Μπαχάρια, μουσικές και γλέντι κάτω από την Ακρόπολη

Πώς κάνεις ένα Παλλάς να γίνει – έστω και για λίγο – μουσική σκηνή που να αναπνέει με τη φόρα του πάλκου; Δύσκολο, θα πει κάποιος. Αλλά η Αλκηστις Πρωτοψάλτη και η Ευανθία Ρεμπούτσικα τον έχουν τον τρόπο τους, κι ας μην είναι το κλασικό ντουέτο πρωταγωνιστριών ενός προγράμματος ελληνικής κοπής.

Σ’ αυτή την… ανομοιογένεια όμως βασίστηκαν και τη χρησιμοποίησαν υπέρ τους. Και ας βρήκαν – στην αρχή τουλάχιστον – ένα Παλλάς κάπως συγκρατημένο στο ζέσταμα, όπως άλλωστε θα περίμενε κανείς και από άλλες παραστάσεις ελληνικού ρεπερτορίου. Συμβαίνει αυτό πάντα στη συγκεκριμένη σκηνή. Δεν είναι εύκολο να ανοίξει στο ελληνικό τραγούδι.

Ομως το «Μπαχάρι, κανέλα και γιορτή» είχε δανειστεί πολλά από τη φιλοσοφία των παραστάσεων της Ορχήστρας του Δρόμου (Παναγιώτης Καλαντζόπουλος, Ευανθία Ρεμπούτσικα, Ελλη Πασπαλά κ.ά.), όπου τραγουδιστές και μουσικοί έχουν όλοι έναν ρόλο και όπου το κλίμα που δημιουργείται κλείνει λίγο το μάτι στην κομέντια ντελ άρτε, στα μπουλούκια, στα πανηγύρια.

Το σκηνικό (του Μανώλη Παντελιδάκη), μια τεράστια φωτογραφία της Πλατείας Μοναστηρακίου, σε μετέφερε στην καρδιά της Αθήνας, κάτω από τη φωτισμένη Ακρόπολη, στο κέντρο της δράσης. Σε ένα τέτοιο σκηνικό δεν θα ταίριαζε η σοβαροφάνεια του έντεχνου, η συνηθισμένη στατική εικόνα του ελληνικού πάλκου. Και όντως τα πράγματα εξελίχθηκαν με μπόλικη δράση και όχι μόνο από την προπονημένη (και σε πολύ καλή φυσική και φωνητική κατάσταση) Αλκηστη Πρωτοψάλτη αλλά και από το κόκκινο βιολί της Ευανθίας Ρεμπούτσικα που «χόρεψε» με πάθος χορεύτριας, σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της παράστασης.

Φωτιά πήραν όμως και τα όργανα, η τρομπέτα του Παντελή Στόικου, το πιάνο του Ανδρέα Συμβουλόπουλου, το κοντραμπάσο του Αγγελου Παπαδάτου, τα τύμπανα του Νίκου Παπαβρανούση και όλων των μελών της ορχήστρας.

Στο φινάλε μάλιστα κατέβηκαν όλοι από τη σκηνή και σεργιάνισαν με τα όργανά τους στους διαδρόμους της πλατείας που είχε έρθει πλέον στα «όπα» της (όχι, παίζουμε) και δεν έλεγε να αφήσει τις δυο κυρίες να πάνε στο σπίτι τους. «Μπαχάρι, κανέλα και γιορτή», ρομάντζο και νοσταλγία από τις μελωδίες και τα τραγούδια της «Πολίτικης κουζίνας», κομμάτια των Κραουνάκη / Νικολακοπούλου, Μπρέγκοβιτς, Αντύπα κ.ά.