Ξεδιάντροπη ταλαιπωρία με άλλοθι

Μικρές – ακραίες – ιστορίες καθημερινής τρέλας στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, των απεργιών, των κινητοποιήσεων και της ξεφτίλας, με βάση την επιστολή του αναγνώστη Μιχάλη Π. που μοιάζει σαν ανέκδοτο αλλά είναι η σκληρή – και γελοία – αλήθεια:

«Ιδού πώς μπορεί κάποιος να φάει ολόκληρη ημέρα, ειδικά αν σε αυτήν υπάρχουν μέτρα περιορισμού και τυφλές κινητοποιήσεις, στο Μετρό και τον Ηλεκτρικό:

Βρέθηκα στις τεσσερισήμισι το απόγευμα στον σταθμό Αγιος Δημήτριος του Μετρό, του Αγίου Νικολάου ανήμερα (που η Χάρη Του δεν μας φύλαξε, παρά μόνο φουρτούνες μας έφερε) με στόχο να φτάσω κάποτε στον σταθμό Εθνικής Αμυνας.

Μας είχαν προειδοποιήσει: Λόγω των κινητοποιήσεων και του φόβου επεισοδίων, δεν γίνεται αλλαγή συρμού στο Σύνταγμα. Αρα με το Μετρό πήγα μέχρι την Ομόνοια, με σκοπό με συρμό του ΗΣΑΠ να πάω στο Μοναστηράκι και από εκεί να πάω στην άλλη γραμμή του Μετρό προς Εθνική Αμυνα.

Αμ δε. Στο Μοναστηράκι, αφού περιμένεις πάνω από δέκα λεπτά, ίσως και ένα τέταρτο (τα δρομολόγια, άγνωστο γιατί, όλο και αραιώνουν ακόμη και τις ημέρες που ξέρουν πως υπάρχει πρόβλημα), λόγω έργων που κρατάνε βδομάδες, μήνες, χρόνια και ποτέ δεν τελειώνουν (άγνωστο δε για ποιον στόχο, παρά μόνο για την ταλαιπωρία του επιβατικού κοινού), ο ΗΣΑΠ δεν κατεβάζει στην από εδώ αποβάθρα. Πηγαίνεις λοιπόν στο Θησείο. Και περιμένεις τουλάχιστον άλλα δέκα λεπτά, ίσως και τέταρτο (τα Σαββατοκύριακα και μισάωρο!), για να πάρεις τον απέναντι συρμό και να κατεβείς στην από εκεί αποβάθρα στον σταθμό Μοναστηράκι, που κατεβάζει επιβάτες ο ΗΣΑΠ.

Και από το Μοναστηράκι βρέθηκα τελικά στην άλλη γραμμή του Μετρό και έφτασα στη δουλειά μου. Η ώρα ήταν περασμένες έξι!

Αυτό είναι μέσα μαζικής μεταφοράς – και μάλιστα ελεγχόμενα από το κράτος. Αυτό είναι χώρα που ζητάει και να την πληρώνουμε αλύπητα εμείς οι μισθωτοί. Ελεος».