«Ρε φίλε, αντιαεροπορικό έχεις;»

Στην αρχή, οι «διμοιρίες» και οι «λόχοι» του ΕΛΑΣ Αθήνας – Πειραιά διέθεταν ελάχιστο έως καθόλου οπλισμό. Εψαχνε ο καθένας να βρει κάτι. Ο Στέλιος Ζαμάνος, που μαζί με τον αδελφό του ήταν οργανωμένος στο ΕΑΜ Παλαιού Φαλήρου, περιγράφει σήμερα στον Χανδρινό πώς μετέφερε ένα μακρύκαννο όπλο που βρήκε στον Πειραιά: «Πήραμε δύο χοντρά σανίδια από οξιά που είχαμε από το ’41, όταν έγινε η λεηλασία των αποθηκών των Εγγλέζων, σκάψαμε τη μια σανίδα από μέσα, σκάψαμε και την άλλη και, όταν τις ένωνες, αφήναν κενό στη μέση. Εκεί βάλαμε το όπλο, βάλαμε και μπουλόνια, δέσαμε και τις σανίδες και φέραμε το όπλο από τον Πειραιά. Και το κουβάλησα με το ποδήλατο. Μάλιστα πλησιάζοντας εδώ, είχαν λυθεί τα σκοινιά και φαινότανε και μου φωνάζαν από τα γκαζοζέν: «Ρε φίλε, αντιαεροπορικό έχεις;»».

Ο ΕΛΑΣ δεν εξοπλίστηκε στην πραγματικότητα παρά τον Σεπτέμβριο του 1943 με τη συνθηκολόγηση των Ιταλών εκμεταλλευόμενος το ξεπούλημα της Armata Gloriosa του Μουσολίνι στους δρόμους της Αθήνας. Ο κόσμος βοηθούσε τη μεταφορά του οπλισμού. Ετσι κορίτσια της ΕΠΟΝ περνούσαν φορτία οπλισμού ακόμα και κάτω από την Ακρόπολη. Ενώ ο Απόστολος Σάντας, που είχε κατεβάσει τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη μαζί με τον Μανώλη Γλέζο, μπόρεσε να μεταφέρει έναν τεράστιο σάκο με αποσυναρμολογημένα αυτόματα και σφαίρες στην πλάτη του, περνώντας από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Οι περαστικοί τού υποδείκνυαν τις γερμανικές σκοπιές.