[Ματιές] Τα «λεμόνια»

Ολα τα ελαττώματα του κόσμου μπορεί να έχει ο Ελληνας, αλλά με ένα κλαράκι χαράς από τη μια μέρα στην άλλη γίνεται άλλος άνθρωπος. Πετάει! Του αρκεί ένας αθηναϊκός από τα παλιά, ανοιξιάτικος ήλιος για να βγάλει από πάνω του τη λίγδα της απελπισίας για την οικονομική κατάσταση της χώρας και το επίπεδο των πολιτικών της και ν’ αρχίσει να τραγουδάει και να χορεύει.

Οπως χθες το πρωί: υπέροχη λιακάδα και στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στον πεζόδρομο, καμιά διακοσαριά κοριτσόπουλα από κάποιο Γυμνάσιο ή Λύκειο της περιφέρειας (οι μπλούζες τους έγραφαν «Πάμε Αθήνα») με μερικούς καθηγητές τους και λίγα αγόρια είχαν συγκεντρωθεί γύρω από το άγαλμα του Μακρυγιάννη και δόξαζαν τα νιάτα και την ομορφιά τους. Μια μικρή ορχήστρα – ένα κλαρίνο και ένα τύμπανο – έπαιζε συνεχώς ηπειρώτικα τραγούδια και τα κορίτσια ευλογούσαν την άνοιξη και τη ζωή με χορούς «κυκλωτικούς», χωρίς τελειωμό.

«Μικρή ήσουν και μεγάλωσες / και πέταξες “λεμόνια” / Σ’ αντίκρισα κι αρρώστησα / μα στον γιατρό δεν έτρεξα…». Φυσικά. Η φύση, το κορίτσι που γίνεται αιφνιδίως κοπέλα δεν έχουν σχέση με γιατρούς και φάρμακα. Είναι ένας ύμνος στα πιο δυνατά αντιστύλια του κόσμου. Που δεν μας αφήνουν να τα χαρούμε μπαγάσηδες πολιτικοί και άπληστοι ευρωπαίοι συνεταίροι.

Με είχε συνεπάρει ο χορός, αλλά την ίδια στιγμή σκεφτόμουνα «γιατί αυτός ο υπέροχος δρόμος, που ακουμπάει στην Ακρόπολη και παρακάτω αγγίζει την Αγορά και το Θησείο, να λέγεται Διονυσίου Αρεοπαγίτου και όχι οδός Περικλή;». Ολα αυτά τα ωραία και θαυμαστά ο Περικλής τα έφτιαξε. Και αντί να τον τιμούμε όπως πρέπει, του έχουμε δώσει ένα δρομάκι μια σταλιά στο εμπορικό τμήμα της Αθήνας. Αλλά, πάντοτε, οι παπάδες αποφάσιζαν…

Σκεφτόμουνα και κάτι άλλο: αποκαλύφθηκαν ένα σωρό ατασθαλίες σε πολεοδομίες και πέσανε διάφορα πρόστιμα σε υπαλλήλους. Πρόστιμα που ποτέ δεν εισπράχθηκαν (ή μειώθηκαν) γιατί μπήκαν στη μέση βουλευτές! Και ρωτάω: είναι δυνατόν να έχουν μούτρα να ζητάνε την ψήφο μας μερικοί απ’ αυτούς τους ανθρώπους που λιπαίνουν το πελατειακό σύστημα, διαφθείρουν τον λαό και, ακόμη χειρότερα, τους δημόσιους λειτουργούς; Και τα λεφτά του κράτους πού χάνονται; Και γιατί, παρακαλώ, τα ονόματα των συγκεκριμένων βουλευτών να μην ανακοινώνονται, ενώ οι λαδωμένοι ποντικοί (υπάλληλοι, ήθελα να πω) να οδηγούνται – μόνον αυτοί – στο εδώλιο;

Ξεστράτισα. Ετσι είναι. Οταν ζεις μέσα στη λάσπη, δεν σ’ αφήνουν να χαρείς την ομορφιά που βλέπεις γύρω σου οι ασπάλακες της κάθε εξουσίας. Πάντως, η χθεσινή λιακάδα ήταν υπέρλαμπρη και είχε σημαιοστολίσει τη μέρα. Οσο για τα φύλλα της μουριάς μου, της Μαριγούλας, έχουν μεγαλώσει: πιάνουν τη μισή παλάμη μου.