[Φαινόμενα] Μάθημα αυτοσυγκράτησης

Ανακάτεψαν τις κατσαρόλες, λιάνισαν, έψησαν, στόλισαν πιάτα, κρίθηκαν, αποχώρησαν ο ένας μετά τον άλλον, πάντα με το κεφάλι ψηλά και τον καλό τον λόγο για τον συνομήλικο ανταγωνιστή, ενώ μερικοί τρισχαριτωμένοι επέδειξαν πνεύμα σπιρτόζο και χιουμοριστικό στα σχόλιά τους που θα ζήλευε και ο πιο έμπειρος παρουσιαστής σόου, μέχρι που έφτασαν στον τελικό δυο κορίτσια, ψηλόλιγνα, με τα καστανά τους μαλάκια χυτά στους ώμους, ένα καλούπι και τα δυο τους – τι σύμπτωση η αισθητική αρμονία! – πιασμένα από το χέρι, γύρω οι υπόλοιποι διαγωνιζόμενοι, φίλοι πλέον μεταξύ τους, με την ευκολία που έχουν πάντα τα παιδιά να ταιριάζουν, και το «Μaster chef junior» (Mega, βράδυ Κυριακής) έφτασε στο φινάλε αναδεικνύοντας νικήτρια του τίτλου τη Λίλιαν. Αγκαλιές, φιλιά, πρώτα μεταξύ των δυο κοριτσιών που διαγωνίστηκαν στον τελικό και μετά όλοι με όλους, ενθουσιασμός, δηλώσεις στον φακό, η μια πιο ώριμη από την άλλη, όλες υποδειγματικές, απόδειξη μιας αγωγής υψηλού ήθους.

Ούτε για ένα δευτερόλεπτο δεν χάθηκε το μέτρο, δεν υπήρξε ούτε υπόνοια παραπόνου, ούτε η ελάχιστη σκιά ζήλιας. Και με αυτή την εξαιρετικά αισιόδοξη, άσπιλη εικόνα των παιδιών που διαγωνίστηκαν και εν τέλει όλων των παιδιών μας, που τα θέλουμε το ίδιο χαρούμενα, ταλαντούχα, να απολαμβάνουν τους διαγωνισμούς σαν παιχνίδι και να «βάζουν τα γυαλιά» στους ενήλικους με την υποδειγματική συμπεριφορά τους τόσο μεταξύ τους όσο και προς τους κριτές. Θαυμάσια! Και πολύ αγγελικά! Βάλσαμο στην ψυχή του φιλοθεάμονος πλήθους που έχει βομβαρδιστεί με την επιθετικότητα, τον φθόνο, τις κακίες που φτάνουν μέχρι «ξεμαλλιάσματος» των λοιπών τάλεντ σόου.

Να σκεφτούμε ότι ήταν όλο αυτό μια έξοχη σκηνοθεσία που υπηρετούσε με συνέπεια το κυρίαρχο στερεότυπο για την ιδανική «παιδική ηλικία»; Ακόμη κι έτσι υπήρξαν πιτσιρίκια που συντονίστηκαν άριστα. Ο Αγαμέμνων με το υπόγειο χιούμορ του που έμοιαζε με θυμόσοφου παλαίμαχου της ζωής ή ο τρισχαριτωμένος Πατέτσος με τις γκριματσούλες του ή η εκφραστικότητα της Μαργαρίτας με τα γουστόζικα σιδεράκια στα δόντια. Ποιον να πρωτοθυμηθούμε από αυτό το μπουκέτο πιτσιρίκων με το άριστο ήθος και το παιχνιδιάρικο ύφος.

Ωστόσο, επειδή δεν γνωρίζουμε πιτσιρίκια που να τους επιτρέπεται να ξενυχτούν για να παρακολουθήσουν κανενός είδους πρόγραμμα, όλο αυτό το εξόχως ηθικοπλαστικό θέαμα μας φάνηκε κυρίως προσφορά στο ενήλικο κοινό για να καταναλώσει παιδική αθωότητα και εκτυφλωτική γλύκα. Ξεχείλιζε πάντως και από τα δυο, με τους τρεις κριτές να αφήνουν τον αυστηρό τους ρόλο στον τελικό και να παίρνουν θέση διαγωνιζομένου για να «πάρουν το αίμα τους πίσω» τάχα οι πιτσιρικάδες και με την Μπεκατώρου να ‘χει καρφωμένο μέχρι αγκύλωσης το χαμόγελο της γλυκυτάτης.

Θα μας φαινόταν πιο παραμυθένια η εκπομπή αν δεν είχαμε δει τα ματάκια των πιτσιρίκων που αποχωρούσαν ο ένας μετά τον άλλον να βουρκώνουν και δεν μας είχε ραγίσει την καρδιά η προσπάθειά τους να κρατηθούν, να μη δείξουν απογοήτευση, να σταθούν «κύριοι» και «κυρίες» ώς το τέλος. Αν δεν είχαμε δει τη Μαργαρίτα, που έδωσε με τόσο κέφι τη μάχη για τον τίτλο, να προσπαθεί να κρύψει ότι συννέφιασαν βλέμμα, μάγουλα, μέτωπο από πίκρα μόλις ανακοινώθηκε ότι τελικώς τον κερδίζει η Λίλιαν. Τόσο ανθρώπινα τα συναισθήματα, τόσο δικαιολογημένα και τόσο ανάγκη να κρυφτούν, να συμπιεστούν, να αφανιστούν μπροστά στην κάμερα χάριν της ιδανικής εικόνας! Της δικής τους, των γονιών τους, της εκπομπής… Τόσο βάρος για τους λιλιπούτειους ώμους τους! Γιατί; Ισως μάθημα ζωής. Για τα δύσκολα που θα ‘ρθουν με το μεγάλωμα. Μόνο που το πραγματικά σκληρό για τα παιδιά δεν είναι ούτε η διαδικασία του διαγωνισμού ούτε η απόρριψη, αλλά η μεγέθυνση από την τηλεοπτική κάμερα μιας στιγμής του εαυτού τους που τους άρεσε. Και αν τους χάρισε και αναγνωρισιμότητα, είναι δύσκολο να την αποχωριστούν, χρειάζεται μεγάλη πειθαρχία και αυτοκυριαρχία. Και ευχόμαστε να την έχουν μαζί με το ταλέντο.