Το άγνωστο εθνικό κεφάλαιο

Το ΠΑΣΟΚ […] έπειτα από 21 χρόνια στη διακυβέρνηση της χώρας και 16 χρόνια στην αντιπολίτευση, πλέον εμφανίζεται ως ένα αδύναμο κόμμα με πολλούς αποπροσανατολισμένους πολιτικούς και έναν εξουθενωμένο ηγέτη. Μετεωρίζεται στη δίνη μιας παρατεταμένης και πολυεπίπεδης κρίσης. Εχει πολλά πρόσωπα χωρίς έναν δομημένο και καθαρό λόγο. Εχει όμως και ιστορική ευθύνη. Να πρωταγωνιστήσει στην ανασυγκρότηση της χώρας, στον επαναπροσδιορισμό των δομών της και στη διαμόρφωση του μέλλοντός της. […]

Δεν είναι όλα μαύρα στη χώρα αυτή. Η πολυσυζητημένη γενιά του Πολυτεχνείου, που άλλοτε την υμνούμε για τους αγώνες της και άλλοτε την κατηγορούμε για το «ξεπούλημα» αυτών, έκανε μια σπουδαία επένδυση. Επένδυσε στη γνώση και συνακόλουθα στο μέλλον. Επένδυσε στα παιδιά της, στη μόρφωσή τους. Υπάρχουν και ιδέες και νέοι άνθρωποι που μπορούν να τις πρεσβεύουν στην καθημερινότητα και να τις υλοποιήσουν. Ιδέες σύγχρονες, φρέσκιες. Για την ανάπτυξη του νέου παραγωγικού μοντέλου της χώρας που δεν θα περιορίζεται μόνο στην ανάπτυξη της γεωργίας και του τουρισμού αλλά θα επεκτείνεται στις νέες τεχνολογίες, στη φαρμακογνωσία, στις τέχνες και την επιστήμη. Πρέπει να παραγάγουμε ξανά. Τεχνολογία, φάρμακα, νέα υλικά, θέατρο, λογοτεχνία, ποίηση και να επαναπροσδιορίσουμε τον ρόλο της επιστήμης και της γνώσης. Τα παραδείγματα υπάρχουν. Οι νέες διακεκριμένες ερευνήτριες στη μικρο- και νανοτεχνολογία, στην ιατρική βιοχημεία, στα στατιστικά μοντέλα στην ιατρική, στη μηχανική τροφίμων, στη φαρμακογνωσία και χημεία φυσικών προϊόντων, στην αστρονομία και πολλοί άλλοι νέοι άνθρωποι που προσπαθούν να προσθέσουν στη χώρα αυτή ένα λιθαράκι αισιοδοξίας και ανάπτυξης ο καθένας από τη σκοπιά του. Εργάζονται σκληρά, βάζουν στόχους, άλλοτε διακρίνονται και άλλοτε απογοητεύονται. Πάντως προσπαθούν.

Αυτές τις νέες ιδέες και τους νέους ανθρώπους πρέπει να αναζητήσει το ΠΑΣΟΚ. Να δώσει φωνή σε αυτούς που γνωρίζουν τι σημαίνει να σπουδάζεις, να αποκτάς πτυχία και μεταπτυχιακά, να προσπαθείς να εργαστείς, να νιώθεις ότι μπορείς με τη δύναμή σου και τον ενθουσιασμό σου να αλλάξεις τον κόσμο και, αντί το κράτος να σου δίνει χώρο να απελευθερώσεις τις δημιουργικές σου δυνάμεις, να σε φέρνει αντιμέτωπο με την ανεργία, τη γραφειοκρατία, τη διαπλοκή, τις ανισότητες, τον ελληνικό κρατισμό και την κομματοκρατία. Να σου στερεί τη δυνατότητα να ονειρεύεσαι.

Σε αυτά πρέπει να εστιάσει ο διάλογος στο ΠΑΣΟΚ. Για να αποδείξει ότι είναι ένα κόμμα με ελαστικότητα προσαρμογής και ότι μπορεί να μετεξελίξει τις ιδέες, τον προγραμματικό του λόγο και να συνθέσει εξαρχής ένα νέο όραμα. […]

Η Μιλένα Παναγιωτοπούλου είναι πολιτικός επιστήμων