[Στην ανάπαυλα] Τράτζικ, τράτζικ

Κρεμόμαστε πια απ’ τις διαφημίσεις, μπας και σκάσει το χείλι μας. Απ’ το «ομορφάντρα μου» στο «αγαπούλα, πούλα» φτάσαμε στο «Τράτζικ» και από εκεί έχει ο Θεός.

Αλλού, όπου και να κοιτάξεις, δεν θα βρεις ίχνος χιούμορ να κυκλοφορεί στην πιάτσα και στην αγορά. Ετσι που καταντήσαμε τη ζωή μας αγοραία καλά να πάθουμε θα μου πεις.

Θυμάμαι μικρός, ένα καλοκαίρι στο νησί, μόλις που είχα αρχίσει να αναγνωρίζω τα γράμματα και να τα μετατρέπω σε λέξεις, ένα αυτοκίνητο σαν από ξύλο (τώρα αυτό υπήρξε; ή το γέννησε η μνήμη μου η παλαβιάρα;) που έγραφε στα καφετιά πλευρά του με μαύρα γράμματα (καφέ με μαύρο, δύσκολος συνδυασμός της μνήμης), έγραφε λοιπόν φαρδιά πλατιά «Αγοραίον». Τότε μου φάνηκε πολύ ωραίον το αγοραίον, διότι το εξέλαβα ως κάτι που το καβαλάς και σε πάει όπου θες κι όπου γουστάρεις κι αγαπάς. Πολύ αργότερα κατάλαβα το νόημα, όπως άλλωστε και όλα τα νοήματα, και ξέπεσε η λέξη στα μάτια μου μ’ όλο τον θίασό της.

Να όμως που ο χρόνος αλλάζει σχέσεις και νοήματα, ρυτίδες και ιδέες κι έρχεται η στιγμή που ό,τι το παιδικό μυαλό σου διαστρέβλωσε για να το κατανοήσει, μια ολόκληρη κοινωνία το ενστερνίζεται, το κάνει νόμο και θεσμό το δικό σου αθώο «Αγοραίο», για να το καβαλάει όποτε της κάνει κέφι (και της κάνει συχνά κέφι της εθισμένης) να την πάει όπου γουστάρει, χωρίς τίποτα πια ν’ αγαπάει.

Χίλιες φορές λοιπόν από τις τσάρκες της στα λασπόνερα της ύφεσης, χίλιες φορές πιο ανθοφόρες αυτές οι μικρές ανάσες γέλιου που κλείνουν το μάτι απ’ την τηλεόραση ο «Ομορφάντρα μου» κι ο «Αγαπούλα, πούλα» (έξοχοι ηθοποιοί με εμπνευσμένο κείμενο και κινηματογράφηση σβέλτη) από τους ξύλινους λόγους που περιφέρουνε σαν φέρετρα της φαντασίας, από κανάλι σε κανάλι, οι πολιτικάντηδες της σύγχρονης τραγωδίας.

Μόνο αυτή, η δυσοίωνη η Μαργιέττα, έσταξε το φαρμάκι της μετά τον βακαλάο σκορδαλιά που εξαφάνισε εντός της.

– Δίκιο έχεις παιδί μου. Κι εγώ από θαυμασμό είπα να πάω σε μια μεγάλου μήκους ενός απ’ αυτούς που έκαναν κάτι διαφημίσεις, κάτι βιντεοκλίπ, εντελώς φευγάτα και σαλταρισμένα. Σκέφτηκα, εδώ σε μια σταλιά ταινιούλα κάνουνε θαύματα. Σκέψου στη μεγάλου μήκους τους. Ε, δεν θα το πιστέψεις. Κάτι πλάνα μακρινά και ατέλειωτα, κάτι μπουρμπουλήθρες για διάλογο, κάτι σκοτεινά πρόσωπα, κάτι μαύρα τοπία, κάτι άραχλοι κώλοι, που Κύριος οίδε τον συμβολισμό τους. Γι’ αυτό σου λέω είναι να μην πάρει ο Ελληνας τον εαυτό του στα σοβαρά. Καήκαμε. Δεν βλέπεις και κατά τη Βουλή; Μόλις ανέβουν στο βήμα γίνονται αμέσως αλλοδαποί φιλέλληνες. Μιλάνε σαν από μετάφραση. Δεν μιλάς;

– Τι να πω; «Τράτζικ». «Τράτζικ».