[Στην ανάπαυλα] Αρχίζει το ματς

Αρχίζει το ματς. Καθόμαστε όλοι στις κερκίδες, άλλος με την μπίρα του, άλλος με την κροτίδα του. Ο καθένας με τα όπλα του, και περιμένουμε.

Βγαίνουνε οι τσιρλίντερς (οι οποίες με ελληνικούς χαρακτήρες κάπως αλλιώς ηχούνε), γίνεται το εναρκτήριο λάκτισμα και αμέσως μετά ανακαλύπτεις πως το παιχνίδι το ‘χεις δει. Ξέρεις όλες τις φάσεις, όλες τις κινήσεις, τα γκολ, τα πέναλτι, τα φάουλ (κι είναι πολλά τα ρημάδια), τα κόρνερ. Το μόνο που αγνοείς είναι το αποτέλεσμα. Πώς γίνεται το ίδιο παιχνίδι να ‘χει άλλο αποτέλεσμα;

«Στην κόχη ετούτη τη μικρή» που λέει κι ο ποιητής όλα γίνονται. Εκτός από θαύματα. Στις κερκίδες δεν άρχισαν στοιχήματα. Μόνο προβλέψεις. Η μια χειρότερη από την άλλη. Η πιο συμφέρουσα είναι η ισοπαλία. Παρ’ όλα αυτά, ενώ κι οι δύο ομάδες (οι αγωνιζόμενες τέλος πάντων) το ξέρουν, οι παίκτες δεν χάνουν αυτό το του κάφρου, με αποτέλεσμα να απειλεί και να υβρίζει ο ένας τον άλλον ότι είναι χαμένος από χέρι. Ή μάλλον από πόδι καλά προπονημένο στην κλωτσά, και θα του κάνει τα μούτρα κρέας.

Δηλαδή, η πλήρης παράκρουση.

Ζούμε κάτι απ’ τις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας κι ο καθένας, με πρώτους και καλύτερους τους πολιτικούς, βγάζει ένας ένας τα σμαρτ-φον τους (πόσο κοντά το φον στον φόνο) και παρακαλάει τους περαστικούς: «Βγάλτε μας καλέ κύριε μια φωτό να μας απαθανατίσετε με φόντο το όπισθεν της Βουλής, για να πιάνει Παρθενώνα, να μας θυμούνται οι ιστορικοί και τα εγγόνια μας».

Τι να θυμούνται από σας; Ποιοι ιστορικοί και ποια εγγόνια; Το θέμα είναι πώς να σας ξεχάσουνε. Πώς να μας ξεχάσουνε. Που πήραμε το φως και το κάναμε σκοτάδι, τη δημοκρατία και την κάναμε λέξη κούφια χωρίς νόημα, γραβάτα για να δένει το κολάρο τού ισοβίτη.

Πήραμε τη γλώσσα και της την κόψαμε. Της βάλαμε καρφίτσες με λατινικά στοιχεία μετατρέποντας την «αγάπη μου για σένα» σε «agapi 4 2». Πήραμε λάθος το ιερό μονοπάτι κι αντί να το περπατήσουμε, το ποδοπατήσαμε. Χτίσαμε αυθαίρετα όνειρα σε ανύπαρκτα οικόπεδα και τα στεγάσαμε με «Ελεηνίτ». Πήραμε τα αρχαία ακρογιάλια και τα στρώσαμε με ξαπλώστρες επί χρήμασι.

Και τώρα που ήρθε η ώρα του λογαριασμού κάνουμε όλοι τους κριτές, τους τιμητές και τους αναλυτές.

Μόνο η Δέσποινα, κορίτσι ζόρικο απ’ τα παλιά, «Α όχι. Εγώ θα κάνω τον δικό μου επιτάφιο. Θα πάω να στολίσω με γιούλια, ανεμώνες και άγρια ρόδα το Θριάσιο στην Ελευσίνα, στον ναό της Αρτεμης εδώ κοντά στη Βραυρώνα λίγη δάφνη, ένα ζαμπάκι στην αρχαία αγορά και μια παπαρούνα κόκκινη, αίμα στα σκαλιά του Φιλοπάππου. Αιωνία τους η μνήμη. Βλέπεις γι’ αυτά τα μάρμαρα μετά την αποκαθήλωση, δεν υπήρξε ποτέ Ανάσταση».

Ο Χριστός (πάντως) Ανέστη.