[Επιφυλλίδα] Η τελευταία βασιλεία

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι – όπως γράφανε παλιά – της προηγούμενης επιφυλλίδας που με τιμητική, παρά την επιφύλαξη, αναφορά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την ηθοποιό Αννα Βαγενά και με ειρωνική για τον Κίμωνα Κουλούρη γράφαμε για τα θεριεμένα «εγώ» της πολιτικής και καλλιτεχνικής ζωής, όταν υπέπεσε στην αντίληψή μας ένα καινούργιο αμάρτημα. Πρόκειται για το βιβλίο του Βασιλείου Μαρκεζίνη που με τον τίτλο «Γράφοντας για τον εαυτό μου» εκδόθηκε σχετικά πρόσφατα.

Είπανε πολλοί πως είναι σφάλμα να ψέξει κανείς μια τόσο διακεκριμένη προσωπικότητα, όμως τα πράγματα είναι πια τόσο σκοτεινά και περίπλοκα στην εποχή μας ώστε είναι έγκλημα ή έστω λάθος να καταπίνεις τη γλώσσα σου όταν βλέπεις μέσα σε ένα βιβλίο να παρατίθενται ως αποδεικτικά της αξίας τού συγγραφέα του φωτογραφίες με εξέχοντα – υποτίθεται – πρόσωπα της πολιτικής ζωής και με ειδυλλιακές αγρεπαύλεις που είναι οι χώροι κατοικίας και καταφυγής του μέσα στον αγριεμένο κόσμο μας.

Θα ήταν κατανοητό – ανεπίτρεπτο ωστόσο – αν επρόκειτο για έναν σταρ ή για έναν άνθρωπο του θεάματος, αλλά για έναν άνθρωπο της επιστήμης, μπορεί να χαρακτηριστεί στην καλύτερη περίπτωση ως αμετροέπεια ή και ανοησία που δεν συνάδει με τον όγκο και το κύρος της υπόλοιπης εργασίας του κ. Β. Μαρκεζίνη.

Στην τελευταία σελίδα του βιβλίου του, μιλώντας για την πίστη του στον Θεό, ο συγγραφέας τού «Γράφοντας για τον εαυτό μου» σημειώνει: «Αυτή είναι η πίστη που θα με κρατήσει όρθιο στις μάχες που με περιμένουν». Είναι αξιοπερίεργο πόσο όλα τα πρόσωπα του «κατεστημένου» θέλουν να εμπλέκουν τον Θεό στις δραστηριότητές τους, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι δεν εκτίθενται μόνον τα ίδια αλλά τραυματίζουν και την έννοια του Θεού που δεν τους φταίει σε τίποτα απολύτως. Και δεν χρειάζεται παρά να θυμηθούμε μιαν αλήστου μνήμης φράση που είχε γράψει η (και ποιήτρια!) σύζυγος του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τσάτσου Ιωάννα, και αδελφή του Γιώργου Σεφέρη, για μια φίλη της που είχε πεθάνει. Είχε γράψει επί λέξει: «Ο Θεός τής χάρισε ομορφιά, δύναμη και πλούτη».

Και αφού πιστεύει τόσο έντονα στον Θεό ο κ. Μαρκεζίνης πώς δεν σκέφτεται ότι «οι μάχες που τον περιμένουν» μπορεί, θεία βουλήσει, να ανασταλούν ή να μην υπάρξουν ποτέ; Ή και αν υπάρξουν, γιατί είναι κάτι που του πιστώνεται τιμητικά, αφού τόσες και τόσες μάχες το ίδιο διακεκριμένων συναδέλφων του δεν απέφεραν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα για την ανθρωπότητα, τα χάλια της οποίας τα βλέπουμε όλοι γύρω μας καθημερινά;

Είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσο σπουδαίοι άνθρωποι και τη βελτίωση της ανθρωπότητας να την αντιλαμβανόμαστε μόνο όταν μαθαίνουμε τα καθέκαστα της προσωπικής τους ζωής, που έχουν μάλιστα την απρονοησία να την εκθέτουν σε κοινή θέα;

Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με ένα φαινόμενο που δεν είναι βέβαια ο κ. Β. Μαρκεζίνης που το συνιστά. Εχει παγκόσμιες διαστάσεις και είναι ένας πληθυσμός ολόκληρος που το διακινεί. Να ζούμε δηλαδή σε μιαν εποχή που έχει απολύτως διευκρινιστεί πως μόνο με τη συρρίκνωση του εγώ του καθενός μας θα απεμπλακεί η ανθρωπότητα από τις συμφορές που την ταλανίζουν αλλά τα εγώ να ζουν και να βασιλεύουν σε παραξενιά, σε ξεσυνέρια, σε καριερίστικη φιλοπρωτία. Να ελπίζει άραγε κανείς πως η τελευταία πανίσχυρα υφιστάμενη αυτή βασιλεία θα φυλλορροήσει όπως και οι άλλες εστεμμένες συναδέλφισσές της;