[Προβολείς] Κορεάτικη πορσελάνη

Απ’ όλα τα προικώα της το μόνο που κατάφερε να μου πλασάρει η μάνα μου είναι ένα φουλ εντίσιον κορεάτικο σερβίτσιο από τα λάφυρα που έφεραν τη δεκαετία του ’50 οι έλληνες στρατιώτες. Το κουβαλάω αγόγγυστα από μετακόμιση σε μετακόμιση γιατί έτσι νομίζω ότι πρέπει να φέρεται κανείς στα εύθραυστα της Ιστορίας.

Στα πάλλευκα πιάτα του, με το κλωνάρι το μπαμπού στην άκρη, έχουν φάει στο σπίτι μου ουκ ολίγοι, σε κανέναν όμως δεν είπα το μυστικό τους. Σάμπως μου το ‘πε ποτέ κανείς κι εμένα;

Είναι ίδιον της κάθε γενιάς να μη μιλάει για τα πεπραγμένα της, αλλά να τα αφήνει ανέγγιχτα μέσα στις κούτες τους μέχρι να τα ανοίξει ο επόμενος. Ευτυχώς που εκεί γύρω στα μισά της δεκαετίας του 1970 είδα τους ακροδεξιούς να πετροβολάνε από τη μάντρα του Αλσους Παγκρατίου τα παιδιά του Ελεύθερου Θεάτρου, την ώρα που χόρευαν στη σκηνή το θούριο «Ο στρατός μας που μπήκε στην Κορέα πολεμώντας για τα ιδανικά» φορώντας ζαρτιέρες και πούπουλα κάτω από τις χλαίνες τους. Μέχρι τότε νόμιζα ότι ο πόλεμος της Κορέας ήταν κάτι εξωτικό και μυθικό σαν την Ντίσνεϊλαντ στην οποία επιχείρησε να αυτομολήσει ο πρώτος γιος του Κιμ Γιονγκ Ιλ και κάπως έτσι έχασε τα πρωτοτόκια. Ολα Κορέα μας, κι αυτά κι εκείνα.