Θεατρική Ιστορία στις φλόγες

Ενα αερόθερμο που πήρε φωτιά χτες στις 14.30 και έκανε στάχτη το διαμέρισμα στον 3ο όροφο της οδού Κολοκοτρώνη 19 στη Γλυφάδα έγραψε και τραγικό φινάλε για ένα – πανίσχυρο κάποτε – θεατρικό ζευγάρι, του οποίου η ιστορία ήταν παράλληλη με εκείνη του ελληνικού θεάτρου, ιδιαίτερα στον τομέα του μιούζικαλ.

Το νήμα της ζωής του θεατρικού επιχειρηματία Βαγγέλη Λιβαδά κόπηκε κοντά στα ενενήντα του – ακριβής ημερομηνία γέννησής του δεν είναι γνωστή – μέσα στις φλόγες ενώ με ισχυρό σοκ και σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Σωτηρία» η συμβία του, ο «μεγάλος έρωτάς του», η «Σμαρούλα του», όπως έλεγε πάντα, η μούσα του και πρωταγωνίστρια στη ζωή και στις – αρκετές – θεατρικές σκηνές του Σμαρούλα Γιούλη.

Εκείνη γεννημένη στη Θεσσαλονίκη κάπου στον Μεσοπόλεμο – κατά μία επισφαλή εκδοχή το 1934 – συνδέθηκε όχι μόνο με τις απαρχές του μιούζικαλ στην Ελλάδα (θρυλική επιτυχία της το «Βίρα τις άγκυρες» του Γιώργου Μουζάκη το 1949 – στα 15; – με χαρακτηριστική μεστή, σχεδόν μπάσα φωνή) αλλά και με τις απαρχές του ομιλούντος κινηματογράφου, καθώς έκανε το ντεμπούτο της (κατά την ίδια εκδοχή στα εννέα της, ως το παιδί – θαύμα Σμάρω) στην πρώτη ταινία της Φίνος Φιλμ, όπου έκανε το ντεμπούτο του και ο Δημήτρης Χορν στη «Φωνή της καρδιάς» του 1943. Μεγάλη επιτυχία – με κοσμοσυρροή επί εβδομάδες στην κατοχική Αθήνα – η οποία συνδέθηκε και με το σκάνδαλο της αποχώρησης του συνθέτη και χρονογράφου Χρήστου Χαιρόπουλου από τη σκοτεινή αίθουσα επειδή στο φιλμ ακουγόταν ένα ρεμπέτικο!

Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Δημήτρη Ροντήρη, η Σμαρούλα Γιούλη συνέχισε στο σινεμά το 1948 με τους «Χαμένους αγγέλους» του Νίκου Τσιφόρου, για να κάνει τον πιο χαρακτηριστικό της ρόλο το 1950 (εμφανισιακά είναι πλέον μεστή γυναίκα αλλά με την εκδοχή του βιογραφικού της μόλις έχει πατήσει τα δεκάξι) στο «Ελα στον θείο» επίσης του Τσιφόρου ενώ στο μεταξύ έχει ενταχθεί στον θίασο της κυρίας Κατερίνας και του Μάνου Κατράκη στο εμβληματικό «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Είχε αποκτήσει δε, χάρη στον Αλέκο Σακελλάριο, το όνομα Σμαρούλα Γιούλη στην επιθεώρηση «Ανθρωποι – άνθρωποι» του 1948 (αρχικά είχε δώσει τα ονόματα Σπεράντζα Γιούλη και Σμαρούλα Βρανά αλλά εκείνες τα «αντάλλαξαν» – όπως θυμίζει ο Ιάσων Τριανταφυλλίδης).

Ενα πρωί στην Πλατεία Ομονοίας είχε συναντήσει – μέσω του Τσιφόρου – τον έφεδρο ανθυπολοχαγό Βαγγέλη Λιβαδά και έμελλαν να δέσουν τις ζωές και τις καριέρες τους, από το 1958 που λειτούργησε εκείνη ως θιασάρχις και εκείνος ως ισχυρότατος θεατρικός παραγωγός, με πάνω από 370 παραγωγές στο ενεργητικό του μέχρι σήμερα. Τις οποίες ανέβασε στα επτά θέατρα που έφτασε να έχει: πρώτα το «Αμιράλ», από το 1972 το «Βέμπο» (με πρώτη επιτυχία τους «Εραστές του ονείρου» με τους Τόλη Βοσκόπουλο – Ζωή Λάσκαρη), «Παρκ» (όπου μεταφέρθηκε), «Σμαρούλα» και για κάποια περίοδο τα «Καλουτά» (το οποίο το 1975 μετέτρεψε σε αμφιθέατρο, ιδρύοντας και το «Αμφι-θέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου), «Διονύσια» (νυν «Δημήτρης Χορν»), «Ακάδημος».

Εκείνος, γεννημένος στην Αθήνα, από παιδί στις κουίντες του θεάτρου αλλά πουκαμισάς αρχικά στο επάγγελμα, όταν ανδρώθηκε και μπήκε δυναμικά στον χώρο απέκτησε τη φήμη τού «φωνακλά» που τη δικαιολογούσε ως «φωνάζω γιατί νοιάζομαι», είχε μετρήσει τις συνεργασίες του: 1.800 ηθοποιοί, σχεδόν όλο το δυναμικό του ελληνικού θεάτρου, εκατό σκηνοθέτες, εβδομήντα συνθέτες και ισάριθμοι σκηνογράφοι, εξήντα χορογράφοι.

Πρώτη τους μεγάλη επιτυχία το 1961 «Ο Θόδωρος και το δίκαννο» (που έγινε και ταινία) και το 1968-69 πενταετή επιτυχία έκαναν ο Θανάσης Βέγγος με τη Σμαρούλα Γιούλη «Ο Τρελός του λούνα παρκ και η Ατσίδα». Επίσης το 1981 έφεραν στο «Παρκ» από το Αλσος Παγκρατίου την Ελεύθερη Σκηνή με «Της Ελλάδας το κάγκελο» (μετά τη διάλυσή της ο Βαγγέλης Λιβαδάς κράτησε τον Λάκη Λαζόπουλο ως πρωταγωνιστή).

Μαζί με τη Σμαρούλα Γιούλη έφεραν ουσιαστικά το αμερικανικό μιούζικαλ στην Ελλάδα, ειδικά τις δεκαετίες του ’80 και του ’90. Το «Grease», το «Chicago», τη «Γυναίκα της Χρονιάς», το «Μάγκες και κούκλες», το «Sweet Charity», το «Hello Dolly»…

Κάποιοι κατηγορούσαν τον Βαγγέλη Λιβαδά ως «δύσκολο» (πίστευε πως «το θέατρο είναι ενός ανδρός αρχή», όπως είχε πει πολλές φορές σε συνεντεύξεις του), άλλοι ως κυνηγό νέων ταλέντων (ανέδειξε τους περισσότερους πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου).

Εκείνος πάντως αρνούνταν τον τίτλο του θεατρικού επιχειρηματία και επέμενε ως «θεατρικός παραγωγός» που σήμαινε κατά τον ίδιο «οπαδός του κινδύνου». Πάντως ήταν ο πρώτος που είχε τολμήσει να ανεβάσει «Λυσιστράτη» στο Ηρώδειο και να δώσει στη Σμαρούλα Γιούλη τη δυνατότητα να σκηνοθετήσει μουσικά θεάματα όπως «20 χρόνια Θεοδωράκης» ή «Καφενείον η Ελλάς». Πρόζα, ελληνικό έργο, επιθεώρηση, μιούζικαλ, όλα τα είδη χωρούσαν στη θεατρική φαρέτρα του.