Πανάκριβη πληρωμή

Δεν ήρθαμε στη ζωή αυτή για να μάθουμε τα ονόματα του Σαρκοζί, του Στρος – Καν, της Μέρκελ, του Παπανδρέου, του Σαμαρά και του Καρατζαφέρη. Δεν ερχόμαστε στη ζωή αυτή για να μαθαίνουμε ονόματα. Αν η ζωή δεν έχει μια προοπτική και έναν σκοπό, που τα ονόματα τον συσκοτίζουν, τότε σημαίνει πως δεν χρειάζεται καμιά εξήγηση και καμιά δικαιολογία για όλα όσα μας ταλαιπωρούν. Με την έννοια αυτή κατά παραχώρηση χρειάζεται να μαθαίνουμε, ίσα ίσα για να συνεννοούμαστε, ακόμη και τα ονόματα του Χριστού, του Σωκράτη, του Σαίξπηρ και του Ντοστογιέφσκι.

Αποτέλεσμα, το κατάντημά μας να έχει πιάσει πάτο, χωρίς επιπλέον να είναι αναστρέψιμο, αφού τα ονόματα πολιτικών, εγχώριων και αλλοδαπών, που ενώ λογαριάζονται σπουδαίοι, οι περιστάσεις τούς απέδειξαν καταστρεπτικά μικρούς και ασήμαντους, κυκλοφορούν νυχθημερόν στα χείλη μας. Ποιος θα μπορούσε να το φανταστεί, όταν άγραφο ακόμη χαρτί σχεδίαζε τη ζωή του με ιδέες και οράματα, πως θα κατέληγε να αναφέρει συνέχεια ονόματα που το ποιόν τους ως ανθρώπων θα τον έκανε να ανατριχιάσει ακόμη και σε μια τυχαία επαφή μαζί τους. Θα αντιτείνετε πως δεν φταίνε τα ίδια τα πρόσωπα των πολιτικών ή μάλλον τα ονόματά τους. Βρήκανε πρόσφορο το έδαφος λόγω μιας δημοσιότητας που παράγεται εργολαβικά, στα τυφλά, και μεγαλώνουν την έστω και πλασματική επικράτειά τους.

Λάθος μεγάλο. Φταίνε και παραφταίνε οι πολιτικοί και ιδιαίτερα τα προοδευτικά και αριστερά κόμματα, χάρη μιας λαθροχειρίας που εγκαταστήσανε ως το απαύγασμα της πολιτικής εγρήγορσης. Μια λαθροχειρία που έγκειται σε τούτο ακριβώς: το να καταγγέλλεσαι ως αδιάφορος για την πολιτική αν συμβαίνει να μην ενδιαφέρεσαι για τους πολιτικούς ως πρόσωπα και κυρίως ως ονόματα. Αρκεί πια το άκουσμα του ονόματος ενός πολιτικού ώστε να τον τοποθετεί πριν αναλυθεί ο ίδιος ως πρόσωπο ή η πολιτεία του.

Φτάσαμε να ακούγεται σχεδόν ως βρισιά αν δεν είσαι πολιτικοποιημένος, με την έννοια ότι μόνον τα ονόματα είναι αυτά που πρέπει να σε απασχολούν. Γεγονός που εγκατέστησε ένα καθεστώς βολικό για τους ίδιους τους πολιτικούς, ώστε κι αν ακόμη χρειαστεί να λογοδοτήσουν για πράξεις μεμπτές ή παράνομες, αντί να υποχρεούνται να αναφερθούν στον χαρακτήρα τους, να ξεμπερδεύουν λέγοντας πως είναι το όνομά τους που προκαλεί!

Θυμηθείτε το ύφος ενός πρώην αντιπροέδρου του ΠΑΣΟΚ, ύφος που δήλωνε κατηγορηματικά πόσο λίγος σοσιαλιστής ήταν κανείς αν τυχόν δεν συμφωνούσε με τα λεγόμενά του. Αν τους πληρώσαμε και τους πληρώνουμε πανάκριβα τους πολιτικούς δεν είναι πρωτίστως για τις αποζημιώσεις τους ή για όσα αρπάξανε και καταχραστήκανε – όσοι αρπάξανε και καταχραστήκανε. Είναι κυρίως γιατί τα ονόματά τους έχουν γίνει μια έμμονη ιδέα ώστε να δυσκολεύεσαι να καταλάβεις ποιος φταίει, γιατί φταίει και σε ποιο βαθμό φταίει.

Τα ίδια τα κατά συνθήκην ονόματά τους που έχουν καταλήξει σε μια φενάκη προηγούνται ως καθοριστικό στοιχείο για το αν είσαι ή δεν είσαι πολιτικοποιημένος. Αντί να λογαριάζουμε ότι ο χαρακτήρας δημιουργεί το όνομα, όπως άλλωστε είναι το φυσιολογικό, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Πιστεύουμε ότι το όνομα, μια κατασκευασμένη εντελώς υπόθεση, αντανακλά τον χαρακτήρα. Ως όνομα όμως μπορείς να ξεγελάσεις τους πάντες, γι’ αυτό και έχουμε γίνει όλοι έρμαια μιας ονοματολογίας που έχει μεταβάλει την πολιτική ζωή σε σκουπιδότοπο.

Αν είχαμε ασκηθεί να μας επιβάλλονται τα μεγέθη τα εσωτερικά και όχι τα ονόματα, όχι μόνο στην πολιτική αλλά και στην καλλιτεχνία, στη Εκκλησία, παντού, δεν θα υπήρχε καμιά απολύτως σύγχυση. Ομως το μη μέγεθος, ο ψεύτης, ο αριβίστας, ο απατεώνας μόνον ως όνομα μπορεί να σταδιοδρομήσει. Κι εμείς συνηθίσαμε πια να αγόμαστε και να φερόμαστε από σκέτα ονόματα.