Ο ηδονοθήρας Βιβάν Ντενόν

«Αγαπούσα παράφορα την Κόμισσα ντε… Ημουν είκοσι χρόνων, ήμουν άπειρος, με απατούσε, θύμωσα, με εγκατέλειψε… Ημουν άπειρος, την επιθύμησα πάλι, ήμουν είκοσι χρόνων, με συγχώρησε. Είκοσι χρόνων, άπειρος, με απατούσε διαρκώς και δεν με εγκατέλειπε πια. Πίστευα ότι ήμουν ο εραστής των εραστών, ο πληρέστερος των ανδρών. Ηταν φίλη της κυρίας ντε Τ…».

Ο νεαρός ευπατρίδης και η ώριμη, πολύπειρη και παντρεμένη κυρία ντε Τ… θα περάσουν μαζί μια αξέχαστη νύχτα, που δεν θα έχει συνέχεια αλλά θα συμπυκνώσει όλα τα μυστικά και τα παρεπόμενα του ερωτικού παιχνιδιού. Αποπλάνηση, επιθυμία, ήττα, εξομολόγηση, απελπισία, απόλαυση, απιστία, γελοιοποίηση, απώλεια. «Η ουσία είναι μόνο η ηδονή, χωρίς αναστολές, χωρίς στενοχώριες, χωρίς συμβατικότητες», του λέει εκείνη κάποια στιγμή. Αυτά, στο «Χωρίς επαύριον» (μτφ. Ανδρέας Στάικος, Εκδ. Αγρα) που κυκλοφόρησε δώδεκα χρόνια πριν από τη Γαλλική Επανάσταση με συγγραφέα τον κατοπινό ιδρυτή του Μουσείου του Λούβρου, τον 30άρη τότε Βιβάν Ντενόν, ο οποίος θα έχει παράδοξη και περιπετειώδη ζωή, αλλά δεν θα γράψει άλλο λογοτεχνικό κείμενο.

Το «Χωρίς επαύριον» θα αναγνωριστεί ως ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας ερωτογραφικής τέχνης, θα επηρεάσει πλήθος από ερωτικά έργα όπως οι «Επικίνδυνες σχέσεις» του Λακλό που εκδόθηκαν πέντε χρόνια αργότερα, θα ξανακυκλοφορήσει στη μετεπαναστατική Γαλλία με προσθήκες τολμηρών σκηνών από αγνώστους και θα επανεκδοθεί «χτενισμένη» από τον συγγραφέα, αλλά ανωνύμως το 1812, όταν ο Ντενόν θα είναι 65 χρόνων και θα έχει μόλις… υπουργοποιηθεί από τον Ναπολέοντα! Ολόκληρη αυτή η διαδρομή ζωντανεύει στην υποδειγματική ελληνική έκδοση, που συνοδεύεται από ερωτικά σχέδια του συγγραφέα, από σχετικά κείμενα του Ανατόλ Φρανς και του Μίλαν Κούντερα και διαθέτει πρόλογο, εισαγωγή, χρονολόγιο. Μια εξαιρετική μύηση στο πνεύμα των λιμπερτίνων και στη χρυσή εποχή τους!

Ο ίδιος ο Ντενόν είναι εξέχων εκπρόσωπός της. Εργένης που θα ζήσει μια πολύχρονη παθιασμένη σχέση με μια γυναίκα των γραμμάτων και θα γνωρίσει τον Βολταίρο και τον Γκαίτε, θα αλλάξει πολλές φορές ένδυμα, πίστη και ενασχόληση, παραμένοντας πάντα ένας γοητευτικός άνθρωπος εκλεπτυσμένου γούστου, αναγκαίος στο status quo. Με ρίζες στη χαμηλή αριστοκρατία, ξεκινά ως χαράκτης στην αυλή του Λουδοβίκου ΙΕ’, αλλάζει το όνομά του από Ντε Νον στο δημοκρατικότερο Ντενόν και διασχίζει την Τρομοκρατία, το Διευθυντήριο, την Αυτοκρατορία, καταλήγοντας βαρόνος στην Παλινόρθωση χωρίς να έχει μπλεχτεί στις ταξικές συγκρούσεις. Προσφέρει υπηρεσίες ως πληροφοριοδότης των διπλωματικών υπηρεσιών, πολεμικός ανταποκριτής, ντίλερ έργων τέχνης, τεχνοκρίτης και παράγων της γαλλικής κουλτούρας. Και στο ενεργητικό του έχει έργα τόσο διαφορετικά όσο ένα ερωτογράφημα, μία σειρά πορνογραφικές γκραβούρες, κείμενα τεχνοκριτικής, ένα έργο ιστορίας της τέχνης ή τον περίφημο πίνακα του γέροντα Βολταίρου με τον σκούφο νυκτός…