Από την πόλη στο ευλογημένο βουνό

Οποιο έντυπο ή ηλεκτρονική σελίδα ανοίξετε θα διαβάσετε «Μακρινίτσα, το μπαλκόνι του Πηλίου», «Πορταριά, η κυρία της υποδοχής», «Πήλιο, το μαγικό βουνό» προσπαθώντας να περιγράψουν με δύο λέξεις την αξία του τόπου. Αυτό που δεν θα βρείτε να διαβάσετε είναι η αίσθηση που εισπράττεις καθώς ανηφορίζεις προς την κάτω γειτονιά της Μακρινίτσας, την Κουκουράβα, ή περπατώντας στα σοκάκια της Ανακασιάς αναζητώντας το Μουσείο του Θεόφιλου.

Ακόμη και την πιο δημοφιλή διαδρομή να ακολουθήσεις προς την Πορταριά, έπειτα από κάθε ανηφορική στροφή ο Παγασητικός με τον Βόλο ξεδιπλώνονται στα πόδια σου νιώθοντας ότι ταξιδεύεις μακριά, ανάλαφρα, προς έναν κόσμο γεμάτο χρώματα και ανθρώπους έτοιμους να σε προϋπαντήσουν και να σε οδηγήσουν στα μυστικά της δικής τους ζωής, στο μαγικό τους βουνό. Μοιάζουν να μην πιέζονται, είναι χαλαροί, σίγουροι ότι η ζωή θα συνεχιστεί παρ’ όλες τις δυσκολίες. Νέοι άνθρωποι, όπως η Αννα, χαμογελούν όταν τη βεβαιώνω ότι τη ζηλεύω που άφησε πίσω της την Αθήνα και επέλεξε να παλέψει, όπως λέει, τη ζωή της στη Μακρινίτσα.

Ο ευγενικός ηλικιωμένος κ. Τάκης με βοηθά να παρκάρω στον στενό δρόμο με προθυμία πατέρα προς τον γιο, ενώ ο κ. Ηλίας χαμογελά λέγοντας «δεν βαριέσαι, θα τα βολέψουμε» και ας έχει μειωθεί η πελατεία στον γεμάτο πάγκο του από ντόπια προϊόντα. Δεν μπορεί, από κάπου πηγάζει αυτή η θετική στάση, σκέφτομαι. Μήπως επειδή το βουνό είναι γεμάτο από πλατάνια, οξιές, βελανιδιές, τρεχούμενα νερά, κρήνες, και τα μονοπάτια – όπως αυτό στα Αδάμενα, στις παρυφές της Πορταριάς – προσφέρονται απλόχερα να τα περπατήσεις; Σίγουρα η πλατανοσκέπαστη Πλατεία της Πορταριάς και το κτίριο του δημαρχείου της μοιάζουν να σε υποδέχονται καθώς τραβούν άμεσα την προσοχή σου, με τη Μακρινίτσα να μοιάζει γαντζωμένη στην απέναντι πλαγιά του βουνού.

Ο στενός λιθόστρωτος δρόμος σε παίρνει από το χέρι και σε οδηγεί στην καρδιά της Μακρινίτσας, όταν ξαφνικά αριστερά σου απλώνεται η θέα, με το βουνό να κατηφορίζει απότομα έως τον Βόλο και το λιμάνι του. Σπίτια και αρχοντικά, μαγαζάκια και εκκλησιές αποτελούν το χωριό, ενώ ανάμεσά τους ξεπετάγονται κορυφές από πλατάνια και οξιές. Την Πλατεία Ειρήνης του χωριού τη σκεπάζουν γέρικα πλατάνια και εκεί βρίσκεται η μαρμάρινη κρήνη «Τα λιοντάρια» ή «Αθάνατο νερό» και το εκκλησάκι του Αϊ-Γιάννη, με τα αρχοντικά να γεμίζουν τα κενά που αφήνουν τα κλαδιά των δέντρων. Από την πλατεία λιθόστρωτα καλντερίμια φεύγουν προς όλες τις κατευθύνσεις και φυσικά προς το καφενεδάκι «Art kafe» στην άκρη του οικισμού, όπου αγναντεύοντας τη θέα του νιώθεις χαλαρός, γαλήνιος, σαν να κάθεσαι σε μπαλκόνι καρδιακού φίλου. Τελικά, μπορεί να έχουν δίκιο οι ντόπιοι, ο Θεός μάλλον ήταν από τη Μαγνησία.