Πήραμε τις ραχούλες

Οι σειρές που προσεγγίζουν με ρομαντισμό την επιστροφή στη φύση έχουν τις ρίζες τους στη δεκαετία του ’70 (στις ΗΠΑ φυσικά). Παραμένουν δε ένα είδος ονειρικής διεξόδου των ανθρώπων της μεγαλούπολης, οι οποίοι ασφυκτιούν στο απρόσωπο, ανταγωνιστικό και επικίνδυνο περιβάλλον της.

Τα οικολογικά κινήματα δεν είχαν κάνει ακόμη την οργανωμένη εμφάνισή τους, αλλά κάπως έτσι αφομοιώθηκε τηλεοπτικώς ο απόηχος του φυσιολατρικού πνεύματος των «παιδιών των λουλουδιών». Αλλωστε η φύση στις δυτικές κοινωνίες της αστυφιλίας συμβόλιζε πάντα τον κόσμο της αρμονίας και της κανονικότητας, σε αντίθεση με το χάος και τους κινδύνους της μεγαλούπολης.

Πλήθος σειρών – και ταινιών – κατά καιρούς διαπραγματεύτηκαν το θέμα. Ολες με έναν ρομαντισμό ως προς το φυσικό περιβάλλον και με επίκεντρο τη σύγκρουση των νοοτροπιών, της κλειστοφοβικής με άφθονη καχυποψία για τους «ξένους» των μικρών κοινωνιών και της ανταγωνιστικής, αγχωτικής και δυσπροσάρμοστης στις αντιξοότητες της φύσης ζωής εκείνων που νόμιζαν ότι φεύγοντας από την πόλη θα βρεθούν στον παράδεισο και όλα τα προβλήματά τους θα λυθούν.

Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και η σειρά «Κλινική περίπτωση» του Mega, ελληνική μεταφορά του αμερικανικού «Dr. Martins», με τον Γιάννη Μπέζο στον ρόλο ενός μεγαλογιατρού που εγκαταλείπει τη σπουδαία θέση στην κλινική όπου εργάζεται για να βρεθεί σε ένα μικρό χωριό της ελληνικής περιφέρειας.

Τύπος ιδιόρρυθμος καθώς το άγχος της δουλειάς και της επιτυχίας τού έχει προκαλέσει ένα παράδοξο ψυχολογικό πρόβλημα για γιατρό, δεν αντέχει τη θέα του αίματος. Δεν παύει όμως να είναι πιστός στον όρκο του Ιπποκράτη. Με αυτόν ως βασικό εφόδιο αποφασίζει να εγκατασταθεί σε ένα μικρό χωριό της ελληνικής υπαίθρου, τόσο μικρό, ώστε στο πρώτο επεισόδιο τον βλέπουμε να τον αφήνει το ταξί σε κατσάβραχα τα οποία πρέπει να σκαρφαλώσει με τα μπαγκάζια στο χέρι για να φτάσει στον προορισμό του.

Η υπερβολή ως προς τη δυσκολία πρόσβασης στο χωριό ενισχύει το αίσθημα της πλήρους απομάκρυνσης και απομόνωσης εν τέλει από οποιαδήποτε επαφή με τον κόσμο που αφήνει πίσω του. Εμπειρος στους ρόλους τού ιδιόρρυθμου, ο Γιάννης Μπέζος μοιάζει ιδανικός για τον «απροσάρμοστο» γιατρό που δυσκολεύεται να εγκαταλείψει την αλαζονεία τού συνηθισμένου σε πλούσιους και κακομαθημένους ασθενείς γιατρού, το απότομο ύφος του οποίου όμως δεν έχει καμιά σχέση με το ειλικρινές ενδιαφέρον του να προσφέρει στους κατοίκους.

Δεν είναι βέβαια ο μόνος που επέλεξε αυτού του είδους τη φυγή από την υστερική διεκδίκηση καριέρας. Το ίδιο έκανε και ο πρώην ροκ τραγουδιστής Πάνος – Τάσος Νούσιας που έχει αναλάβει το «μπαράκι» – καφενείο του χωριού και λόγω της εμπειρίας του όσον αφορά τις σχέσεις των ανθρώπων είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των δύο νοοτροπιών. Φυσικά υπάρχουν και η νέα και ωραία Αντριάνα – Αννα – Μαρία Παπαχαραλάμπους με την οποία θα αναπτυχθεί το απαραίτητο αίσθημα, η ραδιοφωνική παραγωγός, γιατί το μικρό χωριό έχει και σταθμό, και ο πρόεδρος.

Μια μικρή κοινωνία με προβλήματα όχι και τόσο διαφορετικά από αυτά των μεγαλουπόλεων, με τη διαφορά όμως ότι μικρά, ανθρώπινα μέτρα επιτρέπουν να αναπτυχθούν ισχυροί δεσμοί μεταξύ των ανθρώπων.

Αυτή η κοινωνική, συνδετική ουσία – από βραχνάς άλλοτε των ανθρώπων οι οποίοι ένιωθαν να περιορίζονται από τον έλεγχό της – είναι που περιβάλλεται τον ρομαντισμό της ανθρώπινης ζεστασιάς και αναδεικνύεται ως το σημαντικότερο συστατικό των σειρών του είδους. Πολύ περισσότερο σε μια εποχή κατά την οποία η κατάρρευση αλλοτινών ονείρων για δήθεν λαμπερές πρωτευουσιάνικες ζωές έχει στρέψει τη σκέψη πολλών στην επιστροφή εκεί απ’ όπου κάποτε έφυγαν τρέχοντας.