Ορθιοι και καταφρονεμένοι

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Οσο ήμουνα νέος ταξίδευα πάντα όρθιος στα αστικά μέσα συγκοινωνίας, γιατί πάντα προσέφερα τη θέση μου στους ηλικιωμένους και γενικά στους ανθρώπους που είχαν ανάγκη να καθήσουν. Αυτό πιστεύαμε οι τότε νέοι ότι ήταν το σωστό. Ομως και τώρα, γέρος πλέον, πάλι όρθιος ταξιδεύω, αφού σήμερα κανένας νέος δεν μου προσφέρει τη θέση του. Αντίθετα, με σπρώχνουν προκειμένου να καταλάβουν κάποια θέση που τυχόν είναι ελεύθερη. Γιατί αυτό πιστεύουν σήμερα οι νέοι ότι είναι το σωστό. Ακόμη και κάποιοι αλλοδαποί νέοι που κάποτε προσέφεραν τη θέση τους δεν το κάνουν πλέον, γιατί κατάλαβαν ότι έτσι συνηθίζεται εδώ!

Οταν κάποτε κάποιος νέος μού προσέφερε τη θέση του, βρέθηκα σε μεγάλη αμηχανία, σχεδόν κοκκίνισα από… ντροπή. Νόμιζα ότι με κοίταζαν οι άλλοι νέοι και νέες και σκέπτονταν «να ένας παλιόγερος που πήρε τη θέση του παιδιού αντί να κάθεται σπίτι του». Εκτοτε, για να μη βρεθώ ξανά στην ίδια δύσκολη ψυχολογική κατάσταση, αποφεύγω κάθε βλέμμα μου προς τους καθήμενους νέους, για να αποτρέψω το ενδεχόμενο να σκεφθεί κάποιος, κατ’ εξαίρεση, να μου προσφέρει τη θέση του.

Νομίζω ότι δεν μας τιμά ως Ελληνες αυτή η συμπεριφορά των νέων.

Φίλος της ηλικίας μου που βρέθηκε για πολλές μέρες πρόσφατα στο Λονδίνο μού είπε ότι καθημερινά και αρκετές φορές την ημέρα χρησιμοποιούσε διάφορα μέσα συγκοινωνίας εκεί. Οι «ψυχροί» Αγγλοι δεν τον άφησαν ποτέ όρθιο!

Ευχαριστώ, Νίκος Κ., Αθήνα

«Ορθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους» που έγραφε, αγαπητέ Νίκο, και ο ποιητής της ήττας Μανόλης Αναγνωστάκης.