[Επιφυλλίδα] Ολα μπερδεύονται εφιαλτικά

Θα έλεγε κανείς πως έχουν μεσολαβήσει αιώνες, αν και έχουν περάσει δύο-δυόμισι το πολύ δεκαετίες, από τότε που η Μελίνα Τανάγρη συνέθεσε το εξαίσιο τραγούδι της «Ολα μπερδεύονται γλυκά». Τώρα πια όλα μπερδεύονται εφιαλτικά, εφιαλτικότατα, και μάλιστα όχι στην «ανώδυνη» περιοχή της αισθηματικής ζωής, αλλά στην οδυνηρότατη της αντίστοιχης κοινωνικής και πολιτικής.

Οσο πρωτότυπο ή σωστό κι αν είναι κάτι που λέει ένας αγωνιών πολίτης, ένας δημοσιογράφος, ένας πολιτικός, ένας καλλιτέχνης, σχεδόν αμέσως ενσωματώνεται σε έναν θόρυβο και σε μια βοή που έχουν συντεθεί με ήδη ειπωμένες ανακρίβειες. Ακούμε συνήθως πολιτικούς να μιλάνε και το βράδυ της ίδιας μέρας κανείς μας δεν θυμάται ποιος είπε και τι είπε. Πόσω μάλλον να πραγματοποιηθεί ο στόχος του καθενός που μιλάει και που δεν είναι άλλος από το να δραστηριοποιηθούν όσοι τον ακούνε σε σχέση με τα λεγόμενά του.

Μένει μόνο μια ονοματολογία, ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς, η Διαμαντοπούλου, η τρόικα, η Μέρκελ, τώρα πια και ο Παπαδήμος. Σάμπως να έχει συγκεντρωθεί όλη η ουσία των προβλημάτων σε αυτά τα ονόματα – καθώς και σε μερικά άλλα – ώστε να χρησιμοποιηθούν τη συγκεκριμένη στιγμή ως άλλοθι για να δικαιολογηθούν οι πολιτικοί ή να αγανακτήσουν οι πολίτες, γιατί κανένα πρόβλημα δεν επιλύεται.

Επειδή ακριβώς ό,τι λέγεται, δεν φτάνει τελικά στα αυτιά μας, ώστε να γίνει μια στοιχειώδης επεξεργασία του, η καθημερινότητα λειτουργεί ίδια και απαράλλαχτη, με τις διαδηλώσεις, τις ουρές, έναν σατανικά δρομολογημένο αυτόματο πιλότο. «Ο πολυόμματος κάπρος της καθημερινότητας», κατά τον προσφυή στίχο του σπουδαίου και αθόρυβου ποιητή Τάσου Ρούσσου.

Κι αν ήταν μόνο η καθημερινότητα που παρέμενε αναλλοίωτη από την εκβολή ενός καταιγιστικού και ποικίλης προέλευσης λόγου, το κακό θα ήταν και πάλι μικρό. Γιατί στην ουσία έχουμε να κάνουμε με έναν λόγο που ενώ φαίνεται να χρεώνει πράξεις, με το να εξατμίζεται ο ίδιος είναι σαν να μην υπήρξανε ποτέ και οι ίδιες οι πράξεις.

Στα «ΝΕΑ» της 17ης Μαρτίου του 2010 διαβάζουμε «ο Ρόβλιας απειλεί με μηνύσεις τη Ζίμενς», ενώ στην ίδια εφημερίδα της 14ης Μαΐου της ίδιας χρονιάς, ο τίτλος ενός αποκαλυπτικού ρεπορτάζ είναι «σπατάλη εκατομμυρίων για μεταναστευτική πολιτική». Με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για το πού πηγαίνανε τα χρήματα που πληρώνανε οι μετανάστες για τα σχετικά με την άδεια παραμονής τους παράβολα. Ποιο υπήρξε το αποτέλεσμα της απειλής του πάλαι ποτέ μηνύτορα υπουργού, τι απογίνανε οι 17 εργαζόμενοι του Ινστιτούτου Μεταναστευτικής Πολιτικής που μετέτρεψαν σε πολυτελή γραφεία, οχήματα και αμοιβές τα χρήματα των μεταναστών;

Πώς ερμηνεύεται η απάντηση του Αρχιεπισκόπου στις επιθέσεις για τη φορολόγηση της Εκκλησίας, ότι «διακαής μας πόθος είναι να μετουσιωθεί η ύλη σε πνευματικό έργο. Η περιουσία της Εκκλησίας πρέπει να πάρει πνευματική αξία». Με ποιους τρόπους μεταβάλλεται η «ύλη» που κατέχει η Εκκλησία σε πνευματική αξία και γιατί κάτι τέτοιο δεν έγινε ώς σήμερα; Και ποιος θα λογοδοτήσει όταν η εκκλησιαστική περιουσία αποδειχθεί έπειτα από 20 ή 30 χρόνια – το πνευματικό έργο χρειάζεται μια προοπτική χρόνου για να συντελεστεί – πως δεν είχε κανένα αποτέλεσμα; Δικαιούται η Εκκλησία να αρνείται τη συμβολή της στο παρόν με τη φορολόγησή της, για να ομολογήσει κάποια στιγμή όπως η πολιτική ότι «έπεσε έξω»; Δεν έχουμε στη συγκεκριμένη περίπτωση μια έμμεση και εκ του πονηρού συνεργασία Κράτους και Εκκλησίας;

Τι να πρωτοχωρέσει όμως το μυαλό του κάθε ανθρώπου; Το θέμα είναι πως όσο συνδυάζεις τα πράγματα μεταξύ τους, τόσο περισσότερο ανακαλύπτεις αντιτιθέμενους φορείς να συνεργάζονται προκειμένου να κάνουν αδιευκρίνιστη ως ύλη τον λόγο που εκβάλλεται καθημερινώς βομβαρδιστικά.

Το χειρότερο ακόμα είναι ότι όλο αυτόν τον αναβράζοντα καταπιόνα τον μεταβάλλει ο καθένας μας σε οικιακό σκεύος και τον ανταλλάσσει με τους φίλους του και τους συγγενείς του μέσα στο μικροαστικό του περιβάλλον, μπροστά στην τηλεόραση, σάμπως να είναι οι οξύτατες πολιτικές και κοινωνικές αντιπαραθέσεις υπόθεση προσωπικής συμφωνίας ή αντιδικίας.