[Ανάλυση] Οικονομία και εκλογές

Οι εκλογές φαίνεται ότι έχουν δρομολογηθεί αμετάκλητα για τον Μάιο καθώς η χαλαρή κυβερνητική συμμαχία δεν δείχνει να έχει άλλα αποθέματα πρωτοβουλιών και επιμονής. Μάλιστα η πλημμύρα των τροπολογιών τις δύο προηγούμενες εβδομάδες έδωσε άλλη μια απόδειξη ότι το κομματικό σύστημα δεν δύναται να δράσει ως συμπαγής ομάδα για τη διαχείριση της κρίσης και προτιμά την πελατειακή εξυπηρέτηση ως ύστατο μέσο ατομικής πολιτικής επιβίωσης.

Το πρόβλημα όμως με τις εκλογές είναι ότι γίνονται με τους χειρότερους οικονομικούς όρους και θα οδηγήσουν σε ακόμη επαχθέστερες συνθήκες άσκησης πολιτικής μετεκλογικά. Τόσο οι εκπρόσωποι των δανειστών όσο και υπουργοί της κυβέρνησης προαναγγέλλουν ότι μετά τις εκλογές θα ληφθούν νέα μέτρα λιτότητας, ενώ η χώρα θα εξακολουθήσει να απειλείται με κατάρρευση. Δεν αναφέρεται από κανέναν η πιθανότητα να πάει καλύτερα η οικονομία και να βγει κάπως από την ύφεση. Αντίθετα, κυριαρχεί η πρόβλεψη ότι φέτος θα βαθύνει περισσότερο και του χρόνου η συρρίκνωση θα συνεχιστεί.

Σε μια τέτοια προοπτική όσοι φοβούνται ότι θα είναι τα θύματα των νέων φορολογικών, μισθολογικών και εργασιακών μέτρων θα επιλέξουν για αυτοάμυνα να ψηφίσουν όποιο κόμμα σαλπίζει να αντιτεθεί σε αυτά, ασχέτως αν δεν το εμπιστεύονται ούτε για διαχειριστή πολυκατοικίας! Ετσι όμως θα δυσκολέψει αφάνταστα η λήψη αυτών ακριβώς των μέτρων και θα μεγιστοποιηθεί ο κίνδυνος ανεξέλεγκτων κοινωνικών συγκρούσεων. Τα σημερινά αδιέξοδα θα φαντάζουν όαση μπροστά στα μετεκλογικά χαρακώματα που θα ξεδιπλωθούν.

Υπάρχει ακόμα λίγος χρόνος να αντιστραφεί το επικίνδυνο σκηνικό: να δηλώσει η τρόικα και ιδίως η ΕΕ ότι δεν θα επιβληθεί κανένα νέο μέτρο λιτότητας μέχρι η οικονομία να βγει οριστικά από την ύφεση. Μέχρι τότε τα μόνα θέματα που θα προωθούνται θα είναι οι νέες επενδύσεις, τα δημόσια έργα, η μεταρρύθμιση της διοίκησης και η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής ώστε να μη χρειαστούν νέες επιβαρύνσεις επί των ήδη φορολογουμένων.

Η αλλαγή ατζέντας θα είναι βέβαια δύσπεπτη για τους τοποτηρητές και θαυμαστές του Μνημονίου, αλλά εσωτερικά θα διαμορφώσει ένα πιο ελπιδοφόρο πολιτικό σκηνικό. Τα κόμματα θα ανταγωνίζονται για την πιο γρήγορη ανάκαμψη και τη δικαιότερη αποκατάσταση των συνεπειών της κρίσης χωρίς να απειληθεί η παραμονή της χώρας στο ευρώ ούτε να αθετηθούν οι μέχρι σήμερα δεσμεύσεις και στόχοι, αρκεί να σταματήσουν εδώ. Και έτσι ο πολίτης θα ψηφίσει με την προσδοκία ότι κάτι μπορεί να βελτιωθεί και όχι με τον φόβο ότι όλα θα χειροτερεύσουν.

Ο Νίκος Χριστοδουλάκης είναι καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών