Από τον Λιβαδά στον Κατσουρίδη

Με αυτούς τους δυο κηδεύουμε σήμερα την προσφιλέστατή μας νεοελληνική δημιουργικότητα. Τα καινά δαιμόνια που μας πήγαν τόσο ψηλά ώστε να μπορούμε εμείς σήμερα να σκάσουμε από εκεί πάνω σαν τα καρπούζια. Κι αν τους κακίζω για κάτι, είναι που δεν μπόρεσαν να μας διδάξουν αυτό που δεν διδάσκεται. Τη μανία, την περιέργεια, την τριβή με το υλικό, τη φιλοδοξία, την αίσθηση της στιγμής, το μαστόρεμα, τη μετουσίωση της μαστοράντζας σε ιερή τέχνη και πρόοδο.

Τώρα είναι πια αργά ακόμη και να το διανοηθεί κανείς να μαστορέψει. Το θέατρο, αν είναι να σωθεί, θα σωθεί από τα ψιχουλάκια του κράτους. Μέχρι να τελειώσουν κι αυτά ή να δώσουν αφορμή για καλλιτεχνικούς εμφύλιους που ο καθένας ξέρει πόσο αιματηροί μπορούν να γίνουν.

Το σινεμά θα ζήσει κι αυτό το Βατερλώ του με τρόπο παράλογο. Από τη μία με Τσίτους και Λάνθιμους θα ξαποσταίνει και θα μεγαλοπιάνεται, κι από την άλλη θα πενθεί τους μικρούς Κατσουρίδηδες που δεν θα τους δοθεί ούτε φακός ούτε μουβιόλα ούτε η χάρη να παιδευτούν με το «κατεστημένο του Φίνου» και να περάσουν απέναντι καβάλα στο πείσμα και την ταλεντάρα τους.

Με τον Λιβαδά και τον Κατσουρίδη κηδεύουμε σήμερα την προϋπόθεση και το κίνητρο. Τους προβολείς και το φιλμ δεν αποκλείεται και να τα ξαναβρούμε.