Λογοτεχνικότητα

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Χρυσόπουλος εμφανίστηκε στα γράμματα το 1996 με τον «Βομβιστή του Παρθενώνα»: μια αιρετική νουβέλα που την ξαναδούλεψε το 2010 (Καστανιώτης) όπου πραγματεύεται θέματα επίκαιρα όπως η ποιητική της βίας, η καταστροφή, η διάρρηξη των σχέσεων με το παρελθόν, υιοθετώντας κάποιες αρχές που ακολουθεί στη γραφή του και σήμερα: το παιχνίδι ανάμεσα στο ιστορικό γεγονός και την επινόηση, τη συνύπαρξη πολλών λογοτεχνικών ειδών, την αποσπασματική αφήγηση. Συγγραφέας πεζογραφημάτων και δοκιμίων, με φιλοσοφικές γνώσεις και θεωρητικά ενδιαφέροντα, στο «χρονικό» του για την Αθήνα δεν αναφέρει ποτέ συγκεκριμένους δρόμους. Διότι το εγχείρημά του δεν αποβλέπει αποκλειστικά στην επικαιρότητα αλλά φιλοδοξεί να αντέξει στον χρόνο και να είναι δραστικό ως κείμενο, ακόμα και όταν τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται θα έχουν παρέλθει. Η γοητεία και η δύναμη του βιβλίου έγκειται ακριβώς στο ότι δεν περιορίζεται σε μια ρεπορταζιακή αποτύπωση αλλά διαθέτει «στόρι» με δραματικές κορυφώσεις. Παράλληλα, ο Χρυσόπουλος ενσωματώνει κείμενα άλλων συγγραφέων (λ.χ. της Τσβετάγιεβα κόντρα στην ευγνωμοσύνη προς τους ελεήμονες πλούσιους) και αναστοχάζεται το πώς μεταλλάσσονται η ζωή και οι νοοτροπίες στην πόλη, κάνοντας και την αυτοκριτική του. Ανοίγει λ.χ. το θέμα της ηθικής του συγγραφέα, θέτοντας το ερώτημα μέχρι πού φθάνει το δικαίωμά του να «εκπροσωπεί» τον άστεγο Α.!