[Στην ανάπαυλα] Αντίο Γλαρέντζα

Οπου και να κοιτάξω, όπου και να σταθώ, όπου το βλέμμα μου να ρίξω, το βρίσκω γραμμένο σε ουρανό, θάλασσα, τοίχους και βουνά με τεράστια γράμματα σαν σύνθημα – διαταγή «ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΞΕΡΕΤΕ ΝΑ ΤΑ ΞΕΧΑΣΕΤΕ».

Βέβαια πρέπει να παραδεχτώ ότι το βρίσκω γραμμένο και σε πολλά παλιά παπούτσια. Ολοκάθαρα στη σόλα ανεξίτηλα γραμμένο. «ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΞΕΡΑΤΕ ΝΑ ΤΑ ΞΕΧΑΣΕΤΕ». Το ακόμα πιο περίεργο είναι το ότι ενώ είναι γραμμένο εις άπταιστον Γερμανικήν διαβάζεται εντελώς Ελληνικά. Επίσης το διαβάζουν άνετα κι αυτοί που δεν ξέρουν να διαβάζουν. Είναι δηλαδή κατάλληλον και για εντελώς αναλφάβητους.

Ηλθε λοιπόν η ώρα για το μεγάλο Αντίο. Σήμερα μετά από μια μικρή βροχή, που τα μέσα τη βάφτισαν με το έτσι θέλω «μπόρα» και «καταιγίδα», με τον ουρανό σαν ειρωνικά βουρκωμένο, ήλθαμε όλοι στην προκυμαία με τα μαντίλια στο χέρι ν’ αποχαιρετήσουμε το μεγάλο πλοίο, το «ΠΑΤΡΙΣ», που ανοίγει πανιά για το άγνωστο χωρίς καμία βάρκα για ελπίδα (διάσωσης).

Και μαζί μ’ αυτό, αποχαιρετάμε παλιές συνήθειες, παλιές ιδέες, τρόπους, αισθήματα που κάπου μοιάζουν στα παλιά, μόνο που είναι όλα τρεις τόνους πιο σκούρα και κάπως μουτζουρωμένα, κάτι σαν το «στούκο Βενετσιάνο», αυτό το εικαστικό εύρημα που βασάνισε όλους τους τοίχους σπιτιών επιφανών, εστιατορίων, ξενοδοχείων και επαύλεων βορείων. Πληροφορίες, δε, λένε ότι κυκλοφόρησε και σε τραπεζαρίες γιοτ που τώρα παροπλισμένα περιμένουν τη μοίρα τους δεμένα στο μουράγιο.

Δεν μιλάω για τον αποχαιρετισμό των τεραστίων τζιπ Καγιέν και Χάμερ, διότι τα έχουμε ήδη αποχαιρετήσει εδώ και καιρό. Αν και ξέρω πολλούς που ντύνονται άστεγοι και πάνε κρυφά τα βράδια στις μάντρες και κάνουν παρέα στο «τουτούνι» τους να μην είναι έρημο στ’ αγιάζι το γυαλιστερό αυτό σκήπτρο ενός «στάτους» που δεν έχει πια πού να σταθεί.

Ομως μαζί μ’ όλα αυτά τα σύμβολα μιας ζωής που έμοιαζε με κινητό εξώφυλλο λάιφσταϊλ, θα πρέπει να αποχαιρετήσουμε και την αξιοπρέπειά μας, την εθνική μας κυριαρχία (που δεν ξέρω βέβαια αν και πότε την είχαμε), το δεύτερο κινητό, το τρίτο αυτοκίνητο, το μπαλέτο της μικρής Ουλάνοβα απ’ το Μπουρνάζι (τζάμπα τόσες πουέντες), αλλά και τις Συντάξεις, τα Δώρα, την Υγεία, την Παιδεία, τον Πολιτισμό, τους ηλικιωμένους που τους αφήσαμε στο κατάστρωμα να κάνουν τόσης ζωής ταξίδι για να τους αποτελειώσει η αρμύρα, τέλος φοβάμαι πως θα πρέπει να αποχαιρετήσουμε και μιαν «Ελλάδα που αντιστέκεται / μια Ελλάδα που επιμένει / κι όποιος δεν καταλαβαίνει / δεν ξέρει πού πατάει και πού πηγαίνει».

Πολύ θα ήθελα να μιλήσω και για το πολιτικό σινάφι και τα συναφή, αλλά σαν τον Ροΐδη κι εγώ «Σέβομαι τους νεκρούς ακόμα κι όταν είναι ζωντανοί».

Κι επειδή πρέπει να αποχαιρετήσουμε και μας τους ίδιους, τουλάχιστον όπως μας ξέραμε.

Αντε. Καλό μας ταξίδι.