[Ανορθόδοξα] Κατά πού πέφτει η Ευρώπη

Το 2007, όταν ο Νικολά Σαρκοζί είχε εκλεγεί Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, το ύφος του ήταν ελαφρώς ναπολεόντειο. Ναπολέων σε διαστάσεις μπονσάι, για την ακρίβεια, που πρόβαλλε τις ακομπλεξάριστες σχέσεις του με τις μεγάλες περιουσίες και ήθελε να ξαναδώσει στη Γαλλία την πρωταγωνιστική της θέση στην Ευρώπη. Τον θυμόμαστε να κάνει τζόγκινγκ με φανελάκι της νεοϋορκέζικης αστυνομίας στο Σέντραλ Παρκ και να αγκαλιάζεται με τον Μπους. Τα χρόνια πέρασαν και το ναπολεόντειο ύφος άρχισε σιγά σιγά να μεταμορφώνεται σε στυλ Λουί ντε Φινές. Πάντα νευρικός, με κινήσεις απότομες, αντιδράσεις ακόμη πιο απότομες, πάντα υπερόπτης με όσους ήταν πιο αδύναμοι από τον ίδιον και πάντα ενδοτικός όπου ο ίδιος αισθανόταν αδύναμος. Στα χρόνια της κρίσης προσάρμοσε τη Γαλλία στη γραμμή της Γερμανίας και τον εαυτό του στο ύφος της Μέρκελ.

Η αλήθεια είναι ότι προχθές, παρακολουθώντας στη γαλλική τηλεόραση τον διάλογό του με τους δημοσιογράφους, σκέφτηκα πως είμαστε πολύ αυστηροί με τους δικούς μας πολιτικούς. Ηταν ένας διάλογος χορταστικός σε υπεκφυγές, ευρηματικότατος σε απαντήσεις τόσο αφηρημένες ώστε να μη σημαίνουν απολύτως τίποτε και γενναιόδωρος σε μεγαλόστομες υποσχέσεις που θα τηρηθούν επειδή έως τώρα δεν τηρήθηκαν. Ηταν μια πρώτης τάξεως απόδειξη πως η πολιτική ανεπάρκεια δεν είναι το αποκλειστικό προνόμιο του ευρωπαϊκού χοιροστασίου στο οποίο έχουμε την τιμή να ανήκουμε, κατά τους εταίρους μας από τον Βορρά.

Το καλύτερο όμως δεν είναι αυτό. Το καλύτερο είναι ότι στην προεκλογική εκστρατεία που ξεκίνησε για την Προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας το ζήτημα Ευρώπη θυμίζει λίγο το φιλέτο που το βρήκες τυχαία κάτω από τις πατάτες. Κι όταν η ευρωπαϊκή πολιτική δεν αφορά μία από τις δύο κεντρικές δυνάμεις της υποτιθέμενης ευρωπαϊκής πολιτικής, τότε δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις πώς το σπυρί που φύτρωσε στη Νότια Βαλκανική, η ελληνική κρίση, κατάφερε μέσα σε δύο χρόνια να γίνει καρκίνωμα. Μίλησαν για ΦΠΑ, για φορολογία, για ασφαλίσεις, για τα σκάνδαλα της Προεδρίας Σαρκοζί, για την κυρία Μπετανκούρ της Λορεάλ. Και το αφελές ερώτημα που προκύπτει σ’ εμένα, τον ταλαίπωρο και καταχρεωμένο Ελληνάκο είναι απλό: αν το μέλλον της Ευρώπης δεν βρίσκεται στο επίκεντρο των εκλογών για τη γαλλική Προεδρία, τότε πού βρίσκεται η Ευρώπη;

Μάλλον ήρθε η ώρα να το πάρουμε απόφαση. Η Ευρώπη είναι κάπου αλλού από εκεί που νομίζουμε πως είναι. Είναι στο παρελθόν της, είναι στην ιστορία της, είναι στον πολιτισμό της. Οσο για το παρόν της, είναι φτιαγμένο αποκλειστικά από χρέη, επιτόκια δανεισμού και τόνους ολόκληρους προδιαγραφών. Λες και η Ιστορία φτιάχνεται από προδιαγραφές. Κι αν δεν βρεθούν κάποιες πολιτικές δυνάμεις για να την επαναπροσδιορίσουν, τότε η Ευρώπη κινδυνεύει να πάει από ασιατική γρίπη πριν ακόμη περάσει το στάδιο της εφηβείας της.