Από το σκοτάδι στο φως

Παρέμεναν καλά κρυμμένα σε αποθήκες, αναμένοντας την ώρα που θα έλθουν στο φως για να απευθυνθούν στον θεατή. Να του αποκαλύψουν την ιστορία τους, να αφηγηθούν εκ των έσω το γοητευτικό ταξίδι της ελληνικής γλυπτικής και μαζί εκείνο της μεταπολεμικής και σύγχρονης τέχνης.

Η ώρα αυτή έφτασε. Περίπου εκατό έργα γλυπτικής, ζωγραφικά, εγκαταστάσεις και κατασκευές αποκαλύπτονται ως θησαυροί στους χώρους της Εθνικής Γλυπτοθήκης στο Γουδή και ως ενότητα της έκθεσης «Στα άδυτα της Εθνικής Πινακοθήκης – Αγνωστοι θησαυροί από τις συλλογές της» που φιλοξενείται στην Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, με έργα που παρέμεναν χρόνια στις αποθήκες λόγω έλλειψης χώρου.

«Η έκθεση – αποτελείται συνολικά από 550 έργα – έχει και συμβολικό χαρακτήρα. Είναι η τελευταία πριν από την έναρξη των εργασιών για την επέκταση των κτιριακών εγκαταστάσεων της Εθνικής Πινακοθήκης. Φανερώνει επίσης τη σημασία της επέκτασης αυτής ώστε να φιλοξενηθούν οι πλούσιες συλλογές της» εξηγούσε χτες η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης Μαρίνα Λαμπράκη – Πλάκα.

«Γίνονται δε οι τελικές συζητήσεις για την παραχώρηση από το υπουργείο Εθνικής Αμυνας του κτιρίου στο Γουδή όπου βρίσκονταν οι φούρνοι ώστε να επεκταθεί και η Γλυπτοθήκη» πρόσθεσε.

Η έκθεση εστιάζει σε καλλιτέχνες που έδρασαν κυρίως από το 1950 ώς το 1990, με τα πρωτοποριακά έργα των συλλογών της Εθνικής Πινακοθήκης. Ετσι η εξέλιξη της ελληνικής τέχνης από τις δύο στις τρεις διαστάσεις παρουσιάζεται με έργα ζωγραφικής, μεικτές τεχνικές, ανάγλυφα, κατασκευές, ηλεκτρικά κουτιά, εγκαταστάσεις, περιβάλλοντα και το πρώτο και μοναδικό έργο της συλλογής με monitor και video.

Η περιήγηση στην πολυμορφία της σύγχρονης ελληνικής τέχνης αρχίζει από τους κλασικούς της αφαίρεσης (1950-60). Μεταξύ των καλλιτεχνών αυτών είναι οι Γιώργος Βακαλό, Ντίκος Βυζάντιος, Γιάννης Γαΐτης, Χρίστος Καράς, Χρήστος Λεφάκης, Κοσμάς Ξενάκης, Κώστας Τσόκλης.

Επόμενος σταθμός η ενότητα με τις νέες τάσεις και εγκαταστάσεις (1970-2000). Οι καλλιτέχνες καταθέτουν εδώ προσωπικές εκδοχές περί μινιμαλισμού, κονστρουκτιβισμού, τέχνης που ακουμπά στη βιομηχανική παραγωγή – με ζωγραφική, ανάγλυφα και κατασκευές. Συμμετέχουν μεταξύ των άλλων οι Αλέξης Ακριθάκης, Ειρήνη Απέργη, Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, Νίκος Κεσσανλής, Στάθης Λογοθέτης, Γιάννης Μίχας, Σταύρος Μπονάτσος, Παύλος (Διονυσόπουλος), Δημήτρης Σακελλίων, Αγγελος Σκούρτης.

Η τρίτη ενότητα της έκθεσης παρουσιάζει την παραστατική ζωγραφική (1960-2000) μέσα από έργα των Χρήστου Μποκόρου, Χρόνη Μπότσογλου, Δημήτρη Μυταρά, Γιώργου Ρόρρη, Εδουάρδου Σακαγιάν, Σωτήρη Σόρογκα, Παναγιώτη Τέτση, Αλέκου Φασιανού, Γιάννη Ψυχοπαίδη.

Με επίκεντρο την ανθρώπινη μορφή, τα γλυπτά που εκτίθενται στην Εθνική Γλυπτοθήκη καταγράφουν τη σταδιακή μετάβαση από τη ρεαλιστική απόδοση στην αφαίρεση. Καθώς και την ποικιλομορφία στη γλυπτική από τη δεκαετία του ’60 με τη συνύπαρξη παραστατικών και ανεικονικών συνθέσεων.

Την επιμέλεια της έκθεσης για τη μεταπολεμική και σύγχρονη τέχνη έχει η ιστορικός Τέχνης δρ Λίνα Τσίκουτα – Δεϊμέζη. Ενώ την έκθεση γλυπτικής επιμελούνται οι δρες Τώνια Γιαννουδάκη και Αρτεμις Ζερβού.

Παράλληλα ξεδιπλώνεται και μια αναδρομικού χαρακτήρα παρουσίαση του πρωτοποριακού καλλιτέχνη Δανιήλ (Παναγόπουλου, 1924-2008).