Χορεύοντας… με παγοκολόνες

Πλήξη μετά τα δέκα πρώτα λεπτά. Αυτό αισθανθήκαμε παρακολουθώντας το «Dancing on ice» στην α λα Αντ1 εκδοχή του. Ενδιαφέρον αποκτούσε μόνον όταν ερχόταν η σειρά του Αλέξη Κωστάλα να κάνει τις κριτικές παρατηρήσεις του στα ζευγάρια των διαγωνιζόμενων χορευτών καθώς αίφνης άλλαζε, εκείνες τις λίγες στιγμές, η ατμόσφαιρα και από συνηθισμένο ριάλιτι διασημοτήτων, όπου ο καθείς προσπαθεί να πει και να κάνει από μια αφόρητα κοινότοπη τσαχπινιά για να κερδίσει εντυπώσεις, μετατρεπόταν σε τηλεόραση υψηλής ποιότητας λόγου, γνώσεων και έμφυτης ευγένειας.

Ολο το υπόλοιπο έμοιαζε τόσο εξαντλημένο που δεν το διέσωζε ούτε η πρωτοτυπία της παγωμένης πίστας ούτε οι αβέβαιες φιγούρες πάνω στα παγοπέδιλα των ζευγαριών που συμμετέχουν ούτε οι τούμπες τους κατά τη διάρκεια της προπόνησής τους ούτε οι κοτσάνες – επειδή δεν γνωρίζει καλά τα ελληνικά – και το αβυσσαλέο ντεκολτέ της χαριτωμένης, κατά τα λοιπά, Ελενας Παπαρίζου. Ευγενική και ισορροπημένη είναι και η παρουσίαση της Μπαλατσινού η οποία έχοντας εκτεθεί σε ρόλους σκληρού ριάλιτι, όπως εκείνο με τις μοντέλες, εδώ φαίνεται να επιχειρεί να αποδείξει ότι είναι απλώς επαγγελματίας που υπηρετεί τους τηλεοπτικούς ρόλους οι οποίοι της ανατίθενται, ακόμη και όταν έχει αυτόν της καλεσμένης σε εκπομπή του συζύγου της. Ευχάριστη έκπληξη μέχρι στιγμής, όχι όμως αρκετή. Αλλωστε το βάρος τέτοιου είδους θεαμάτων το έχουν οι διαγωνιζόμενες «διασημότητες» και οι κριτές.

Ηδη η παγερή εικόνα, αποτέλεσμα του ειδικού φωτισμού που θυμίζει επαγγελματικό ψυγείο – προφανώς επιλογή της σκηνοθεσίας για να δίνεται η αίσθηση της κατάψυξης -, ανεβάζει τον πήχυ των απαιτήσεων από όλους τους υπολοίπους για να «ζεσταθεί» το σόου.

Δυστυχώς οι περισσότεροι διαγωνιζόμενοι φέρουν τη σφραγίδα της μεσημεριανάδικης αισθητικής. Εχοντας προσφέρει ήδη υλικό στα κουτσομπολίστικα τηλεπαράθυρα, είτε εκθέτοντας μέχρις εξαντλήσεως τα προσωπικά τους είτε πρωταγωνιστώντας σε πιπεράτες ιστορίες και ξεκατινιάσματα, βρίσκονται αντιμέτωποι με τη μείωση του ενδιαφέροντος γι’ αυτό το είδος τηλεόρασης. Τα ίδια πρόσωπα παντού, από κριτική επιτροπή σε κριτική επιτροπή και από μεσημεριανάδικα σε ριάλιτι, δίνουν την αίσθηση ενός μόνιμου θιάσου, που ανεβάζει το ίδιο έργο.

Γι’ αυτό και χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια στην απόδοση των δύσκολων χορογραφιών από ριαλιτζίδικες «τσαχπινιές». Η εκ των «νοικοκυρών» Χριστίνα Παπά φρόντισε ήδη να καταφύγει σε τονωτικά υλικά της συμμετοχής της, βάζοντας μέχρι και τα κλάματα από συγκίνηση όταν άκουσε το ιταλικό ρομαντικό τραγούδι με το οποίο θα πατινάριζε.

Οπως και αν έχει, το ίδιο το θέαμα προς το παρόν προσφέρει άγαρμπες φιγούρες φοβισμένων ερασιτεχνών. Ποιο σπιράλ, ποιο άξελ και ποιο λιφτ. Το έξοχο θέαμα του καλλιτεχνικού πατινάζ που έχουμε απολαύσει από μαραθώνιες αναμεταδόσεις της ΕΡΤ, με τον Αλέξη Κωστάλα στον σχολιασμό του να μας μυεί στα μυστικά και την ορολογία, δεν έχει ουδεμία σχέση με αυτό το «γλιστρώντας-με-τρόμο» που παρακολουθούμε. Η Ελενα Παπαρίζου δεν την χρειαζόταν τόση έκθεση και ούτε είναι αστείο να απευθύνεται σε διαγωνιζόμενη με την έκφραση «είσαι ωραία γκόμενα» επειδή δυσκολεύεται να εκφραστεί στα ελληνικά.

Μακράν και από το θέαμα της βρετανικής εκδοχής που προβλήθηκε επί 6 σεζόν με τεράστια επιτυχία, φτάνοντας στον τελικό τα 13 εκατομμύρια θεατές, με ένα ζευγάρι πρωταθλητών στο καλλιτεχνικό πατινάζ, τους Torvill και Dean, να συμμετέχουν με συμβουλές, σχόλια και δίνοντας ένα δείγμα του χορού τους στην έναρξη κάθε live. Το σόου είχε διάφορες αλλαγές στην πορεία του, πάντοτε όμως ατμόσφαιρα λαμπερή και ονειρική, είχε ζευγάρι παρουσιαστών συν έναν σχολιαστή και πέντε κριτές, μετά τέσσερις και στο τέλος τρεις, που είναι και η πιο βολική και οικονομική εκδοχή.

Μικρή η εγχώρια αγορά, εμφανίζει έντονα φαινόμενα πλήξης σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Παραμένει βέβαια το «Dancing on ice» το μόνο σόου σε μια χειμαζόμενη ελληνική τηλεόραση, με λίγο πατινάζ, λίγο κουτσομπολιό, λίγη σκηνοθετημένη ίντριγκα και καμιά τουαλέτα για χάζι.