[Προβολείς] Ενας Γερμανός στο Πακιστάν

Η απόσταση βοηθάει να δεις πιο καθαρά τη μεγάλη εικόνα. Καμιά φορά χρειάζεται να πας πολύ μακριά για να σου αποκαλυφθεί στην αλήθεια του αυτό που κρυβόταν πάντα μπροστά στα μάτια σου. Ετσι την έπαθε και ο γερμανός δημοσιογράφος. Χρειάστηκε -εξομολογείται – να ταξιδέψει μέχρι το Πακιστάν για να βρεθεί αντιμέτωπος με την αλήθεια της Ευρώπης. Εκεί, στη Λαχώρη, ένας Πακιστανός τού απηύθυνε τη μεγάλη απορία: «Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι έχουν πυρηνικά όπλα. Πώς ανέχεστε – εσείς που είστε οι πιο φημισμένοι μηχανικοί και θα μπορούσατε να φτιάξετε τα καλύτερα όπλα – να έχουν μόνο οι άλλοι τη Βόμβα;».

Ο κόσμος του Πακιστανού είναι ο παλαιός κόσμος των περήφανων εθνών. Των εθνών που ζουν και σκοτώνονται υπερηφάνως για σύνορα, δόγματα και χώματα. Ο κόσμος του Γερμανού είναι η νέα ήπειρος που αναδύθηκε από το σκοτάδι των τυφλών ανταγωνισμών. Είναι ο κόσμος όπου ανησυχείς περισσότερο για την πιστοληπτική αξιολόγηση του γείτονα, παρά για το πυρηνικό του οπλοστάσιο. Είναι η ήπειρος όπου η ευημερία του άλλου είναι και δική σου ευημερία. Η χρεοκοπία του είναι και δική σου χρεοκοπία.

Βρίζοντας – όπως είναι της μόδας – την άστατη και αδύναμη Ευρώπη, ξεχνάμε τι βρίζουμε. Ξεχνάμε ότι η ένωση που τώρα κλυδωνίζεται έχει ήδη προχωρήσει τόσο ώστε η αλληλεγγύη δεν είναι επιλογή. Είναι όρος επιβίωσης.

Αν η κρίση επέτρεπε και σε εμάς να πάρουμε τις αποστάσεις μας, ίσως συμμεριζόμασταν λίγο τον ιδεαλισμό του Γερμανού. Ισως βλέπαμε ότι δανειστές και δανειζόμενοι έχουν τόσο συνυφάνει τη μοίρα τους, ώστε είναι πια πολύ αργά για να αρχίσουν να την ξηλώνουν.

mtsintsinis@dolnet.gr