Φοίβη

Πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά (την υπογραφή)

Αγαπητή Φοίβη,

Σκέφτομαι τώρα εγώ το ασήμαντο μόριο μιας μάζας ή ενός κοπαδιού, σκέφτομαι ίσως και λίγο κακόπιστα ότι αν ο λόγος που ο κύριος Σαμαράς δεν υπογράφει για την εκταμίευση της 6ης δόσης οφείλεται στην αγωνία του να χριστεί ντε και καλά πρωθυπουργός, να κάνουμε κάτι όλοι μαζί οι κοπαδοέλληνες να τον πείσουμε ότι, βρέξει-χιονίσει, στις επόμενες εκλογές εμείς θα τον ψηφίσουμε για το ύπατο αξίωμα. Θα βρούμε έναν τρόπο όχι μόνο να του πούμε ότι στηρίζουμε τη φιλοδοξία του, αλλά το υπογράφουμε κιόλας, σε επίσημα πρωτόκολλα. Γιατί τότε μόνο θα μας πιστέψει. Ξέρει πολύ καλά ότι μόνο η υπογραφή δεσμεύει ηθικά και πρακτικά πολίτες, κόμματα και κράτη. Αλλο λοιπόν το στηρίζω και άλλο το υπογράφω! Τι θα γίνει, παρ’ όλα αυτά, αν δεν υπογράψει ο κύριος Σαμαράς ή το γράμμα του δεν ικανοποιήσει τους ανικανοποίητους τοκογλύφους μας; Η χαρά της κυρίας Παπαρήγα και του κυρίου Τσίπρα θα γίνει! Χάος, στάση πληρωμών, πλήρης χρεοκοπία και πιθανότατα επιστροφή στη δραχμή και έξοδος από την ΕΕ.

Ας το ξανασκεφτούν λοιπόν ο κύριος Σαμαράς και η αθώα του εγκλήματος ΝΔ. Και εμείς, κοπάδι – ξεκοπάδι, τον λόγο μας θα τον κρατήσουμε! Ακόμα και αν επρόκειτο για κυβέρνηση Καραμανλή – Ρουσόπουλου. Οχι, δεν τρελάθηκα, «το μη χείρον» είναι η μοίρα μας αιώνες τώρα… Ακουσα στους «Πρωταγωνιστές» του κυρίου Θεοδωράκη ότι δεν υπήρξε πρόταση συμμετοχής στον κύριο Φώτη Κουβέλη για τη νέα κυβέρνηση. Ποιος όφειλε να κάνει αυτή την πρόταση; Ο πρώην πρωθυπουργός. Ετσι ο κύριος Παπανδρέου έχασε για μία ακόμα φορά, αλλά αυτό πια μας είναι αδιάφορο. Σημασία έχει ότι η χώρα σε τόσο κρίσιμες στιγμές στερείται έναν άνθρωπο με ήθος, ουσιαστικό πολιτικό λόγο και ικανότητες.

Αγαπητή Φοίβη, λίγο πριν υπογράψω τα παραπάνω και σε ευχαριστήσω, διάβασα πως ο κύριος Κουβέλης προέτρεψε δημόσια τον κύριο Σαμαρά να μην υπογράψει την 6η δόση… Ας σωπάσουμε και ας χωθούμε βαθιά στη στάνη που μας ρίχνουν… Με τα κεφάλια κάτω και χαμηλά. Ολο και πιο χαμηλά… Χαμηλότερα! Ποιοι μπορεί να είναι χειρότεροι από έναν ανάδελφο λαό; Οι ηγέτες του!

Ευχαριστώ, Σάσα Βενιέρη, Αθήνα

Τι λέτε να του αφιερώναμε, αγαπητή Σάσα, σε εκείνον τον ηγέταρο που τις πάει τις αοιδούς πίστας, ένα από κείνα τα δραματικά της «εθνικής» ποιήτριας Ναταλίας που τραγουδούσε ο άλλοτε καλός της Ιμβριος: «Με βλέπουν στον δρόμο οι φίλοι κι οι γνωστοί / και κουνάνε με συμπόνια το κεφάλι. / Πώς κατάντησα έτσι, θα σκέφτονται κι αυτοί, / πού να πήγε η περηφάνια μου η μεγάλη. / Αχ γιατί σ’ άφησα, μωρό μου, να με κάψεις / και το σενάριο της ζωής μου να υπογράψεις».

ΟΣΕ δεν φέρνει η ώρα, τα φέρνει ο χρόνος

Κυρία Φοίβη μου, καλημέρα.

Στη χώρα του λαμόγιου όπου έχουμε συνηθίσει να «μεγαλουργεί» δίπλα μας ο κάθε καταφερτζής που κλέβει το κράτος, δεν βλέπω κανείς να μιλάει στους διάφορους συνδικαλιστές, που κάνουν τους καμπόσους για τα συντεχνιακά τους συμφεροντάκια, για τα τερτίπια κάποιων «αδελφών» τους στους δημόσιους οργανισμούς.

Πάρτε για παράδειγμα τον ΟΣΕ. Οπου επί χρόνια λειτουργούσε ως παραμάγαζο ιδιωτική εταιρεία, που κάποιοι κακοπροαίρετοι αποδίδουν σε συνδικαλιστές και πρώην στελέχη του Οργανισμού, στην οποία στέλνονταν περιπτώσεις ακριβών μεταφορών με το δικαιολογητικό ότι «οι δυνατότητες του ΟΣΕ δεν μπορούν να τις καλύψουν».

Ή είχε συνάψει σύμβαση με το 11888 του ΟΤΕ για να δίνονται τηλεφωνικά πληροφορίες για τα δρομολόγια των τρένων έναντι 1,5 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Ποσό που κάλυπτε τη μισθοδοσία 60 τηλεφωνητών, δηλαδή όλων όσους απασχολούσε το 11888. Ενώ όλα μπορούσαν να γίνουν θαυμάσια από το 1110 με ένα τηλεφωνικό κέντρο αξίας 35.000 ευρώ και δέκα υπαλλήλους του ΟΣΕ (κι έχει στείλει δύο εξώδικα ο ΟΤΕ). Ή πως είχε στηθεί σύμβαση για εισιτήρια μέσω Ιντερνετ, ύψους οκτώ εκατ. ευρώ, ενώ όπως αποδείχτηκε μπορούσε να λειτουργήσει με τη συνδρομή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και με κόστος μόλις 300.000 ευρώ.

Αυτά, για να ξέρουμε για ποια «κεκτημένα» λένε ότι αγωνίζονται κάποιοι συνδικαλιστές στους δημόσιους οργανισμούς (ψέματα για να τα τρώει το κοινό). Οι «από μέσα» ξέρουν πιο πολλά και πιο καλά.

Αναγνώστης σας, Χρήστος Α.,

υπάλληλος οργανισμού

Ας καταφύγουμε απλά στη μεγαλοσύνη των στίχων του Λουδία, αγαπητέ Χρήστο: «Ρουφιάνος μια ζωή, τη μαγιά τη χαλάει. / Και βρίζει τη διεύθυνση που τα οικονομάει. / Τα αυτιά έχει σαν κεραίες για την είδηση της μέρας. / Και συνδικαλιστής και εργατοπατέρας».