[Ματιές] Το ανηφόρι

Ή αναίσθητοι είναι ή δεν έχουν ακούσει τίποτα για τη δεινή οικονομική – και όχι μόνο – κατάσταση, στην οποία βρίσκεται η χώρα. Μιλάω για πολλούς πολιτικούς, που τους βλέπω κάθε μέρα να βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα και στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων για καίρια, σημερινά θέματα απαντούν με βαρυσήμαντο ύφος, «άλλα των αλλών»! Και πάντοτε «στρογγυλά», με γενικότητες. Μάταια οι δημοσιογράφοι – οι περισσότεροι, ευτυχώς – προσπαθούν να τους αποσπάσουν μια συγκεκριμένη δήλωση για κάτι. Αυτοί προσπερνάνε την ερώτηση, λένε «θα σας απαντήσω» και, βέβαια, πετάνε κατόπιν τις καλοβαλμένες κοτσάνες τους, που είναι μονίμως εκτός θέματος. Δηλαδή, «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε…».

Μόνο όταν πρόκειται να βγουν μπροστά για να υποστηρίξουν ένα ζήτημα που αφορά την επαρχία των ψηφοφόρων τους συνεννοούνται, υπογράφουν χαρτιά και προβάλλουν το αίτημα που τους απασχολεί με τη γνωστή μέθοδο των τροπολογιών σε άσχετα νομοσχέδια. Την περασμένη Τετάρτη μάλιστα κατέθεσαν πέντε τροπολογίες, φυσικά σε άσχετα νομοσχέδια! Και αυτές τις τροπολογίες τις υπέγραψαν συνολικά γύρω στους εκατό βουλευτές.

Δικαίως ο Πρωθυπουργός εξεμάνη και ζήτησε στο εξής κάθε τροπολογία να περνάει προηγουμένως από το γραφείο του, για να την ελέγχει. Γιατί το πράγμα, δυστυχώς, είχε καταντήσει «μπάτε σκύλοι αλέστε». Απόδειξη, η ιστορία με τον υπουργό Παιδείας, που προκάλεσε σάλο στην κυβέρνηση και παραλίγο να οδηγήσει σε κρίση. Ωστόσο για όλες αυτές τις καταστάσεις την κύρια ευθύνη, νομίζω, την έχει ο Λ. Παπαδήμος. Δεν είναι πολιτικός ο άνθρωπος και δεν ξέρει από μανούβρες, κόλπα και «ναι μεν αλλά». Είναι τεχνοκράτης. (Και ο Γ. Μπαμπινιώτης, όμως, πολιτικός είναι;).

Εν πάση περιπτώσει, ο Παπαδήμος έφερε εις πέρας τη δουλειά που του ανατέθηκε. Τελειώσαμε με το PSI, προχωρήσαμε στη δανειακή σύμβαση. Τα άλλα ωστόσο μέτρα, που είναι απαραίτητα για να πάρει μπρος η μηχανή, μένουν στην άκρη. Πού είναι, αίφνης, η απελευθέρωση των επαγγελμάτων, για την οποία τόσα και τόσα έχουν λεχθεί; Τζίφος. Και ο Πρωθυπουργός δεν χτυπάει το χέρι του στο τραπέζι και να απαιτήσει να εφαρμοστούν τάχιστα όσα έχουν συμφωνηθεί. Αφήνει τους υπουργούς του να παίζουν με την μπάλα μόνοι τους, ενώ τώρα θα έπρεπε να σκίζονται στη δουλειά. Και αν δεν μπορούν να το κάνουν, να σηκωθούν και να φύγουν. Κανένας δεν τους υποχρέωσε να αναλάβουν υπουργεία.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, φάγαμε τους Χαιρετισμούς και την άλλη εβδομάδα έχουμε Πάσχα! Αλλες εποχές, ο κόσμος τέτοιο καιρό ήταν χαρούμενος, τα σπίτια έλαμπαν και προετοιμάζονταν για τη μεγάλη γιορτή. Τώρα, τίποτα ή σχεδόν τίποτα. Και σε λίγο εκλογές! Και τον Ιούνιο καινούργια μείωση μισθών και συντάξεων. Αχ, φοβάμαι ότι δύσκολα θα βγει αυτό το ανηφόρι…