e-mail

Spreads είμαστε και φαινόμαστε

Αγαπητή Φοίβη,

Τι πιο ανίερο, πιο βλάσφημο για τον Ανθρωπο από αυτό που ζούμε καθημερινά εδώ και χρόνια όλοι οι λαοί της Ευρώπης και του κόσμου. Καινούργιες λέξεις και έννοιες δυσεξήγητες αντικατέστησαν βάναυσα τα χαμόγελα των παιδιών, την καλημέρα των ανθρώπων που ξεκινούσαν για τη δουλειά. Αγορές, spreads, αξιολογήσεις, δάνεια, χρεοκοπία, λιτότητα, υποβαθμίσεις, ανεργία. Οι αγορές που επιβάλλουν!

Τι είναι οι αγορές; Ποιοι τις διαμορφώνουν; Οι αξιολογητές πόσο αξιόλογοι είναι; Ακούμε συχνά για «λάθη», πλαστογραφίες και παραποιήσεις στοιχείων. Πώς συμβαίνει αυτό, θα μας πει κανείς; Αν π.χ. στο 1+1 «ξεχάσει» ο αξιολογητής να βάλει το «συν», τότε αντί για 2 έχουμε μπροστά μας τον αριθμό 11. Τα κράτη που έχουν υποστεί τα «λάθη» τους ξέρουν καλά τι σημαίνει για αυτά η απόσταση από το 2 ώς το 11.

Μας λένε ότι οι αριθμοί είμαι αμείλικτοι. Και το πιστεύουμε. Η διαχείρισή τους όμως με εκβιαστικό τρόπο τι είναι; Μονόδρομος; Αλλη οδός δεν υπάρχει; Ποιος θα μας το πει; Πώς μπορεί μια ολάκερη επιστήμη να καταλήγει σε έναν μονόδρομο που οδηγεί στην εξαθλίωση εκατομμυρίων ανθρώπων; Πώς μπορεί χιλιάδες οικονομολόγοι και νομπελίστες ανά τον κόσμο να παρακολουθούν απαθείς μια ομάδα συναδέλφων τους να μετατρέπει την επιστήμη που λάτρεψαν σε στυγνή τοκογλυφία;

Πώς είναι δυνατόν να προτείνεται ως μονόδρομος η εκβιαστική επιβολή οικονομικών μέτρων σε χρεοκοπημένα κράτη που δεν τα οδηγούν στη σωτηρία, όπως τους λένε, αλλά σε πλήρη καταστροφή; Πού τοποθετεί η επιστήμη τους τον Ανθρωπο; Πιο κάτω ή πιο πάνω από τους αριθμούς; Οι αριθμοί μπορούν έτσι αυθαίρετα να αποκτούν το ήθος αυτών που τους διαχειρίζονται ή υπάρχουν κανόνες;

Ενα παγκόσμιο συνέδριο με θέμα την πορεία της ανθρωπότητας μέσα από την οικονομία ποιος θα το σκεφτεί; Οι νομπελίστες πρέπει, μαζί με ισάξιους τους επιστήμονες. Θα το κάνουν; Ας ελπίσουμε…

Σκληρότητα, περιφρόνηση και κυνισμός! Σε ποιες σελίδες των πολύτομων βιβλίων τους στα πανεπιστήμια καταγράφονται αυτές οι ιδιότητες και όχι και άλλες; Τι νόημα έχει τόσος κόπος, τόση λαχτάρα για την είσοδο στα πανεπιστήμια, τόση μελέτη και χρόνος αν στο τέλος δεν θα διαφέρεις σε τίποτα από έναν κοινό τοκογλύφο; Θα μας πει κανείς;

Βιαστείτε όσο μπορείτε γιατί αυτοί οι ελάχιστοι θα θριαμβεύσουν στο τέλος! Οι θεσμοί δεν λειτουργούν για τους λαούς πια. Πολιτική, επιστήμες, δικαιοσύνη, δημοσιογραφία, λακέδες στα γόνατα της εξουσίας του χρήματος, από αδυναμία ή ιδιοτέλεια…

Είμαστε μόνοι μας. Και οι νικητές θα πανηγυρίζουν σε λίγο τον θρίαμβό τους ενάντια σε μια εξαθλιωμένη από τ’ ανεμπόδιστα έργα τους ανθρωπότητα. Τι νόημα θα έχει μια τέτοια νίκη ενάντια σε έναν αδύναμο και απαξιωμένο «αντίπαλο»;

Μα για να φτάσουν μέχρι εκεί οι «νικητές» έχουν ήδη σκοτώσει μέσα τους κάθε ανθρώπινο συναίσθημα. Είναι σκληρό το χρήμα. Απαιτεί όχι μόνο θύματα αλλά και την πλήρη εξαχρείωση των διαχειριστών του; Να της δόξας τους το αντίτιμο! Τι γεύση θα έχουν τα νικητήρια εδέσματα πάνω «από την οσμή των πτωμάτων»; Αυτή που τους αξίζει!

Ευχαριστώ, Σάσα Βενιέρη, Αθήνα

Τα ‘χουν πει αυτά τα… πτωματικά, αγαπητή Σάσα, οι Stavento, αλλά δεν τους ακούμε. Που σκιαγραφούν με αδρές, αφαιρετικές όσο και συναισθηματικά ανεξάρτητες ποιοτικές γραμμές του ερέβους το αμείλικτο σήμερα: «Η ζωή που δυστυχώς αντί μ’ αγάπη βάφεται με χρώματα / από κόμματα λαδώματα και πτώματα / ονόματα και τζάκια ξύπνα δες κινούν τα νήματα / κι εμείς ακόμα λαουτζίκος ψάχνουμε τα χρήματα / τράπεζες να πληρώσουμε κάρτες και αυτοκίνητα / δόσεις για τα ηλεκτρικά να ντύσουμε τ’ ακίνητα / κοίτα που την ποιότητα τη φέρνει η υλικότητα / και του PC μας δυστυχώς η χωρητικότητα».

1.300 δραχμές ένα φλιτζάνι τσάι!

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Στη γειτονιά σου, στα Ιλίσια, που βρέθηκα τις προάλλες, είπα με έναν φίλο να πιούμε σε ένα καφέ της σειράς (μη φανταστείτε τίποτα λουξ και ευάερο, ευήλιο) ένα πράσινο τσάι και μια σπράιτ (το μικρό μάλιστα μπουκάλι). Οταν αποφασίσαμε να φύγουμε, κάνουμε έτσι μια απόδειξη και βλέπουμε 3,80 ευρώ. Λέμε τόσος θα είναι ο λογαριασμός, αφήνουμε τέσσερα στο τραπέζι και φεύγουμε.

Και να που μας κυνηγάει η ιδιοκτήτρια να την πληρώσουμε, γιατί τα 3,80 ευρώ είναι μόνο για το τσάι και η σπράιτ έχει άλλα 3,60!

Δηλαδή, ένα μικρό μπουκαλάκι σπράιτ έχει κάπου 1.200 δραχμές και ένα πράσινο τσάι κάπου 1.300! Τι κατάντια. Και κανείς δεν κάνει τίποτα.

Με εκτίμηση, Γιάννης Γιατράκος

Ετσι φτάσαμε στη σημερινή ξεφτίλα, αγαπητέ Γιάννη. Με την ασυδοσία και το ξεδιάντροπο υπερκέρδος, με την αναίσχυντη φοροδιαφυγή και την ντροπιαστική «αδυναμία» (λέγε με: χρηματισμό) των αρχών να ελέγξουν και να πατάξουν φοροδιαφυγή και αισχροκέρδεια.