[Φαινόμενα] Κι όμως, θα ήταν δική μας ευκαιρία

Κατάφεραν ήδη να καταπλήξουν οι Buranovskiye Babushki, που αποτελούνται από 6 κυρίες από 50 ώς 74, καθώς η συμμετοχή τους έχει προβληθεί παντού – μηδέ των δελτίων ειδήσεων εξαιρουμένων.

Στις κοινωνίες της κρίσης που κάνουν σύνθημά τους το «κανείς δεν περισσεύει», στους καιρούς που η παράδοση προβάλλεται ως αντίδοτο στις κοινωνίες της αλλοτινής ξέφρενης κατανάλωσης, η οποία θρυμμάτισε μέσα σε κλίμα ανταγωνισμού τους κοινωνικούς δεσμούς, στους καιρούς που καταρρέουν οι παλιές ψευδοαξίες μιας αγοράς η οποία επένδυε στον βιομηχανικό σεξουαλισμό της μουσικής σκηνής, προωθώντας πιεστικά πρότυπα εμφάνισης, η γιουροβιζινική πρόταση των 6 γιαγιάδων που τραγουδούν κεφάτα «Party for everybody» κάθε άλλο παρά παρωχημένη ή εκτός κλίματος εμφανίζεται.

Αλλοτε θα καταχωριζόταν εξαρχής στα ευτράπελα του διαγωνισμού που προσφέρουν τροφή στον εκτονωτικό κανιβαλισμό, ο οποίος πάντα αναπτύσσεται στο πλαίσιο διοργανώσεων με ασφυκτικούς κανόνες ως προς το σκηνικό τελετουργικό – εμφάνιση του ερμηνευτή, μουσικό είδος, σόου, σκηνοθεσία κ.λπ., κ.λπ.

Ωστόσο, πάει καιρός που τα δείγματα των προτιμήσεων του φιλοθεάμονος αποκαλύπτουν τάσεις ανεξαρτησίας του κοινού από τους επιβεβλημένους κανόνες της μουσικής βιομηχανίας. Ο θρίαμβος της νοικοκυράς Σούζαν Μπόιλ στο βρετανικό «Εχεις ταλέντο» (2009) – που κάθε άλλο παρά στιγμιαίος υπήρξε, όπως πολλές Κασσάνδρες προέβλεπαν, αφού το 2011 κατέκτησε με το άλμπουμ της «Watch over me» την πρώτη θέση στα βρετανικά τσαρτ – επιβεβαίωσε ότι το κοινό υπέδειξε τον επιπλέον ευρύ χώρο που άφηνε ακάλυπτο μια μουσική βιομηχανία υστερικά προσανατολισμένη στην επιβολή αυστηρών προδιαγραφών του σουξέ.

Είναι η καταλληλότερη εποχή και για την Ευρώπη να γίνει μέσω της Γιουροβίζιον η ανατροπή. Είχαμε ελπίσει ότι θα μπορούσε να την κάνει η ελληνική συμμετοχή. Ηταν η ευκαιρία να εκμεταλλευτούμε το άφθονο χρήμα (και την πολλή τηλεόραση) που καταναλώσαμε τις εποχές της αφασίας αναδεικνύοντας τη Γιουροβίζιον σε εθνικό στόχο. Για να αποδείξουμε, τότε, πόσο καλά τα καταφέρνουμε στην αντιγραφή ξένων συνταγών, την άριστη προσαρμογή μας στη βιομηχανική πολτοποίηση ιδιαίτερων χαρακτηριστικών (λίγο μπουζούκι, λίγη λύρα κ.λπ.) της εγχώριας μουσικής και την τουριστική μας δεξιοτεχνία. Αφού το πράξαμε επιτυχημένα – μέχρι που κερδίσαμε τα ειρωνικά σχόλια για την υπερβολή -, θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε την εμπειρία και αναγνώριση στους γιουροβιζιονικούς κύκλους και να συνδυάσουμε τις ιδιαιτερότητες της εποχής, όπως το γεγονός ότι το ευρωπαϊκό βλέμμα είναι στραμμένο στην Ελλάδα, όχι πάντα με θετική διάθεση, αλλά μια καλή και ευφάνταστη γιουροβιζιονική παρουσία θα μπορούσε να κερδίσει πολλά. Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια; Κι όμως, το παράδειγμα της γιουροβιζιονικής μας συμπεριφοράς δεν είναι διόλου διαφορετικό από όλα εκείνα που διαμορφώνουν στις διαθέσεις της ελληνικής κοινωνίας μια εξοντωτική κίνηση του εκκρεμούς από το ένα άκρο στο άλλο, από το ύψος στο βάθος, από το εθνικό παραλήρημα στον περιορισμό και τη σταδιακή απαξία, χάνοντας σε κάθε ιλιγγιώδη κίνηση το ωφέλιμο φορτίο της εμπειρίας.

Πάρτι για όλους είναι η Γιουροβίζιον. Μια χαρά το τραγουδούν οι ρωσίδες γιαγιάδες που έπιασαν το κλίμα των καιρών και μαζί το ρωσικό κοινό, το οποίο επέδειξε χιούμορ αλλά και ισχυρή διάθεση να βάλει το δικό του, διαφορετικό στίγμα σε ένα ευρωπαϊκό τηλεοπτικό υπερθέαμα όπου αντανακλώνται από μουσικές τάσεις μέχρι διπλωματικό παρασκήνιο, αλλά και οι αλλαγές στις νοοτροπίες και τις διαθέσεις του ευρωπαϊκού κοινού. Το πώς θα προσέλθει ο καθείς και τι θα καταφέρει να ωφεληθεί από την ατμόσφαιρα που διαμορφώνεται εξαρτάται από την ευφυΐα, την ετοιμότητά του και δευτερευόντως από τα «φυσικά» του προσόντα. Αλλωστε δεν είναι μόνο η νίκη το ζητούμενο, ούτε ο εύκολος κανιβαλισμός για διάφορες καρναβαλικές εμφανίσεις, ιδίως σε μια εποχή που ο «λόγος» του λαϊφστάιλ είναι παρωχημένος.