«Οι νέοι ξεσπούν από οργή, αηδία, απελπισία»

Σκέιτερ, γκραφιτάδες, παρκουρατζήδες, μηχανόβιοι και γκομενάκια που κάνουν «μπομπ» σε μάντρες καλύπτοντας σε χρόνο μηδέν τις ελεύθερες επιφάνειες… Ο Αλέξης Πανσέληνος τους παρακολουθεί στα στέκια τους και μιλάει μαζί τους στο καινούργιο του μυθιστόρημα «Σκοτεινές επιγραφές», όπου αντιδιαστέλλει τη δική του γενιά των 65άρηδων με τη γενιά των σημερινών εφήβων. Η νεολαία άλλωστε τον απασχολεί εδώ και 25 χρόνια, από το πρώτο του μυθιστόρημα, τη «Μεγάλη πομπή», όπου παρουσίαζε τη σταδιακή εξαχρείωση ενός αγνού και ατίθασου νέου μέσα στις αδυσώπητες συνθήκες της ελληνικής κοινωνίας.

«Είναι μια εξαιρετική φουρνιά. Οι σημερινοί νέοι έχουν πετάξει από πάνω τους την “αρπακτική” νοοτροπία των αμέσως προηγούμενων που κυνηγούσαν το χρήμα και την επιτυχία. Η επιθυμία τους είναι να ζήσουν διά της ευθείας οδού, τίμια, ξεκάθαρα, ανοικτά, και γι’ αυτόν τον λόγο αισθάνονται απόλυτη αποξένωση από τις παλαιότερες γενιές• και περιφρόνηση. Αυτό νομίζω πως είναι το πιο ελπιδοφόρο…».

Ακόμη και όταν «επιτίθενται» σε βιτρίνες ή παρκαρισμένα αυτοκίνητα;

«Δεν είναι πολύ ξεκάθαρο ποιοι σπάνε τα τζάμια. Αλλά στον βαθμό που συμμετέχουν σ’ αυτό νέα παιδιά, μη οργανωμένα σε πολιτικές νεολαίες και μη όντας κουκουλοφόροι της Αστυνομίας, δικαίως το κάνουν. Διότι είναι ο μοναδικός τρόπος που έχουν για να εκφράσουν οργή, απελπισία, αηδία».

«Οχι, δυστυχώς. Και καλό είναι να το θυμηθούμε όταν το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο για την κοινωνία. Οταν θα κατέβουν στους δρόμους οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν πραγματικά προβλήματα επιβίωσης. Οχι πια οι υπάλληλοι που αντιμετωπίζουν περικοπές στην οικονομική τους κατάσταση, αλλά εκείνοι που δεν έχουν τίποτα να χάσουν, ούτε δουλειά ούτε ελπίδα. Τότε θα χυθεί αίμα. Και οι πολιτικοί, που τώρα τρώνε γιαούρτια και μούντζες, θα αποκεφαλιστούν εν μέση οδώ και ας υπήρξαν αγωνιστές της Αντίστασης ή σοσιαλιστές. Οπως είχε πει ο Σεν Ζιστ: “Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ’ μπορεί να είναι ο καλύτερος άνθρωπος, αλλά υπήρξε βασιλιάς”».

Οι ακραίες αντιδράσεις, πάντως, δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο…

«Είναι φαινόμενο του δυτικού κόσμου. Το μεγάλο τσιμπούσι άρχισε το 1989. Επειδή κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, θεωρήθηκε ότι είχε θριαμβεύσει η ελεύθερη οικονομία και πως η ιδιωτική πρωτοβουλία θα μπορούσε να υποκαταστήσει το κοινωνικό κράτος σε όλους τους τομείς. Αυτό συμβαίνει σήμερα: έχει διαλυθεί το κοινωνικό συμβόλαιο και η Ευρώπη οδηγείται σε μια κρίση που αποκλείεται να είναι αναίμακτη. Ωστόσο πιστεύω ότι, πέρα από τη Μέρκελ, τον Ολι Ρεν κ.ά., υπάρχει μια άλλη Ευρώπη η οποία καταλαβαίνει πως ο κόσμος της Ελλάδας έχει τις αντιδράσεις που σε λίγο, όταν θα σκάσουν οι “φούσκες”, θα έχουν οι Ιταλοί, οι Ισπανοί, οι Γάλλοι…».