[Ανορθόδοξα] Η οδός Τοσίτσα ως case study

Υστερα από τόσα που έχουν γραφτεί και ακουστεί για την οδό Τοσίτσα, το πιθανότερο είναι πως ο κ. Παπουτσής έχει πεισθεί πως το πρόβλημα λύθηκε. Απασχολημένος με τις κρίσιμες επιλογές που έχει να κάνει για να αντιμετωπίσει προκλήσεις με πανανθρώπινη σημασία, όπως οι εκλογές για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ και οι άλλες για το κοινοβουλευτικό του μέλλον, μη έχοντας τον χρόνο να ασχοληθεί με την ταπεινότητα ενός πεζοδρόμου μερικών μόλις δεκάδων μέτρων, το πιθανότερο είναι ότι θα εμπιστεύεται την πληροφόρηση που του παρέχουν οι υπηρεσίες του. Το πιθανότερο δε είναι πως η πληροφόρηση αυτή θα συνίσταται στην καταγραφή, με την επισύναψη όλων των δεόντων πιστοποιητικών, των επιχειρήσεων που έγιναν από την τάδε του τρέχοντος μηνός έως την τάδε του επίσης τρέχοντος, από την τάδε ώρα και τόσα λεπτά έως την τάδε ώρα και μερικά ακόμη λεπτά. Η ακρίβεια, ως γνωστόν, είναι η απαραίτητη προϋπόθεση πάσης αληθοφανείας.

Η καταγραφή θα συνοδεύεται υποθέτω από αναφορά προσαγωγών, συλλήψεων και κατασχέσεων ποσοτήτων τοξικών ουσιών, φωτογραφίες υπόπτων και στοιχεία κρατουμένων. Τις πληροφορίες δε αυτές, αδιάψευστα στοιχεία της αποτελεσματικότητάς τους, οι υπηρεσίες θα τις αντλούν από τους άνδρες των δυνάμεων που επιχειρούν στο πεδίο της οδού Τοσίτσα, μια και οι ίδιες αυτές υπηρεσίες έχουν άλλα πανανθρώπινα ζητήματα να αντιμετωπίσουν. Πρόκειται για τα ζητήματα που προκαλούνται από τη γνωστή κατάθλιψη των οργανωμένων υπηρεσιών, που έχουν αφομοιώσει την πεποίθηση της αναποτελεσματικότητάς τους σε βαθμό μοιρολατρίας ή κυνισμού – διαλέγετε και παίρνετε.

Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, οι άνδρες των δυνάμεων που επιχειρούν στο πεδίο δεν λένε ψέματα. Οποτε εμφανίζονται στην περιοχή η δράση τους εντυπωσιάζει με την αποτελεσματικότητά της. Ο εξαθλιωμένος πληθυσμός των ταλαίπωρων ναρκομανών εγκαταλείπει την οδό Τοσίτσα και αφού στόχος της όλης επιχείρησης είναι η οδός Τοσίτσα οι άνδρες, καθότι προσηλωμένοι στον στόχο τους, δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουν αν μεταναστεύει στην παρακείμενη οδό Στουρνάρη ή στην απέναντι οδό Αβέρωφ. Οπως επίσης δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουν αν, μετά το πέρας του προκαθορισμένου χρόνου της επιχείρησης, ο πληθυσμός επανέρχεται στην οδό Τοσίτσα ώσπου να έρθει η ώρα για τον προκαθορισμένο χρόνο της επόμενης επιχείρησης. Αυτοί το καθήκον τους το έκαναν. Και αν το πρόβλημα που δεν λύθηκε επανακάμψει έπειτα από δυο – τρεις ημέρες θα το κάνουν ξανά και ξανά. Αυτοί το πρόβλημα το λύνουν. Αν το πρόβλημα δεν θέλει να λυθεί αυτό είναι δικό του πρόβλημα.

Ας αφήσουμε τα γνωστά και διόλου αμελητέα. Οτι η Τοσίτσα είναι δίπλα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, το Μουσείο με την πλουσιότερη συλλογή αρχαιοτήτων στον κόσμο, ή ότι το πρόβλημα του εξαθλιωμένου πληθυσμού των ναρκομανών δεν μπορεί να το λύσει μόνη της η Αστυνομία.

Και ας προσεγγίσουμε την οδό Τοσίτσα ως case study της κατάρρευσης: μια πολιτική ηγεσία στα όρια του αυτισμού, δημόσιες υπηρεσίες στα όρια της κατάθλιψης και μάχες πεδίου οι οποίες κερδίζονται για να χαθούν. Και περαστικοί που αισθάνονται πειραματόζωα της εξαθλίωσης.