Ο καλός, ο κακός και ο άσχετος

Διάβαζα στις εφημερίδες για τη συναυλία – αφιέρωμα στον στιχουργό Χαράλαμπο Βασιλειάδη, τον επονομαζόμενο «Τσάντα», κι οι μνήμες πήδηξαν σχίζοντας τα νέφη του χρόνου, μ’ ένα αχ, στα όμορφα εκείνα παιδικά χρόνια στα προσφυγικά σπίτια με τους κήπους και τις αυλές της Νέας Φιλαδέλφειας. Τον ήξερα! Ολη η γειτονιά τον ήξερε. Τον βλέπαμε κάθε πρωί κι απόγευμα να διασχίζει μεγαλόσωμος κι ευθυτενής, με τη μεγάλη του τσάντα ανά χείρας, την οδό Σάρδεων, σιωπηλός, σκεφτικός, καθόταν ένα δρόμο κάτω από μας, στη γωνία της οδού Αδριανουπόλεως. Ακούγαμε ότι έγραφε τραγούδια, αλλά δεν ξέραμε ότι ήταν αυτά που ακούγαμε από τα ραδιόφωνα, αυτά που τραγουδούσαμε. Και τι τραγούδια; Διαβάζοντας τώρα τους τίτλους, από τα πιο δημοφιλή κι αγαπημένα, απ’ τις μεγαλύτερες επιτυχίες. Οπως ξέραμε, μια γειτονιά ήμασταν, ότι η αδελφή του Νίκη ήταν η γυναίκα εκείνου του σκοτεινού, με το νεκρό βλέμμα στρατιωτικού, που κατέβαινε ακάθεκτος, σαν να έκανε παρέλαση, τον ίδιο δρόμο σιωπηλός κι απόμακρος, καθόταν επίσης στην Αδριανουπόλεως, απέναντι από τον Βασιλειάδη, του μετέπειτα δολοφόνου της Δημοκρατίας, του παρανοϊκού Γ. Παπαδόπουλου. Πολύ αργότερα μάθαμε ότι κι ο θεότρελος Στ. Παττακός ήταν σχεδόν γείτονας, απ’ τα Πατήσια. Οι απρόσμενες αποκαλύψεις του χρόνου. Συμπτώσεις του καλού, του κακού και του χειρότερου. Να χαίρεσαι για τον πολιτισμένο, γλωσσομαθή, μορφωμένο ποιητή Βασιλειάδη που είχες γείτονα, να λυπάσαι για τον ανηλεή δικτάτορα. Και το πιο περίεργο. Να μη γνωρίζεις τότε τίποτα, ούτε για τον έναν, ούτε για τον άλλον. Σιωπηλοί κι απόκοσμοι κι οι δύο, καθένας με τον δικό του τρόπο, στον εντελώς διαφορετικό, δικό του κόσμο.