Ροκ ματιές σε κλασικά έργα

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ 1

Τι συμβαίνει όταν το θέατρο πηγαίνει στο σχολείο; Οταν οι «Ορνιθες», συγκεκριμένα, παίρνουν σάρκα και οστά δίπλα στις αίθουσες διδασκαλίας; Ενα κείμενο που διδάσκονται οι μαθητές της Γ’ Γυμνασίου παύει να είναι ακόμη ένα κείμενο για μελέτη και αποκτά εικόνα και ήχο ροκ, με κιθάρες και κρουστά. Η κωμωδία του Αριστοφάνη έρχεται στο σήμερα, με τέσσερις νέους να αναζητούν το ιδανικό μέρος να ζει κανείς με έναν πλοηγό στο χέρι. Στήνουν έτσι σκηνές και «αγανακτούν»…

«Ενα έργο επίκαιρο που θέτει ερωτήματα γύρω από την κοινωνία. Μέσα από το θέατρο βοηθάμε τους νέους να μιλήσουν σε γλώσσα πολιτική, ελεύθερη, συγκροτημένη» λέει η Τζωρτζίνα Κακουδάκη που σκηνοθέτησε τους ροκ «Ορνιθες» για τη σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου και για παραστάσεις σε σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, φυλακές ανηλίκων και ιδρύματα, μαζί με θεατροπαιδαγωγικά προγράμματα.

Γιατί ροκ; «Για να αντικατοπτρίζει τη ροκ νοοτροπία εκείνου που φαντασιώνεται τον κόσμο όπως θέλει να τον δει» λέει η σκηνοθέτις και θεατροπαιδαγωγός που συνεργάζεται με την ομάδα 4Frontal και με το Πανελλαδικό Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση.

Το οργανωμένο εφηβικό θέατρο από ειδικούς έλειπε και από την εκπαίδευση. «Εχει αποδειχθεί ότι το θέατρο βοηθά τον έφηβο στην ανάπτυξη των εννοιών της λογικής και στο να αντιληφθεί τις ικανότητές του. Ακόμη και στα μαθηματικά ή την έκθεση» λέει η Τζωρτζίνα Κακουδάκη η οποία πέρσι σκηνοθέτησε το «Ρισπέκτ» του Τζακ Θορν.

Ενα άλλο κείμενο που διδάσκεται στο Γυμνάσιο, η «Ελένη» του Ευριπίδη, ανεβαίνει στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε σκηνοθεσία Αρη Μιχόπουλου, από την Εταιρεία Θεάτρου Η Αλλη Πλευρά. Η οποία εδώ και δέκα χρόνια ασχολείται με το σκηνικό ανέβασμα διδασκόμενων έργων του αρχαίου δράματος, πιστεύοντας «στη διανοητική εγρήγορση που γεννά το θέατρο».

«Δεν πρόκειται για την αποκατάσταση της φήμης μιας ηρωίδας, της Ωραίας Ελένης. Αλλά για τον σαρκασμό εκείνων που χρησιμοποίησαν αυτό το όνομα για να δώσουν μια δικαιολογία στην – προσωπική – εμμονή τους να κυνηγούν αδειανά πουκάμισα» σχολιάζουν οι συντελεστές.

Παράλληλα, το φυλετικό μίσος και οι προκαταλήψεις τίθενται από σκηνής επί τάπητος για έφηβους θεατές και παιδιά, στο θέατρο «Πορεία». Εκεί ανεβαίνει το πρώτο παιδικό – εφηβικό έργο με άξονα τις συγκρούσεις ντόπιων και αλλοδαπών το 1973 στη Γερμανία, με τίτλο «Μια γιορτή στου Νουριάν» του Φόλκερ Λούντβιχ. Σε μια παράσταση που σκηνοθετούν οι Παντελής Δεντάκης και Βασίλης Κουκαλάνι.

Τέλος, ακόμη και ο εφηβικός έρωτας του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας έχει κάτι να θυμίσει στους νέους από τα πρώτα τους σκιρτήματα. «Το σαιξπηρικό έργο μάς κάνει να αναρωτιόμαστε αν αξίζει να αγωνίζεται κανείς για τον απόλυτο έρωτα, και τα ιδανικά γενικώς» λέει στα «ΝΕΑ» η Νάντια Φώσκολου που ανεβάζει το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» στο Θησείον – Ενα θέατρο για τις τέχνες. Με τη συνδρομή και πάλι της ροκ, προβολών και σύγχρονου χορού.

«Ακριβώς επειδή κάνουμε θέατρο για εφήβους έχουμε την ελευθερία να είμαστε πιο τολμηροί στη χρήση διαφορετικών μέσων» εξηγεί η σκηνοθέτις Νάντια Φώσκολου. Παρ’ όλα αυτά, δεν άλλαξε τη γλώσσα του έργου. «Είναι μια ευκαιρία να έρθουν οι νεότεροι πιο κοντά σε μια τόσο πλούσια γλώσσα».