[Αποψη] Το Κιργιστάν, η Ελλάδα και οι πολιτικοί

Τώρα που οι πολιτικοί επιχειρούν τη φυγή προς τα εμπρός έχοντας κατά νου τις εθνικές εκλογές, έρχονται συχνά πυκνά οι δηλώσεις από το εξωτερικό για να προσγειώσουν εμάς τους ιθαγενείς στη σκληρή οικονομική πραγματικότητα. Ναι, είναι γεγονός ότι η Ελλάδα παραμένει στη ζώνη του ευρώ με τη βοήθεια των 130 δισ. ευρώ των ευρωπαίων εταίρων και του ΔΝΤ, το οποίο εξακολουθεί να έχει τον ρόλο του «μπαμπούλα» για την ερχόμενη κυβέρνηση. Αυτό εύκολα το διαπιστώνει κανείς από το ύφος των ανακοινώσεων και δηλώσεων ακόμη και της γαλλίδας διαδόχου του Ντομινίκ Στρος Καν, Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία κατέστησε σαφές:

«Για την Ελλάδα προτεραιότητα αποτελεί η ανάληψη διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων οι οποίες θα βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα. Τολμηρά μέτρα στην αγορά εργασίας θα παίξουν ζωτικό ρόλο για τον σκοπό αυτόν μαζί με συμπληρωματικά μέτρα για την απελευθέρωση των επαγγελμάτων και των αγορών προϊόντων, για τη βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος και την ιδιωτικοποίηση της κρατικής περιουσίας.

Θα απαιτηθούν περικοπές στις δημόσιες δαπάνες που θα έχουν πολιτικό κόστος και αποφασιστικά μέτρα για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής».

Αυτό που ποτέ κανείς δεν εξήγησε είναι ότι πλέον η βοήθεια του ΔΝΤ (28 δισ. του πακέτου) παρέχεται µέσω του Ταµείου Διευρυµένης Χρηµατοδοτικής Διευκόλυνσης του EFF (Extended Fund Facility), το οποίο έχει συσταθεί για πιο µακροχρόνιες εµπλοκές της Ουάσιγκτον σε µια χώρα.

Οπως οι ειδικοί γνωρίζουν και μπορεί κανείς πολύ εύκολα να διαπιστώσει, η Ελλάδα μετά την αποτυχία του πρώτου Μνημονίου κατατάχθηκε στην ομάδα των χωρών που αντιμετωπίζουν βαθιά προβλήματα ανταγωνιστικότητας και ανισορροπίες όχι μόνο δημοσιονομικές αλλά και στο ισοζύγιο συναλλαγών. Και σ’ αυτή την κατηγορία των «χωρών του EFF» βρίσκονται η Λιβερία, το Κιργιστάν, η Κένυα, η Ακτή Ελεφαντοστού, η Γουινέα, το Κονγκό, το Μάλι και τώρα η Ελλάδα.