Ιστορίες τηλεοπτικής τρέλας

Οταν ξεκίνησαν οι τελετές απονομής των βραβείων Οσκαρ το 1929, η τηλεόραση δεν είχε ακόμη γεννηθεί. Γι’ αυτό και η απονομή έγινε με συνοπτικότατες διαδικασίες. Μόλις 15 λεπτά.

Η διάρκεια της απονομής κρατήθηκε σε λογικά επίπεδα μέχρι που η τηλεόραση έφερε τους σταρ στο σαλόνι κάθε αμερικανικού, αρχικά, σπιτιού και αργότερα στις οθόνες όλου του κόσμου. Οταν οι παραγωγοί της τελετής ανακάλυψαν πως με τόσους σταρ, με τόσες ατάκες και τόσο γκλάμουρ τα Οσκαρ είναι το καλύτερο, το πλέον επιτυχημένο και κυρίως το πιο προσοδοφόρο τηλεοπτικό θέαμα της υφηλίου (άντε, το πολύ πολύ να βάλουμε σε δεύτερη μοίρα τη Γιουροβίζιον, αλλά κι αυτό μόνον οι Ιάπωνες το μοιράζονται με την Ευρώπη, με την πολύ ευρεία έννοια).

Το μπαλόνι που λέγαμε, όσο αυξάνονταν τα έσοδα από διαφημίσεις, αλλά και μεγάλωνε η ζήτηση και τα τηλεοπτικά δικαιώματα σε όλη την υφήλιο, φούσκωνε. Το 1960, χρονιά του τετράωρου «Μπεν Χουρ», στα 100 λεπτά. Το 1973 στα 158. Το 1990 στα 217. Μέχρι που έφτασε στο μη παρέκει. Το 2002, χρονιά ενός «Υπέροχου ανθρώπου», όταν ύστερα από το 1960 τα Οσκαρ επέστρεψαν ξανά στο Χόλιγουντ, στο Kodak Theater, η τελετή έσπασε ρεκόρ: 263 λεπτά. Κοντά τεσσερισήμισι ώρες. Ξεπέρασε και τη μεγαλύτερη σε διάρκεια νικητήρια ταινία, το «Οσα παίρνει ο άνεμος» του 1939!

Εκεί τα μηχανάκια μέτρησης της τηλεθέασης δεν τρελάθηκαν, αλλά… ξετρελάθηκαν. Οι παραγωγοί μέτρησαν τη μεγαλύτερη τηλεοπτική κοιλιά (ναι, είναι μετρήσιμη και η κοιλιά) στην ιστορία των βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Και άρχισαν τις περικοπές. Το μόνο που δεν είχαν το ελεύθερο από τα κανάλια (πρώτη κάλυψη ήταν το 1953 από το δίκτυο ΝΒC και τελευταία, με συμβόλαιο ώς το 2020, από το ABC) ήταν η ζωντανή παρουσίαση των υποψήφιων για Οσκαρ τραγουδιών, τα οποία αναλαμβάνουν όλο και μεγαλύτεροι σταρ. Καθώς για την αμερικανική τουλάχιστον τηλεοπτική αγορά είναι το δέλεαρ ή «καροτάκι».

Βέβαια, πάντα – ειδικά για την αμερικανική αγορά – τρέμει το φυλλοκάρδι τους για τυχόν απρόοπτα (και ανεπιθύμητα). Κυρίως, από το 1974 όταν ένας ολόγυμνος στρίκερ έτρεξε πίσω από τον Ντέιβιντ Νίβεν στη σκηνή. Στην 30ή επέτειο του… στρίκερ, το 2004 (όταν η τηλεθέαση της τελετής σταθεροποιήθηκε στις ΗΠΑ στα 40 εκατ. τηλεθεατές και οι εισπράξεις ξεπέρασαν εφεξής τα 500 εκατ. δολάρια) έβαλαν σε εφαρμογή τη λύση: 5 δευτερόλεπτα χρονοκαθυστέρηση από τον πραγματικό χρόνο της απονομής στην τηλεοπτική μετάδοση. Ωστε να προλαβαίνουν να ρίξουν «μαχαίρι». Απόφαση που πάρθηκε ύστερα από πολυετείς ζυμώσεις και μετρήσεις!

Βοήθησε στην απόφαση και η αποκάλυψη, 28 ημέρες πριν, του στήθους της Τζάνετ Τζάκσον στη λάιβ μετάδοση του Superbowl, όπου δεν υπήρχε ακόμη χρονοκαθυστέρηση.

Μαχαίρι όμως έπεσε, για λόγους οικονομίας χρόνου, και στις ευχαριστήριες ομιλίες των νικητών. Από το 2010 οι εντολές είναι ρητές: μάξιμουμ 45 δευτερόλεπτα (και μετά ειδοποιούνται όλοι ότι κινδυνεύουν «να κοπούν στον αέρα»… από μουσική!).

Τέλος, στο τηλεοπτικό πλάνο από την ίδια χρονιά μπήκαν και οι από μηχανής θεοί. Οπως πέρυσι ο φετινός παρουσιαστής – ξανά – Μπίλι Κρίσταλ, που εκλήθη από τους υψηλά ιστάμενους του δικτύου ABC, οι οποίοι έβλεπαν τα μηχανάκια να δείχνουν τεράστιες απώλειες τηλεθεατών, να σώσει την τηλεοπτική μετάδοση από την κοιλιά που έκαναν οι παρουσιαστές Τζέιμς Φράνκο και Αν Χάθαγουεϊ. Α, μόλις είχε μπει στην απευθείας μετάδοση της τελετής, για πρώτη φορά, και η παγωμένη Αλάσκα…