλίτσες τίγκα στις σκουριασμένες ιδέες, χωρίς εισιτήριο, με την ταυτότητα στο χέρι, και στην καρδιά όλο το άδειο του κόσμου να χτυπάει στους πιο χαμηλούς σφυγμούς. Ισα να ζεις και να ψευτοκινείσαι για τα απολύτως αναγκαία. Μέχρι το παράθυρο να δεις μέσα απ’ τις γρίλιες πώς σταμάτησε έτσι η κίνηση, πώς μίκρυνε η μέρα, ποιος έσπασε τη λάμπα στον στύλο της ζωής.
Αυτός ο σταθμός, κι ας μην είναι ο τελευταίος, δεν έχει ούτε σταθμάρχη ούτε ταμείο, μόνο ένα τρένο απ’ τον καιρό του Τρικούπη, κι αυτό χωρίς οδηγό. Γι’ αυτό, κι ενώ η ώρα της αναχώρησης έχει φτάσει, κανείς δεν ανεβαίνει στο βαγόνι. Βλέπουμε όλοι κάθε τόσο μια το ρολόι (πάντα χωρίς δείκτες, απ’ τον καιρό με τις «Αγριες φράουλες») και μια την ταμπέλα στα πλευρά της μηχανής: «Εκλογές 2012».
Κάποιοι ρωτάνε σιγά, μόλις που ακούγονται, «πού μας πάνε;», «εσύ πού θα κάτσεις, να είμαστε παρέα;», «α, όχι, δεν μπορώ παράθυρο, τόσα αυθαίρετα ξαπλωμένα μ’ ανοιχτά τα σκέλια, τόσα καμένα δάση, και στους γκρεμούς φοβάμαι, θα με ρουφήξει το κενό σαν πεινασμένο για να χορτάσει».
Αλλοι πάλι στέλνουν ραβασάκια στον διπλανό με το όνομα του κόμματος άτσαλα και βιαστικά γραμμένο. Φοβούνται τη γνώμη τους και την απόφασή τους. Αν δεν αρέσει σε κάποιους; Η εκδίκηση περιμένει στη γωνία. Αρχίζει από γιαούρτι, περνάει στη δημόσια διαπόμπευση και τον εξευτελισμό και προχωρώντας στον ξυλοδαρμό συνεχίζει ακάθεκτη.
Αυτό που σε τρομάζει είναι που σε όλο τον σταθμό δεν υπάρχουν παιδιά. Σαν να τα κατάπιε η αποβάθρα. «Μα τα παιδιά δεν ψηφίζουν». «Ναι», ψιθυρίζει κάποιος άλλος, κι ύστερα μόνος του: «Μήπως θα ‘πρεπε;».
Πιο πίσω, ένα ζευγαράκι κοιτάζονται λες και αποχωρίζονται. Αφού κι οι δυο για το ίδιο ταξίδι πάνε. Αυτή με την πλάτη στον τοίχο κοιτάει τον ουρανό. Αυτός για να την πειράξει: «Πού κοιτάς, μάτια μου; Τα σύννεφα; Μην το ρωτάς στον ουρανό. Οχι πως δεν θα σου δώσει απάντηση. Αλλά γιατί δεν σε συμφέρει. Κανέναν δεν συμφέρει».
Google news
