[Το πνεύμα του τόνου] Ακροβολιστές

Είναι να θαυμάζει κανείς αυτή την εποχή των ακραίων πολιτικών, οικονομικών και ηθικών φαινομένων που ανάγονται στο ταραγμένο πέλαγος του πολιτισμού μερικές σακολέβες, βάρκες, μπρίκια και γολέτες με μόνο γνώμονα και πυξίδα την πίστη τους στο επάγγελμα, στην εμπειρία τους και κυρίως στο είδος του εμπορεύματος που έχουν στ’ αμπάρια. Αναφέρομαι στους επαγγελματικούς θιάσους στις παρυφές της πρωτεύουσας ή στο κέντρο του κυκλώνα. Μου κάνει κάθε φορά εντύπωση πως επιλέγουν για να επικοινωνήσουν με το κοινό της γειτονιάς κυρίως αλλά και το πληροφορημένο αλλά ανήσυχο έργα του μεγάλου θεατρικού ρεπερτορίου. Δεν χρειάζεται βέβαια να αναφέρω ιδίοις πόροις, παρ’ όλο που είναι αποκεντρωμένο αλλά δίπλα σε γνωστά κα πολυσύχναστα μουσικά στέκια, το «Θέατρο του Νέου Κόσμου» του Θεοδωρόπουλου με μια ποικιλία ρεπερτορίου τολμηρού και μοντέρνου. Αλλά στη μέσα γειτονιά, στην οδό Πυθέου, το «Διάχρονο» θέατρο της Μαίρης Βιδάλη παίζει διπλό Ιψεν, «Βρικόλακες» και «Κυρά της θάλασσας», με τίμιες αναγνώσεις και επαγγελματίες ηθοποιούς.

Στην άλλη άκρη της Αθήνας, στην οδό Νάξου ο Αντωνίου με «Το συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη» του Θ. Βαλτινού κάνει ρεσιτάλ. Στην Ιουλιανού όπου μαχαιρώνονται πολίτες, ο Μεσσάλας επιμένει με Γκόγκολ. Στην οδό Ναυπλίου, στο «Επί Κολωνώ» θέατρο η Καραμπέτη θριαμβεύει για τρίτη χρονιά με το αιχμηρό «Λα Τσούνγκα». Στο «Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα», ο «Χρυσοθήρας» Δαφνής παίζει Ντάριο Φο και μέσα στο μάτι της διακεκαυμένης ζώνης πέρα από το φωταγωγημένο Εθνικό, στο «Αλμα», Μαραγκού και Μιχακαλόπουλος παίζουν «Χορό του θανάτου» του Στρίντμπεργκ και στο «Αγγέλων Βήμα» η μεγάλη Βαλάκου δημιουργεί και παράλληλα ο Χρονάς ανιχνεύει πάλι το περιθώριο του ρεμπέτικου με τον βίο της Σεβάς Χανούμ.

Χαρά στο κουράγιο τους.