Η μεγάλη του Εθνικού σχολή

Τη σχολική χρονιά 1954-1955 και γνωρίζοντας ότι στο παρελθόν είχαν διαγραφεί μαθητές εξαιτίας ανάλογου παραπτώματος, η μαθήτρια της Γ’ τάξης Αλίκη Βουγιουκλάκη, είτε γιατί «παραπλανήθηκε» είτε γιατί αντιμετώπισε το θέμα με κάποια ελαφρότητα, έλαβε μέρος χωρίς την άδεια της σχολής στις παραστάσεις του έργου «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» στον Εθνικό Κήπο.

Με αίτησή της στον σύλλογο των καθηγητών, η νεαρή ηθοποιός ζητούσε να συγχωρεθεί, πληροφορώντας παράλληλα τους υπεύθυνους της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, όπου φοιτούσε, ότι είχε ήδη αρνηθεί πρόταση του Γεώργιου Χέλμη για συμμετοχή της στις παραστάσεις του θιάσου της Μαρίκας Κοτοπούλη. Η παρέμβαση του τότε διευθυντή της Σχολής Κώστα Καρθαίου καθώς και του καθηγητή Υποκριτικής και Σχηματισμού της Φωνής Δημήτρη Ροντήρη, είχε ως αποτέλεσμα την επιεική αντιμετώπιση της μετέπειτα εθνικής μας σταρ.

Τέτοια, μικρά παραλειπόμενα από τη ζωή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου κατά τη διάρκεια των ογδόντα χρόνων λειτουργίας της παρουσιάζουν σε έναν αφιερωματικό τόμο η καθηγήτρια Ιστορίας του Αστικού Χώρου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Λυδία Σαπουνάκη – Δρακάκη και η ερευνήτρια και μελετήτρια αρχιτέκτων Μαρία Λουίζα Τζόγια – Μοάτσου.

Το 1930 αποτελεί χρονιά – ορόσημο για τον νεοελληνικό πνευματικό πολιτισμό, καθώς τότε και ύστερα από ατελέσφορες προσπάθειες πενήντα ετών, ιδρύθηκε το Εθνικό Θέατρο. Παράλληλα με τη λειτουργία του Θεάτρου, προβλεπόταν και η λειτουργία μιας Σχολής Ηθοποιών κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα και η οποία θα λειτουργούσε σαν φυτώριο.

Οπως μαθαίνουμε από την Ελένη Ζαφειρίου, τα πρώτα χρόνια οι μαθήτριες που παραδόξως, σε μια περίοδο κατά την οποία το επάγγελμα της θεατρίνας για τον περισσότερο κόσμο συνεπαγόταν χαλαρότητα ηθών, αποτελούσαν πλειονότητα (41 σε σύνολο 80 ατόμων), ήταν προοδευτικές, «αεράτες, ωραία ντυμένες, μακιγιαρισμένες – μερικές πέταγαν καμιά λέξη γαλλική, άλλες κάπνιζαν τσιγάρο με πίπα».

Μαθαίνουμε επίσης ότι η Βάσω Μανωλίδου κάθε φορά που έπαιρνε μέρος στις παραστάσεις του Εθνικού, ήταν αναγκασμένη να ακούει τη μητέρα της που τη συνόδευε να μουρμουρίζει «να που η κόρη μου έγινε θεατρίνα. Τι να το κάνεις παιδί μου το άριστα; Με το άριστα γαμπρός δε θα βρεθεί να σε πάρει».

Η πρώτη συνάντηση του Δημήτρη Χορν με τη σχολή ήταν τυχαία και έγινε με σκοπό να αποφύγει το Πανεπιστήμιο.

Παρ’ όλη την αυστηρότητα που επικρατούσε το ’50, η Κατίνα Παξινού είχε τη συνήθεια ύστερα από το τέλος ενός εξαντλητικού μαθήματος, να παραγγέλνει με δικά της έξοδα φαγητό για όλη την τάξη.

Από το βιβλίο δεν θα μπορούσε να απουσιάζει ο μεγάλος δάσκαλος του νεοελληνικού θεάτρου, Κάρολος Κουν, ο οποίος εκτός από καίριες παρεμβάσεις στα θεατρικά, είχε επίσης την ικανότητα να «μεταμορφώνει» τους ηθοποιούς. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Κώστα Γεωργουσόπουλου ο οποίος σημειώνει πόσο πολύ είχε συγκλονιστεί ο Δημήτρης Ροντήρης, από το απαράμιλλο ταλέντο του Κουν. Βλέποντας τον 25χρονο Δημήτρη Παπαμιχαήλ να παίζει τον Αστρόφ στο «Θείο Βάνια» του Τσέχοφ στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης, ο διευθυντής της σχολής του Εθνικού για το έτος 1946-1947, δήλωσε πως ο «μάγος Κουν παρέλαβε έναν μαθητή μου και τον μεταμόρφωσε. Του άλλαξε άξονα υποκριτικής».