…και η προσφορά της λογοτεχνίας του Κακού

Τι σημαίνουν όμως αυτά; «Ολη η εφιαλτική φαντασίωση και η “κακοποιός” υπόσταση του Μαλντορόρ είναι ένα είδος διαμαρτυρίας απέναντι στην ανθρώπινη μετριότητα, η οποία δεν επιτρέπει στην ανθρώπινη ψυχή να εκφραστεί όπως είναι», απαντά ο 53χρονος Στρατής Πασχάλης. Καταξιωμένος ποιητής (βλ. «Η εποχή του παραδείσου», εκδ. Γαβριηλίδης), με σπουδές πολιτικών επιστημών, και δόκιμος μεταφραστής του Ρεμπό, του Ρακίνα, του Ροστάν, έχει μεταφράσει τον Λωτρεαμόν με μια λόγια και ψυχρή γλώσσα, μένοντας πιστός στις λέξεις, και αναδεικνύοντας έτσι με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την ιδιοτυπία του συγγραφέα αλλά και την «περίεργη οργάνωση που υπάρχει μέσα στην αναρχία της αφήγησης». Κάτι που διαψεύδει εκείνους που θέλησαν να αντιμετωπίσουν τον «Μαλντορόρ» ως έργο ενός ανθρώπου σε διανοητική σύγχυση. Πέρα από αυτό, όμως, η καινούργια έκδοση της Νεφέλης είναι πλήρης, σε αντίθεση με την προηγούμενη έκδοση του 1980 με τίτλο «Τα άσματα του Μαλντορόρ» από τις Εκδόσεις των Φίλων (μτφ. Ελλη Νεζερίτη) όπου δεν παρουσιάζεται το έκτο άσμα.

Ακρογωνιαίος λίθος της ποιητικής νεωτερικότητας μαζί με τον Ρεμπό, τον Μποντλέρ και τον Μαλαρμέ, ο Λωτρεαμόν υπήρξε προάγγελος των υπερρεαλιστικών μεθόδων, του νέου μυθιστορήματος, αλλά και της μεταμοντέρνας αποδόμησης του ποιητικού Εγώ. Κατά τον Πασχάλη, όμως, το πιο σημαντικό για τον σημερινό καλλιτέχνη και λογοτέχνη « είναι πως γονιμοποίησε την αλλαγή του γούστου και της αισθητικής, υπονομεύοντας με τον τρόπο του την επανάπαυση που καραδοκεί μέσα στους αισθητικούς κανόνες».

Η επιθετική και νευρώδης γραφή του Λωτρεαμόν σφύζει από κρυφή δίψα για κάτι ανώτερο, πέρα από συμβάσεις, ιδιοτέλεια, συγκαλυμμένο ανταγωνισμό, γράφει ο Πασχάλης. «Είναι σαν να μας λέει: εμπρός στη δική σας “πολιτισμένη” κτηνωδία προτιμώ την απολίτιστη φύση, τουλάχιστον είναι πιο ειλικρινής».