Παιχνίδι τραγουδιών και μεταμορφώσεων

Μερικές μέρες είναι γεμάτες, τόσο που ακόμη και οι ντίβες του τραγουδιού τρέχουν για να προλάβουν. Μέσα σε λίγη ώρα, η Ούτε Λέμπερ πρέπει να έχει ετοιμαστεί, να είναι στο αεροδρόμιο και να πετάξει από τη Νέα Υόρκη όπου μένει μόνιμα σε κάποιο νέο μουσικό ραντεβού. Πρέπει να ετοιμαστεί για την καινούργια ευρωπαϊκή της περιοδεία.

Κανένα πρόβλημα. Τα καταφέρνει. Και είναι πάντα η εκρηκτική περφόμερ στην σκηνή – στα μέρη μας, σχεδόν δικός μας άνθρωπος πια, αφού έρχεται τακτικά με μουσικές αφορμές και νέες δουλειές της. Αυτή τη φορά βέβαια είναι διαφορετικά. Ζούμε τις άγριες μέρες της κρίσης.

«Δεν είναι δυνατό να μη νιώσεις τον άνθρωπο που έχει να αντιμετωπίσει τη σκληρή καθημερινότητα», λέει η Λέμπερ λίγες ημέρες πριν έρθει για τις συναυλίες της στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.

«Λύσεις δεν έχω να προτείνω εγώ, όμως βλέποντας τις κοινωνίες έτσι δεν μπορεί παρά ο νους σου να είναι κοντά στον άνθρωπο», συνεχίζει σχεδόν χωρίς ανάσα. Θυμάται ένα συγκεκριμένο περιστατικό. «Πρέπει να ήταν περίπου πριν από δυο τρία χρόνια, όταν σε μια επίσκεψη στην Ακρόπολη θυμάμαι είχα μιλήσει για την κατάσταση και για την κρίση με τον τότε δήμαρχο. Και μου είχε πει, τότε, ότι δεν ανησυχούσε καθόλου. Το αναφέρω σήμερα αυτό, γιατί, θυμάμαι, μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση».

«Εκτιμώ πάρα πολύ τους Ελληνες και πιστεύω σε αυτούς», λέει έχοντας τις τελευταίες εξελίξεις κατά νου. «Παρακαλώ, μην με σκεφτείτε σαν τη Γερμανίδα που έρχεται – δεν ζω καν στη Γερμανία. Μπορεί άλλωστε να διαφωνώ σε πολλά με την Ανγκελα Μέρκελ», λέει. «Η Ευρωπαϊκή Ενωση, στ’ αλήθεια, έμοιαζε δύσκολη από την αρχή, σκέφτομαι, καθώς ενώνονται διαφορετικοί πολιτισμοί με διαφορετικές ταυτότητες, διαφορετικές ανάγκες κ.λπ.» Ετσι χειμαρρώδης όπως είναι, προσθέτει πως δεν πρέπει κανείς να χάνει την αισιοδοξία του ακόμη και στις πιο ζόρικες εποχές. Καλά τα λόγια, σκέφτεται κανείς, που ακούγονται και από γερμανικό στόμα, αλλά…

Τότε η Λέμπερ φέρνει την τέχνη της στο προσκήνιο. Καταφθάνει αυτή τη φορά ως «Τζένη των Πειρατών», με ρεπερτόριο από αυτά που αντέχουν στις κρίσεις, τραγούδια των Κουρτ Βάιλ και Μπέρτολτ Μπρεχτ, που επικοινωνούν άμεσα με την εποχή μας. «Αλλά και τραγούδια που έχουμε αγαπήσει, που ζουν μαζί μας χρόνια τώρα και μέσα από αυτά βρίσκουν κοινό έδαφος διαφορετικές γενιές. Εννοώ τα αξεπέραστα τραγούδια της Εντίτ Πιαφ, ας πούμε, ή τις συνθέσεις του Αστορ Πιατσόλα».

Η Λέμπερ είναι ένας μουσικός χαμαιλέων, μεταμορφώνεται πάνω στη σκηνή. Μια πειρατίνα, όπως εμφανίζεται, στα ανοιχτά της μουσικής. Γι’ αυτό όσοι την παρακολουθούν νιώθουν πως κάθε φορά έχουν άλλον άνθρωπο μπροστά τους. Οι επιλογές της επιβεβαιώνουν ακριβώς αυτό, πως προτιμά να αλλάζει, είναι από τα δικά της ζητούμενα στην προσωπική της πορεία. On the road, κατά κάποιο τρόπο.

Με τον Κουρτ Βάιλ η ιστορία είναι παλιά: «Με αυτά τα τραγούδια ξεκίνησα, από την εποχή που πήγαινα ακόμη σχολείο. Από την πρώτη στιγμή που τα άκουσα, ένιωσα τη δύναμή τους – ήταν τόσο έντονα, προκλητικά, ολοζώντανα σαν τους ήρωες του Μπρεχτ».

Αυτό ίσως είναι και το θέμα, ότι τα τραγούδια αυτά σε ταξιδεύουν στο Βερολίνο του Μεσοπολέμου, στα καμπαρέ. «Είναι για μένα και ερμηνευτική πρόκληση, να “ντύνομαι” τις διαφορετικές προσωπικότητες των τραγουδιών, να περνάω από έναν σκοτεινό χαρακτήρα, σε κάποιον εύθυμο, από το μπρίο στο σοφιστικέ». Σαν ένα παιχνίδι μεταμορφώσεων στο οποίο η Ούτε σκέφτεται ήδη τον επόμενο εαυτό της.