Δίκτυο

Ευπατρίδης της ποίησης

«Κατά βάθος βρισκόμαστε σε αναζήτηση ενός τόπου που να είναι για μας αληθινή κατοικία – οι πόλεις είναι στάσεις, διαλείμματα», είχε γράψει ο ποιητής Δημήτρης Αναλις, που αναχώρησε για αυτό που συνηθίζουμε να λέμε «τελευταία κατοικία», σε μια συγκινητική τελετή, το πρωί του Σαββάτου, στο νεκροταφείο της Καλλιθέας. Ο Δημήτρης Αναλις (το πραγματικό του επώνυμο ήταν Τσακανίκας) πέθανε την Παρασκευή σε κλινική της Αθήνας στα 73 του χρόνια, από πνευμονική ανεπάρκεια. Ο Αναλις, «πειραχτήρι στα νιάτα του» – λένε άνθρωποι που τον γνώρισαν νέο -, εξελίχθηκε σε έναν ευπατρίδη της ποίησης αλλά και της μελέτης των διεθνών σχέσεων, τις οποίες είχε σπουδάσει και με τις οποίες ασχολήθηκε αρκετά στον επαγγελματικό του βίο. Μη νιώθοντας βολικά σε μία μόνο «κατοικία», σε μία μόνο ταυτότητα, έγινε ταυτόχρονα άνθρωπος των γραμμάτων και της πολιτικής, Ελληνας αλλά και Γάλλος, Ευρωπαίος στο ύφος και Βαλκάνιος στην ψυχή, όπως έδειξε και η μεγάλη του αγάπη και μέχρι τέλους αφοσίωση στον σερβικό λαό, ιδιαίτερα μετά τον βομβαρδισμό του Βελιγραδίου. Αυτή μάλιστα η εμμονή του με τα σερβικά δίκαια του στοίχισε, όπως άλλωστε και στον στενό του φίλο και ομοϊδεάτη συγγραφέα Πέτερ Χάντκε, την «εξαφάνισή» του από τις στήλες των γαλλικών εφημερίδων για περίπου μία δεκαετία. Και ας είχε υπάρξει στενός συνεργάτης της εφημερίδας «Le Monde», και ας είχε γράψει όλο του το έργο στη γαλλική γλώσσα. Ως ειδικός στις διεθνείς σχέσεις – άλλοτε συνεργάτης του υπουργείου Εξωτερικών -, έγραψε βιβλία όπως «Βαλκάνια 1945-1960. Η κατάληψη της εξουσίας» (Ιωλκός), «Κύπρος. Επιχείρηση Αττίλας» (Λιβάνης), «Χρονικό ενός πολιορκημένου λαού. Γιουγκοσλαβία 1993-1996» (Λιβάνης). Ως ποιητής, δημοσίευσε πολλές συλλογές – μεταξύ άλλων το βιβλίο «Ανθρωποι της άλλης όχθης» (Λιβάνης) αλλά και τις νουβέλες «Το άλλο βασίλειο και Σίλια ή The Golden Sixties» (Εξάντας). Με έναν άλλο στενό του φίλο, τον γαλλοσύριο ποιητή Αδωνη, συνέγραψαν το βιβλίο «Φιλία, Χρόνος και Φως. Γράμματα από τη Μεσόγειο» (Λιβάνης) υπό μορφή ανταλλαγής επιστολών.

Μ.Π.

Πήρε μαζί τα μυστικά του;

Ηταν ο άνθρωπος που κατάφερε να πωλήσει την ακριβότερη αρχαιότητα στον κόσμο – τον κρατήρα του Ευφρονίου έναντι ενός εκατ. δολαρίων το 1972 στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης. Στο πελατολόγιό του βρίσκονταν τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου, όπως το Βρετανικό, του Λούβρου και των Καλών Τεχνών της Βοστώνης. Ο Ρόμπερτ Χεκτ – ένας από τους μεγαλύτερους, αλλά και πιο αμφισβητούμενους αρχαιοπώλες παγκοσμίως – πέθανε σε ηλικία 93 ετών στο Παρίσι. Αν και κατάφερε να μην περάσει ούτε ένα λεπτό πίσω από τα κάγκελα της φυλακής – ακόμη και η πλέον πρόσφατη δίκη του προ τριμήνου στην Ιταλία για εμπλοκή του σε αρχαιοκαπηλία έληξε αισίως για τον ίδιο καθώς είχαν παραγραφεί τα αδικήματά του -, θεωρείται βέβαιη η εμπλοκή του στη διακίνηση προϊόντων αρχαιοκαπηλίας καθώς συνεργαζόταν τόσο με τον γνωστό για πώληση παράνομων αρχαίων Τζιάκομο Μέντιτσι, αλλά και με την πρώην επιμελήτρια του αμερικανικού Μουσείου Γκετί, Μάριον Τρου.

Μ.Α.