[Τρίτη άποψη] Ψήφο στο ΚΚΕ!

Πρόσφατα τόλμησα να χαρακτηρίσω τους ηγέτες των δύο κυβερνητικών μας κομμάτων «δίδυμο του πολιτικού νανισμού». Αυθάδεια, θα έλεγε κάποιος. Ανακαλώντας, ωστόσο, κανείς στη μνήμη του την πολιτική διαδρομή, το στίγμα, τις πρωτοβουλίες, τον κυρίαρχο λόγο αλλά και το περιβάλλον τους, δύσκολα, πιστεύω, θα έβρισκε χαρακτηρισμό άλλον που να τους αξιολογεί δικαιότερα. Για τον Παπανδρέου ο όρος δικαιολογείται – παρά την τιτάνια προσπάθεια που έκανε, ως πρωθυπουργός, ασυνεχώς, ασυνεπώς και κατά ώσεις είναι αλήθεια, για να σώσει τον τόπο – από την αδιαλλαξία και την αμετροέπεια της αντιπολιτευτικής του περιόδου, αλλά και από την κατάληξη της κυβερνητικής, η οποία θα μπορούσε να συμπυκνωθεί σε δύο λέξεις: δημοψήφισμα και Πετσάλνικος (για την επικινδυνότητα του δημοψηφισματικού θεσμού ο ενδιαφερόμενος θα μπορούσε να ενημερωθεί από το μόλις κυκλοφορήσαν στις Εκδόσεις Σιδέρη βιβλίο μου «Το δημοψήφισμα ως θεσμός και ως πολιτική πράξη». Για τον πρόεδρο της Βουλής, αντίθετα, δεν γνωρίζω να υπάρχει ειδική επιστημονική μονογραφία).

Επειδή όμως με την άφρονα εξαγγελία του δημοψηφίσματος ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κατέστη, πριν μάλιστα το αντιληφθεί ο ίδιος, πρώην πρωθυπουργός, ουσιαστικά δε και πρώην πολιτικός ηγέτης, φοβάμαι πως για το μέλλον του τόπου πολύ πιο επικίνδυνη είναι η συμπερίληψη «στο νανικό δίδυμο» του προέδρου της ΝΔ. Δυστυχώς, δε, δεν φαίνεται να υπάρχει τίποτε στο πολιτικό του οδοιπορικό που να μην τη δικαιολογεί. Από τα παλιά «εθνοαδιάλλακτα» μέχρι τα πολύ πρόσφατα «τζαμπαμαγκικά». Και ας αφήσουμε κατά μέρος την «ενδιάμεση» μετακίνηση των συνόρων των Νομών Ηλείας – Μεσσηνίας.

Με τέτοιες ηγεσίες λοιπόν των αστικών κομμάτων, ποια θα ήταν στις ημέρες μας η «σώφρων» επιλογή τού μη άφρονος αστού ψηφοφόρου; Χωρίς δισταγμό, θα έλεγα ψήφο στο ΚΚΕ ή οπουδήποτε αντισυστημικά! (πλην ΣΥΡΙΖΑ γιατί, ελλείψει χιούμορ και ιστορικής συνείδησης, στην Κουμουνδούρου θα το εκλάμβαναν ως διαμόρφωση «προεπαναστατικής κατάστασης»). Τούτο δε, διότι το τι αποτελεί πολιτική σωφροσύνη προσδιορίζεται από το φάσμα των υπαρχουσών ρεαλιστικών κυβερνητικών προοπτικών. Σήμερα δε, αυτές είναι δύο και το ποια θα επικρατήσει – με δεδομένο πως ακόμη και η αλλαγή ηγεσίας δεν μπορεί να ανακόψει πέραν ενός ορίου την εκλογική αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ – εξαρτάται αποκλειστικά από το αν στις προσεχείς εκλογές θα ενδυναμωθεί ή όχι υπέρμετρα ο κ. Αντ. Σαμαράς. Ας δούμε τις δύο αυτές προοπτικές, με την προεξαγγελτική κρίση πως η πρώτη είναι οφθαλμοφανώς πιο επικίνδυνη για τον τόπο.

Αν – πρώτη εκδοχή – η λαϊκή ψήφος στραφεί μαζικά προς το κόμμα που ακόμη και σήμερα πολλοί χαρακτηρίζουν συμβατικά ως «αξιωματική αντιπολίτευση», καθιστώντας τον αρχηγό του μετεκλογικά κυρίαρχο και πρωθυπουργό (είτε μονοκομματικής κυβέρνησης είτε ως δεσπόζουσα συνιστώσα κυβερνητικού συνασπισμού με τον Καρατζαφέρη), τότε πού θα μπορούσε να στηριχθεί ακόμη και η ελάχιστη βάση αισιοδοξίας; Φοβάμαι πουθενά, ακόμη και αν υποτεθεί πως ο τόπος θα άντεχε – μετά τον Παπανδρέου του δημοψηφίσματος – έναν ακόμη πρωθυπουργό διεθνώς μη αποδεκτό ως φερέγγυο συνομιλητή. Πράγματι… Το ιστορικό κόμμα της ελληνικής Δεξιάς δεν μπόρεσε να ελέγξει τη βουλιμία του, διογκώνοντας το χρέος και τον δημόσιο τομέα, κατά την περίοδο 2004-2009, όταν ηγέτη είχε πρόσωπο της ευφυΐας και της πολιτικής μετριοπάθειας του Κώστα Καραμανλή (στον οποίο μόνον ατολμία, αβουλία και πολιτική δειλία θα ήταν δίκαιο να καταλογιστούν). Θα μπορέσει να το κάνει τώρα, κυριαρχούμενο από τον εσμό των ακροδεξιών αλλά και των πεινασμένων για εξουσία συνεργατών τού καταφανώς ανεπαρκούς και ανασφαλούς Σαμαρά;

Αν αντίθετα – δεύτερη εκδοχή – υπάρξει μεγάλη διασπορά ψήφων και κατά συνέπεια παραχθεί μετεκλογικός συσχετισμός κοινοβουλευτικών δυνάμεων τέτοιος που θα αποκλείει μονοπαραταξιακή δεξιά κυβέρνηση αλλά θα καθιστά αναπόφευκτη τη συγκυβέρνηση των δύο μεγάλων κομμάτων, τότε η πιθανότερη εξέλιξη είναι η εξής: α) παραμονή στην πρωθυπουργία του Παπαδήμου (ή αναζήτηση κάποιου άλλου με ανάλογα χαρακτηριστικά, κυρίως όσον αφορά τη διεθνή φερεγγυότητα, αποδοχή και αξιοπιστία), β) εσωκομματική αμφισβήτηση του Σαμαρά και γ) πολιτική κυριαρχία των συναινετικών στοιχείων των δύο κομμάτων (π.χ. Λοβέρδος, Διαμαντοπούλου, Μητσοτάκης, Σπηλιωτόπουλος, Χατζηδάκης κ.ά. με κάποιον ειδικό ρόλο του Βενιζέλου), ώστε να αποτραπεί η διαιώνιση της κυριαρχίας του πολιτικού βολονταρισμού, της αβελτηρίας και της εθελοτύφλωσης που οδηγούν το εθνικό σκάφος στις ξέρες.

Υπό το φως αυτής λοιπόν της ανάλυσης, δεν αποτελεί επιλογή σωφροσύνης η ψήφος στο ΚΚΕ;

Ο Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο