e-mail

Ζητείται κόμμα, να βάλει τελεία!

Αγαπητή Phoebe, με την άδειά σας, να εκφράσω μερικές απορίες:

Με ποια λογική, κάθε φορά στο περιθώριο των δικών τους συγκεντρώσεων, όπου κατεβάζουν πάντα και αδιαλείπτως «τα παιδάκια με τα ροπαλάκια», όπως λένε πολλοί σκωπτικά, μόνον το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ και οι περί άλλα τυρβάζοντες αρχηγοί τους δεν βλέπουν ότι κινούνται οι γνωστοί-άγνωστοι μπαχαλάκηδες;

Με ποια λογική, ενώ στην Ομόνοια γινόταν η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ και εκεί ήταν και το οπλοπωλείο που λεηλατήθηκε μαζί με δεκάδες άλλα καταστήματα, κάνουν πως σφυρούν αδιάφορα και ότι δεν έχουν καμία απολύτως σχέση οι «οπαδοί» τους; Πώς γίνεται με την κάλυψη-ομπρέλα μιας συγκέντρωσης του ΣΥΡΙΖΑ στα Προπύλαια να εισβάλλουν κάποιοι γνωστοί-άγνωστοι στο Πανεπιστήμιο και να κακοποιούν τον πρύτανη και η ηγεσία τους να κάνει, πολύ βολικά, πως δεν πήρε χαμπάρι;

Πώς γίνεται επίσης να περνάει συγκέντρωση του ΠΑΜΕ έξω από το κτίριο της Marfin, όπου έχασαν τη ζωή τους αθώοι νέοι άνθρωποι, να ακούγονται σε τόσα βίντεο διερχόμενοι να λένε “άσ’ τους να καούν” και έπειτα να αρχίζουν τα κροκοδείλια δάκρυα; Ή, πώς γίνεται να πλακώνονται άγρια με ξύλα και μάρμαρα οι οπαδοί των δύο κομμάτων σε αντισυγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, να σκοτώνεται ένας άνθρωπος («οπαδός») και να κοιτούν αλλού και οι δύο ηγεσίες;

Ξέρω πως δεν γίνεται να πάρω καμία απάντηση σε αυτά τα παράλογα και υποκριτικά των αριστερών, κατ’ όνομα, κομμάτων. Αναρωτιέμαι όμως: δεν ντρέπονται;

Με απελπισία για την κατάντια

της ελληνικής Αριστεράς,

Αρης Σκαρμούτσος

«Στου ραγιά το φαύλο κράτος», όπως λένε αγαπητέ Αρη και οι Active Member, «μαζική λοβοτομή με σούπερ επιτόκιο… / Trust πορνό στην καρδιά της Σοφοκλέους / κι η Αριστερά σαν διαφήμιση επιμήκυνσης… χρέους» (ή, μήπως, άλλη λέξη;)

«Στα μούτρα σας χαστούκια…»

Αγαπητή Φοίβη Αθηναίου.

Δεν διαπραγματευόμαστε. Δεν αντιστεκόμαστε. Δεν συζητάμε. Δεν αντιμιλάμε. Δεν κουνιόμαστε. Δεν επαναστατούμε.

Κοιμόμαστε, σιωπούμε, υποχωρούμε, πιεζόμαστε, αδιαφορούμε, περιγελούμε, προσπερνάμε, βυθιζόμαστε, συμβιβαζόμαστε.

Εχουμε θυσιάσει ευθαρσώς όλες τις αξίες στον βωμό της απέραντης αδιαφορίας, αδιαλλαξίας, αταραξίας, απάθειας, αναισθησίας, ξεπουλήματος και υποτέλειας και δεν τολμάμε να αρθρώσουμε έστω και μια λεξούλα που θα μας άνοιγε τον δρόμο για μια καινούργια διαπραγμάτευση των παθημάτων μας, που μας οδηγούν ημέρα με την ημέρα σταθερά στην καταστροφή.

Το αδιαπραγμάτευτο της ύπαρξής μας καταρρέει με μαθηματική ακρίβεια.

Αθέατος θεατής παρακολουθώντας τα δρώμενα πιπιλάω ηδονικά τις καραμέλες τους και γλυκαίνομαι και δεν χορταίνω κι έχω πάθει και μια μικρή εξάρτηση και θέλω κι άλλες για παρακαταθήκη.

Μόνο που ένας ασυνείδητος πόνος διαπερνά τη θωρακική μου κοιλότητα και αυτή τη θλιβερή μου φαινομενικά απάθεια. Ο μεγάλος πόνος της απώλειας που τον έχω βιώσει οδυνηρά και στο παρελθόν.

Χάνω την πατρίδα μου, την ταυτότητα μου ως Ελληνίδα, έχω μπει σε έναν ξέφρενο χορό αδιαπραγμάτευτων διαπραγματεύσεων και χάνομαι στην ανυπαρξία των δικών τους τύψεων. Τους έχω αφήσει να διαπραγματεύονται τις αξίες μου και τη δική μου πατρίδα αποποιούμενη τις δικές τους ευθύνες και μεταθέτοντάς τε σε εμένα, όχι απόλυτα άμοιρη ευθυνών αλλά κάπου ίσως και συνυπεύθυνη. Ευθυνών γιατί μου στερούν τη μοναδική πατρίδα που έχω στον κόσμο επιβάλλοντάς μου δικά τους πρότυπα.

Οχι, δεν θέλω άλλη πατρίδα, μόνο αυτή που γεννήθηκα, μεγάλωσα, γαλουχήθηκα, αφουγκράστηκα, αυτή τη μοναδική πατρίδα που με έκανε περήφανη μέσα από την δική της ξεχωριστή και ένδοξη ιστορία, ενίοτε θλιβερή όπως τώρα. Που με έμαθε να κοκκινίζω και να ενίσταμαι στα δρώμενα. Την αποδέχτηκα και την αγάπησα ακόμα πιο βαθιά γιατί μπήκα στο πετσί της. Μπήκα μέσα στον βαθιά ιστορική της πραγματικότητα, στους αγώνες της, στον πολιτισμό, την τέχνη, τον κλασικισμό της που την έκανε γνωστή και αθάνατη στα βάθη των αιώνων.

Ελισάβετ Ιακωβίδου,

εκπαιδευτικός, συγγραφέας

Τι να σας προσθέσει κάποιος, αγαπητή Ελισάβετ, τι να σας αντιπροτείνει, παρά τους στίχους επιθεωρησιακού τραγουδιού του Σταμάτη Κραουνάκη (για την Κατιάνα Μπαλανίκα, που όμως το πήρε στις συναυλίες του και ο Γιάννης Κότσιρας): «Βαράτε τώρα Ελληνες / στα μούτρα σας χαστούκια / που θέλατε κυβέρνηση / αυτά τα τουρλουμπούκια. / Ανάθεμα στο facebook / που πάταγα το like / που ψήφισα σοσιαλισμό / και βγήκε Τρίτο Ράιχ».